ทะลวงผ่านระดับกึ่งเซียน

"เพดานแห่งค่ายกลสวรรค์... กำลังจะแตกสลายแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานดุจหยกกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงลับแห่งตระกูลเก้อ อณูพลังปราณสีม่วงเข้มข้นจนเกือบกลายเป็นของเหลวหมุนวนอยู่รอบร่างของหลี่มู่เหยียน ร่างกายของชายหนุ่มสั่นสะท้านเบาๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังก่อตัวขึ้นเบื้องบน หากแต่เป็นเพราะพลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายในจุดตันเทียนกำลังกรีดร้องหาทางระเบิดออก เซียนจินหลิงที่ยืนอารักขาอยู่ไม่ห่าง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเส้นผมสีดำสนิทดุจหมึกจีน แววตาคู่คมกรามที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีบัดนี้ฉายแวังกวลระคนชื่นชม นางมองบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจที่กำลังเผชิญหน้ากับการ "ฝึกฝนขั้นอุกกาบาต" ขั้นตอนอันตรายที่สุดในการทะลวงผ่านสู่ระดับกึ่งเซียน "มู่เหยียน..." จินหลิงเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา นางยกมือขึ้นกุมกระบี่วิเศษในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกนางจะดูสง่างามดุจเทพเซียนผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด ทว่าภายในใจกลับปั่นป่วนยิ่งกว่าคลื่นใมหาสมุทร นางรู้ดีว่าหากเขาพลาดพลั้งแม้เพียงครึ่งลมหายใจ จิตวิญญาณและร่างเนื้อจะถูกสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์หลอมละลายกลายเป็นจุลทันที "เจ้าถอยไปอีกก้าวเถอะครับจินหลิง" หลี่มู่เหยียนกล่าวโดยไม่ลืมตา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความทระนงองอาจที่แผ่พุ่งออกมาจากลมหายใจเข้าออก "พลังงานระดับนี้... เกินกว่าที่ขอบเขตกึ่งเซียนทั่วไปจะรองรับได้ หากเจ้ายังยืนอยู่ในรัศมีนี้ คลื่นกระแทกจากการทะลวงผ่านอาจทำร้ายเส้นปราณของเจ้าได้เช่นกัน" "ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น" นางตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความลังเล "ข้าเคยให้คำสว่าไว้แล้วว่าจะเคียงข้างท่าน ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับมหาภัยพิบัติหรือแม้กระทั่ง... การฝืนลิขิตสวรรค์" หลี่มู่เหยียนมุมปากยกยดขึ้นเล็กน้อย กลายสภาพเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความหมาย ความผูกพันที่หลอมรวมผ่านความเป็นความตายในยุทธภพอันโหดร้าย ทำให้ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก้าวข้ามคำว่าสหายร่วมเป็นร่วมตายไปนานแล้ว มันคือสายใยแห่งจิตวิญญาณที่แม้แต่เทพยดาบนสรวงสวรรค์ก็มิอาจตัดขาด ทันใดนั้น ท้องน้ายามราตรีเหนือตระกูลเก้อก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดุจปีศาจกลืนกินแสงจันทร์ เสียงคำรามกึกก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาเขต แรงกดดันระดับอุกกาบาตพุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้า ราวกับภูเขาไท่ซานทั้งลูกกำลังกดทับลงบนบ่าของหลี่มู่เหยียน *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีทองคำขาวเส้นมหึมาฟาดผ่าทะลุหลังคาตำหนักลงมาตรงร่างของหลี่มู่เหยียนพอดี แรงปะทะรุนแรงจนพื้นศิลาแกร่งรอบตัวแตกร้าวแหลกละเอียดเป็นผุยผง แรงระเบิดส่งร่างของเซียนจินหลิงกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว นางพ่นโลหิตสีแดงสดออกมาคำโต ใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น "จินหลิง!" หลี่มู่เหยียนคำรามลั่น ดวงตาที่ปิดสนิทลืมโพลงขึ้น นัยน์ตาส่องประกายแสงสีทองเจิดจ้าดุจกระบี่ไร้พ่ายที่เพิ่งคมออกจากฝัก ความโกรธเกรี้ยวที่สวรรค์กล้าทำร้ายสตรีของตนทำให้พลังปราณในร่างระเบิดทะลักออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด นี่ไม่ใช่แค่การทะลวงผ่านระดับกื้อเซียนธรรมดา... แต่มันคือการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน! ชายหนุ่มสะบัดมือขวาขึ้นกลางอากาศ กระบี่วิเศษคู่กายสั่นสะทอนส่งเสียงร้องคำรามก้องฟ้า ราวกับมันกำลังกระหายเลือดและวิญญาณของเซียนสวรรค์ที่บังอาจมาขวางทางผู้เป็นนาย "หากสวรรค์ต้องการให้ข้าดับสูญ..." หลี่มู่เหยียนลุกขึ้นยืนหยัดอย่างเต็มความสูง ร่างกายอาบไล้ไปด้วยสายฟ้าสีทองและปราณม่วง เขากวาดสายตามองมหาภัยพิบัติเบื้องบนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ข้าผู้นี้ก็จะใช้กระบี่ในมือ... ผ่าสวรรค์ให้ดูเสีย!" ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเหวี่ยงกระบี่ออกไปเพื่อรับมือกับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ระลอกที่สอง บรรยากาศรอบกายกลับเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นรอยแยกสีดำสนิท และกลิ่นอายอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารระดับมหาเทพก็พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกนั้น... "ฮ่าๆๆๆ หลี่มู่เหยียน เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักเซียนบูรพาได้จริงๆ งั้นรึ?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังสะท้อนก้องกังวาน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลลึกลับผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ... บุคคลที่ทำให้หัวใจของเซียนจินหลิงต้องหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลา คมกระบี่ และความทระนงอันไร้พ่ายไปด้วยกันในบทนี้นะครับ หมื่นกระบี่คืนรังครับ