ปะทะอัจฉริยะสำนักดัง

“ผู้ใดกล้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตชุมนุมกระบี่ร้อยทิศ... ผู้นั้นต้องทิ้งศพไว้เบื้องหลัง!” เสียงคำรามกึกก้องราวสายฟ้าฟาดกวาดผ่านลานประลองหินอัคนี แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นยักษ์ คลื่นพลังนี้หนักหน่วงเสียจนเหล่าศิษย์สายในของตระกูลเก้อถึงกับต้องถอยร่นไปหลายก้าว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับของทุกคน ทว่าใจกลางพายุแห่งแรงกดดันนั้น กลับมีร่างหนึ่งยืนหยัดอยู่อย่างสงบนิ่งราวกับภูผาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อลมฝน หลี่มู่เหยียนปรายตามองบุรุษผู้ยืนขวางทางอยู่เบื้องหน้า—ไป๋อวิ๋นเฟย ศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสามอัจฉริยะแห่งยุค กระบี่ในมือของไป๋อวิ๋นเฟยเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า อักขระปราณโบราณนับร้อยตัวไหลเวียนอยู่บนคมกระบี่ ส่งเสียงคำรามราวกับพยัคฆ์ร้ายกระหายเลือด “เก้อหลางส่งสุนัขรับใช้เช่นเจ้าออกมาเห่าหอนแทนตัวมันเอง ถึงเพียงนี้เชียวหรือ” น้ำเสียงของหลี่มู่เหยียนราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันในที ดวงตาคู่นั้นคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อยนิด ไป๋อวิ๋นเฟยใบียงอด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “สามห่าว! เจ้าเป็นเพียงเศษสวะตระกูลตก ภายในรอบสิบปีนี้คงเป็นแค่สุนัขจนตรอก วันนี้ข้า ไป๋อวิ๋นเฟย จะใช้กระบวนท่า ‘กระบี่พิฆาตเก้าสวรรค์’ สั่งสอนให้เจ้ารู้ซึ้งว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นเช่นไร!” สิ้นเสียง ไป๋อวิ๋นเฟยก็ระเบิดพลังปราณทั้งหมดออกมา ร่างของเขากลายเป็นเงาสะท้อนสีฟ้าพุ่งทะยานเข้าหาหลี่มู่เหยียนด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ประกายกระบี่ระยิบระยับนับพันสายแผ่ขยายออกราวกับตาข่ายมรณะ ปิดตายทุกเส้นทางหนี มวลอากาศรอบบริเวณถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ผู้คนนับร้อยที่ล้อมรอบสนามประลองต่างพากันสูดปากด้วยความตื่นตะลึง วิชาของไป๋อวิ๋นเฟยในยามนี้ ร้ายกาจจนแม้แต่ผู้อยู่ในข่ายหลอมรวมวิญญาณขั้นปลายก็ยังต้องไว้ชีวิต ทว่า... หลี่มู่เหยียนกลับไม่แม้แต่จะขยับกายถอยหลัง ในห้วงเวลาที่คมกระบี่กำลังจะพุ่งทะลวงเข้าสู่กลางอก แววตาของหลี่มู่เหยียนกลับฉายประกายลึกล้ำราวกับดวงดาวในห้วงจักรวาลอันว่างเปล่า เขายกมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นละอองบนบ่า ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ที่หลับใหลอยู่ในจุดตันเถียนพลացพุ่งทะยานผ่านเส้นชีพจรอย่างไร้เสียง *เปรี้ยง!* ไม่มีกระบวนท่าพิสดาร ไม่มีเสียงคำรามกึกก้อง มีเพียงเสียงนิ้วดีดอากาศเบาๆ ครั้งเดียว... ทว่าเพียงการดีดนิ้วครั้งเดียวนั้น กลับสร้างคลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณที่รุนแรงดุจมหาสมุทรถล่ม! ตาข่ายกระบี่นับพันสายของไป๋อวิ๋นเฟยสลายกลายเป็นอากาศธาตุในพริบตาเดียว ปราณกระบี่อันเกริกไกรสะท้อนกลับย้อนศรเข้าหาร่างของเจ้าของอย่างรุนแรง ไป๋อวิ๋นเฟยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ร่างของเขาปลิวราวกับใบไม้หลุดจากขั้ว กระแทกเข้ากับเสาหินอัคนีจนหักสะบั้นเป็นสองท่อน กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตจนย้อมพื้นศิลาให้กลายเป็นสีชาด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานประลองในทันที ทุกผู้คนต่างอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ *กระบวนท่าเดียว? อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ พ่ายแพ้ด้วยกระบวนท่าเดียวจริงหรือ?* บนระเบียงชั้นสองของหอคอยตระกูลเก้อ เซียนจินหลิงที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านม่านมู่หลิว แววตาคู่สวยที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึกมาตลอด กลับไหววุ่นอย่างรุนแรง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย—ไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความหลงใหลในความองอาจทระนงที่ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมได้ผู้นั้น หลี่มู่เหยียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานประลอง ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ร่างกายของเขาแผ่กลิ่นอายอันสูงส่งกดขี่ทุกผู้คนให้ต้องยอมสยบ “หากพวกเจ้ายังมีชีวิตรักตัวกลัวตาย ก็ไสหัวไปให้พ้น” หลี่มู่เหยียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของทุกคน “บอกเก้อหลางว่า... ข้า หลี่มู่เหยียน มารอชำระบัญชีเลือดที่นี่แล้ว” ความโกลาหลกำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อเหล่าผู้อาวุโสของสำนักกระบี่สวรรค์เริ่มขยับตัว ทว่าในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยกระจ่างใสกลับถูกฉีกกระชากออกเป็นทางยาว เมฆสีดำสนิททะลักทะลายออกมาพร้อมกับสายฟ้าสีเลือดที่คำรามก้องฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น และในเงาดำมืดของสายฟ้าสีเลือดนั้น ร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีทองปักลายมังกรไร้หัวใจผู้หนึ่ง ก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบหยุดหายใจ... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมกระบี่ไปด้วยกันในบทนี้นะครับ