ประกาศศักดาตระกูลหลี่

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายใต้ความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ตระกูลหลี่ ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากลิ่นโลหิต คือแรงกดดันจากจิตสังหารอันไร้รูปที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของบุรุษผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า "พวกท่าน... เคยถามตัวเองบ้างหรือไม่ ว่าเก้าปีที่ตระกูลหลี่ตกต่ำลง หยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของผู้อาวุโสสายตรงที่หลั่งรินเพื่อปกป้องรากฐานนี้ มีค่าเท่ากับเศษดินในสายตาของพวกท่านเชียวหรือ" สุ้มเสียงของ หลี่มู่เหยียน เรียบเฉย เย็นเยียบราวกับสายน้ำจากห้วงอเวจี ทว่าทุกคำที่หลุดจากริมฝีปากกลับหนักหน่วงดุจภูเขาไท่ซานกดทับลงบนทรวงอกของผู้อาวุโสทั้งสี่ที่นั่งทรุดกายอยู่บนพื้นหินอ่อน "หลี่... หลี่มู่เหยียน! เจ้าอย่าได้ลำพองใจไปนัก!" ผู้อาวุโสใหญ่ หลี่เทียนหลาง เค้นเสียงคำรามลอดไรฟัน แม้ทั่วร่างจะอาบไปด้วยคราบเลือดและเส้นชีพจรลมปราณถูกผนึกไว้ด้วยกระบี่ไร้ลักษณ์ แต่นัยน์ตาของมันยังคงฉายแววอาฆาตมาดร้าย "พวกข้าทำไปก็เพื่อความอยู่รอดของตระกูลหลี่! หากไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อสำนักเพลิงทมิฬ ตระกูลหลี่คงกลายเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว การกระทำของข้าคือความเสียสละ!" "เสียสละ?" มุมปากของมู่เหยียนยกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งไออุ่น มีเพียงความเหี้ยมเกราะที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหนาวสะท้านถึงไขสันหลัง "ขายจิตวิญญาณให้พวกมาร สังหารพี่น้องร่วมสายโลหิตเพื่อแย่งชิงผลึกปราณสวรรค์ และยักยอกคัมภีร์วิชาบรรพกาลเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน... ข้ออ้างเรื่องความอยู่รอดนี้ ช่างน่าขันจนข้าไม่อาจหาคำใดมาเปรียบเปรียบได้" เขาก้าวเท้าเดินช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของคนทั้งสี่ ในมุมหนึ่งของห้องโถง เซียนจินหลิง ยืนสง่างามอยู่ภายใต้เงาของเสาหิน นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศนองเลือด นัยน์ตาคู่งามดุจหยกสลักจับจ้องร่างของหลี่มู่เหยียนด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำใด นางสัมผัสได้ถึงคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความนิ่งสงบของชายหนุ่ม... บุรุษผู้ยอมแบกรับความแค้นนับพันปีเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ผืนแผ่นดินนี้ "มู่เหยียน..." จินหลิงพึมพำในใจ แววตาของนางอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาคมกลาบดุจกระบี่เซียนเช่นเดิม พร้อมที่จะลงมือทันทีหากมีสิ่งใดมารบกวนการชำระแค้นของเขา "ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านบอกว่าพวกท่านเสียสละเพื่อตระกูล เช่นนั้น... ข้าจะให้โอกาสพวกท่านได้พิสูจน์ความจงรักภักดีเป็นครั้งสุดท้าย" มู่เหยียนหยุดยืนเบื้องหน้าหลี่เทียนหลาง ปลายกระบี่ในมือสะท้อนประกายแสงสีเงินยวดยวงจนแสบตา "เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?" ผู้อาวุโสใหญ่หน้าซีดเผือด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง "วิชา 'กลืนโลหิตผลาญวิญญาณ' ที่พวกท่านใช้สังหารบิดาของข้าเมื่อเก้าปีก่อน น่าสนใจไม่น้อย วันนี้ ข้าจะแสดงให้พวกท่านเห็นว่า... วิชานี้เมื่อย้อนกลับมาสู่ผู้ใช้ มันจะมอบความสุขสำราญเช่นไร" สิ้นเสียง ชายหนุ่มก็สะบัดข้อมือเบาๆ อักขระโบราณสีดำสนิทนับร้อยสายพรั่งพรูออกจากปลายนิ้ว พุ่งเข้าฝังรากลึกในร่างของผู้อาวุโสทั้งสี่ทันที! "อาร์กกกกกกกก—!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระคนกันจนน่าเวทนา พลังปราณในร่างของผู้อาวุโสทั้งสี่ถูกบีบอัดและย้อนกลับเข้าแผดเผาอวัยวะภายใน เส้นเลือดปูดโปนจนน่ากลัว ผิวหนังแตกปริออกทีละน้อยจนโลหิตพวยพุ่ง กลายเป็นภาพอันน่าสยดสยองที่สั่นคลอนจิตใจของบรรดาศิษย์สายรองและผู้รับใช้ที่แอบมองอยู่หลังประตูกลุ่มใหญ่ ไม่มีความปรานี ไม่มีแม้แต่ความลังเล นี่คือการล้างบางอย่างแท้จริง การชำระล้างตระกูลหลี่ให้ปราศจากมลทินจากภายในสู่ภายนอก! ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงกรีดร้องค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณทั้งสี่ที่แห้งเหี่ยวราวกับท่อนไม้ถูกไฟเผา หลี่มู่เหยียนยืนนิ่งท่ามกลางกลิ่นไอความตาย ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากการบรรลุเป้าหมาย ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเก็บกระบี่เข้าฝักนั้นเอง... *เปรี้ยงก!* ท้องนภาด้านนอกที่เคยปลอดโปร่ง กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา สายฟ้าสีครามขนาดมหึมาผ่าลงมากลางลานพิธีของตระกูลหลี่จนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แบบแผ่ซ่านเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกของความว่างเปล่า "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการชำระแค้นที่งดงามยิ่งนัก หลี่มู่เหยียน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการฆ่ามดปลวกพวกนี้ จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของสำนักกระบี่สวรรค์ได้?" สุ้มเสียงทรงอำนาจดังก้องกังวานสะเทือนไปทั่วสารทิศ นัยน์ตาของเงาร่างนั้นจับจ้องมาที่มู่เหยียนด้วยประกายตาดุจพญานกอินทรีย์จ้องเหยื่อ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของจินหลิงกระตุกวูบ คือป้ายคำสั่งทองคำสลักลาย 'กระบี่ค้ำฟ้า' ที่ห้อยอยู่ข้างเอวของแขกผู้มาเยือน... มันคือผู้อาวุโสสูงสุดจากสำนักที่กุมชะตากรรมยุทธภพเบื้องบน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมกระบี่ไปด้วยกันในบทนี้นะครับ