รอยร้าวในภาพวาด

กลิ่นอายของสีน้ำมันและสนิมเหล็กเจือจางในห้องสตูดิโอขนาดมหึมา เพดานสูงโปร่งที่เปิดรับแสงธรรมชาติสาดส่องลงมากระทบประติมากรรมสำริดรูปหญิงสาวบิดเร้าเรือนร่างด้วยความเจ็บปวด ช่างเป็นงานศิลป์ที่สะท้อนตัวตนของอคินได้อย่างสมบูรณ์แบบ เย่อหยิ่ง บีบคั้น และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะครอบงำ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังรินรดา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มของอคินแผ่ไอความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที เขายื่นมือเรียวยาวดั่งศิลปินไปคว้าพู่กันขนสัตว์ราคาแพงขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ระหว่างนิ้ว ปลายตาคมกริบมองแผ่นหลังบางที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาจรดแปรงลงบนผืนผ้าใบอย่างไม่สะทกสะท้าน "คุณคิดว่าภาพทิวทัศน์ซอมซ่อพวกนี้ จะมีราคาค่างวดพอกลบเกลื่อนความไร้ค่าในอดีตของคุณได้จริงๆ หรือ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงเย้ยหยันอันเป็นเอกลักษณ์ มันคืออาวุธชนิดหนึ่งที่เขาใช้บดขยี้ความมั่นใจของผู้คนมานักต่อนัก รินรดาหยุดมือชั่วขณะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามี ดวงตาคู่คมกวาดมองประติมากรรมสำริดตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความเจ็บปวดดังเช่นในวันวาน ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงก้อนดินเหนียวไร้ชีวิตชีวา "งานศิลปะชิ้นนี้... คงต้องใช้ความพยายามมากสินะคะคุณอคิน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากช่างเย็นชาเสียจนคนมองรู้สึกแปลบในอก "น่าเสียดายนะคะที่รูปร่างบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแบบนี้ มันสะท้อนได้แค่ความอัปลักษณ์ในจิตใจคนสร้าง มากกว่าความงามที่แท้จริง" คำพูดนั้นไม่ได้ตะโกน แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความถือดีของประติมากรชื่อดัง อคินชะงัก กรามคมขบเข้าหากันจนสันนูน ดวงตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกเธอย้อนเกล็ดได้อย่างเลือดเย็น ความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำคอเขามาตลอดเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้—คนที่เขาเคยคิดว่ารู้จักทะลุปรุโปร่ง แต่บัดนี้เธอกลับกลายเป็นปริศนาที่เขาไม่อาจเอื้อมแตะ "ปากเก่งขึ้นนี่" อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผืนผ้าใบขนาดใหญ่ มือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้าสบตา สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแต่แฝงด้วยแรงอารมณ์กรุ่นโกรธทำให้ผิวเนื้อของเธอนึกร้าวราน "ปล่อยค่ะ" รินรดาไม่หลบสายตา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นด้วยความแข็งกร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใน "การใช้ความรุนแรงหรือคำดูถูก ไม่ได้ทำให้ฝีมือของคุณสูงส่งขึ้นหรอกนะคะคุณอคิน มันมีแต่จะตอกย้ำว่าคุณกลัว... กลัวว่าฉันจะไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่คุณเคยเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ" คำพูดของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง อคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะ ความเร่าร้อนและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามาตลอด ปะทุขึ้นจนยากจะควบคุม ร่างสูงก้มลงประกบเรียวปากหยักลงบนริมฝีปากอิ่มของเธอทันทีอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ การครอบครอง และการประกาศอำนาจ รินรดารู้สึกได้ถึงรสชาติของความดุดันและกลิ่นไวน์จางๆ จากลมหายใจของเขา มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ร่างกายของเธอต่อต้านด้วยสัญชาตญาณ แต่ลึกๆ แล้วความคุ้นเคยและเคมีอันร้อนแรงที่เคยผูกพันกันในอดีตกลับตื่นตัวขึ้นอย่างน่าละอาย รินรดาพยายามทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่อคินกลับยิ่งรุกหนักขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือซ้ายเลื่อนขึ้นไปขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยจนศีรษะเธอต้องแหงนหงายรับรสจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวามยิ่งขึ้น ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายโหยหา สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและโค้งเว้าของสะโพก ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดไหม้ให้โหมกระพือขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจห้ามใจ ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันในห้องสตูดิโอที่เงียบงัน อคินผริมริมฝีปากออกช้าๆ สายตาคมกลาบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเธอด้วยความพึงพอใจระคนกระหาย ขณะที่รินรดากำลังจะอ้าปากต่อว่าด้วยความเจ็บใจ ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าสตูดิโอก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยราวสี่ขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส โดยมีผู้ช่วยสาววิ่งหน้าตาตื่นตามเข้ามาติดๆ "คุณแม่ขา! น้องแทนไทหิวน้ำ—" เด็กน้อยหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายตัวโตหน้าตาถมึงทึงยืนประชิดตัวมารดาของตนอยู่ อคินแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายหยุดชะงักลงทันที นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อยที่มีโครงหน้า คิ้ว และดวงตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไร้ที่ติ! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของชฎาพรายไวน์แดงมาโดยตลอดนะคะ