เสียงฝีเท้าในยามค่ำคืน

กลิ่นอายของกระดาษคดีความเก่าๆ และคราบกาแฟที่แห้งกรังบนโต๊ะทำงาน ยังไม่ทันจางหายไปจากห้วงความคิดของรินรดา ทว่าความเงียบสงบในยามวิกาลของอพาร์ตเมนต์หรูใจกลางเมือง กลับถูกกรีดร้องด้วยความผิดปกติที่สัญชาตญาณของทนายความสาวเริ่มส่งเสียงเตือน ติ๊ก... ติ๊ก... เสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังดังชัดเจนเสียจนน่ารำคาญ รินรดานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงไฟจากโคมไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นรอยย่นบนหน้าผากที่เกิดจากการครุ่นคิดถึงสำนวนคดีฉบับล่าสุด ธันวาเพิ่งจะเดินออกจากห้องไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว ทิ้งไว้เพียงคำเตือนที่เธอยังลังเลว่าจะเชื่อมันดีหรือไม่—*"คุณกำลังเล่นอยู่กับเกมที่ใหญ่เกินกว่าตรรกะทางกฎหมายของคุณจะรับมือไหว ริน... และพวกมันไม่ได้ใจดีเหมือนผม"* รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อขับไล่ความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้เหตุผล เธอเป็นทนายความ มืออาชีพผู้ใช้ข้อเท็จจริงและกฎหมายเป็นเกราะกำบัง ความกลัวเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่เธอไม่อนุญาตให้มันเข้ามามีพื้นที่ในสมอง ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังขึ้นที่บริเวณหน้าประตูกลอนด้านนอก ไม่ใช่เสียงของเพื่อนบ้าน ไม่ใช่เสียงของพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เดินตรวจตราตามรอบเวลาปกติ มันเป็นจังหวะการย่างก้าวที่จงใจควบคุมน้ำหนักอย่างระมัดระวัง—จังหวะของคนที่รู้ว่ากำลังยืนอยู่หน้าห้องไหน และพยายามไม่ให้เกิดเสียงรบกวนมากที่สุด หัวใจของรินรดากระตุกวูบ สัญชาตญาณดิบดึงเธอกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่ไร้ซึ่งกฎหมายคุ้มครอง มือเรียวบางที่เคยจับปากกาเซ็นชื่อในเอกสารสำคัญอย่างมั่นคง ค่อยๆ วางลงช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังบานประตูไม้เนื้อแข็งที่กั้นระหว่างเธอกับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา กริ๊ก... เสียงโลหะกระทบกันเบามาก แต่อยู่ในโสตประสาทที่ตื่นตัวถึงขีดสุดของเธอ... มีคนพยายามไขกุญแจ รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบกริบที่สุดเท่าที่จะทำได้ รองเท้าส้นสูงถูกถอดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เท้าเปลުยเปล่าก้าวบนพรมหนานุ่มไร้ซึ่งสรรพเสียง เธอเคลื่อนตัวไปชิดผนังข้างประตู มือขวาเอื้อมไปหยิบที่เปิดขวดไวน์ปลายแหลมสแตนเลสบนเคาน์เตอร์บาร์ มันไม่ใช่ศาสตราวุธที่ดีนัก แต่มันคือสิ่งเดียวที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้ในวินาทีวิกฤตนี้ ที่บิดลูกบิดประตูหมุนช้าๆ... ฟรีซ... มันติดกลอนด้านใน เสียงลมหายใจของเธอดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท รินรดาแทบไม่กล้าหายใจแรง ดวงตากวาดมองผ่านช่องตาแมวออกไปด้านนอก... ความมืดมิดของทางเดินปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นอะไร นอกจากเงาสลัวของร่างหนึ่งที่ยืนประชิดบานประตู เงาโครงร่างนั้นสูงใหญ่และนิ่งสนิท ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง หรือกำลังฟังเสียงความตื่นตระหนกจากภายในห้องของเธอ ไม่มีการทุบ ไม่มีเสียงขู่กรรโชก มีเพียงความเงียบงันที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการเผชิญหน้าตรงๆ ครืด... เสียงโลหะขูดขีดเบาๆ ที่ร่องรอยต่อของกลอนประตู ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่วิ่งพล่านไปตามสันหลัง พวกมันกำลังใช้เครื่องมือสะเดาะกลอน ความเป็นมืออาชีพและความเยือกเย็นที่รินรดาสั่งสมมานานนับปีเริ่มสั่นคลอน รอยร้าวปรากฏขึ้นบนเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของเธอ ในวินาทีที่เธอกำลังจะตัดสินใจพุ่งตัวไปโทรศัพท์แจ้งตำรวจ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกลับสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงนั้นดังราวกับเสียงระเบิด รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือที่เปิดขวดไวน์กำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอมองย้อนกลับไปที่โต๊ะทำงาน หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกัก — *ธันวา* ที่หน้าประตู... เสียงสะเดาะกลอนหยุดชะงักลงทันที ราวกับผู้บุกรุกด้านนอกกำลังเงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายในที่เพิ่งเกิดขึ้น รินรดายืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้น มือข้างหนึ่งถืออาวุธป้องกันตัว สายตาจับจ้องบานประตูที่ตอนนี้กลายเป็นเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย ขณะที่หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสั่นเตือนไม่หยุด และก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจว่าจะรับสายหรือพุ่งไปที่ประตู เสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านเข้ามาทางร่องบานพับประตูก็ทำให้เลือดในกายของเธอจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"เปิดประตูให้ผมเถอะครับ... คนสวย... หรือคุณอยากให้ผมพังมันเข้าไปเอง"* เสียงทุ้มต่ำที่ลอดเข้ามานั้นไม่ใช่เสียงของธันวา... แต่มันคือเสียงของคนที่เธอเคยพยายามส่งเข้าคุกเมื่อสามปีก่อน และเขาเพิ่งพ้นโทษออกมาเมื่อสัปดาห์นี้เอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางไขปมปริศนาระทึกขวัญนี้กับผมในตอนนี้นะครับ