ร่องรอยในอดีต

กลิ่นอายของกระดาษคดีเก่าที่ถูกเก็บไว้ในห้องเก็บเอกสารใต้ดินชื้นแฉะ ผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำเย็นเฉียบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทึบ เป็นบรรยากาศที่รินรดาคุ้นเคยดี แต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศในค่ำคืนนี้บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ กลับไม่ใช่ฝุ่นละอองของคดีความอดีต หากแต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างหันหลังให้เธอ แผ่นหลังนั้นเคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดในโลกสำหรับเธอ แต่วันนี้ มันกลับกลายเป็นกำแพงปริศนาที่เธอไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า ซ่อนความจริงอะไรไว้เบื้องหลังความว่างเปล่าของความทรงจำ "คุณไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นมันขึ้นมาหรอก ริน" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยที่เขายังคงทอดสายออกไปนอกกระจกที่สะท้อนภาพเมืองยามค่ำคืนอันมืดมิด เป็นน้ำทวนกระแสความตั้งใจของเธออย่างสิ้นเชิง รินรดาชะงักปลายนิ้วที่กำลังเปิดแฟ้มคดีหมายเลข 0487 ซึ่งเป็นรอยต่อสำคัญของช่วงเวลาก่อนที่พวกเขาจะเลือกเดินคนละเส้นทาง ทนายสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความเยือกเย็นที่หล่อหลอมตัวตนของเธอในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในรอยยิ้มที่ไร้ความสุข "ความทรงจำของคุณอาจจะหายไป ธันวา แต่รอยแผลเป็นที่คดีนี้ทิ้งไว้ มันยังคงกรีดร้องอยู่ในสำนวนทุกหน้า... และในฐานะทนาย ฉันไม่เคยปล่อยให้ความจริงถูกฝังกลบไว้ใต้คำว่า 'ช่างมันเถอะ' ครับ" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' เพื่อตอกย้ำช่องว่างทางวิชาชีพที่พวกเขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจตัวเอง ธันวาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกแทบไม่ได้ภายใต้หน้ากากความนิ่งเฉย เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน คั่นกลางระหว่างเธอกับกองเอกสารสีน้ำตาลซีด เขามองหน้าเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาภาพจำของหญิงสาวตรงหน้าจากซากปรักหักพังในสมองของตัวเอง "คุณคิดว่าตัวเองกำลังตามหาความจริง เพื่อเอาชนะคดีนี้... หรือคุณแค่อยากพิสูจน์ว่า ในอดีต ฉันเคยรักคุณมากพอที่จะไม่ทิ้งคุณไปกันแน่ ริน" คำพูดนั้นเฉียบคมราวนำมีดผ่าตัดมาจี้ถูกจุดเปราะบางที่สุด รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้า แต่ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นนักสู้ในห้องพิจารณาคดี เธอกลับเลือกที่จะใช้ความเงียบและสายตานิ่งสนิทเป็นเกราะกำบัง เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ "อย่าเอาความหลงตัวเองมาปะปนกับสำนวนคดี ธันวา คืนที่เราเลิกกัน ไม่ใช่เพราะเราหมดรัก... แต่เป็นเพราะคุณเลือกที่จะเหยียบย่ำความถูกต้องเพื่อปกป้ององค์กรบ้าๆ นั่นต่างหาก" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน แววตาไหววูบชั่วขณะก่อนจะถูกควบคุมกลับมาด้วยกำแพงแห่งตรรกะ "คุณจำไม่ได้หรอกว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น... แต่ฉันจำได้ทุกวินาที" ธันวานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น แววตาของเขาฉายความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาเองก็อาจจะไม่เข้าใจที่มาที่ไป มันคือความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกินวิญญาณโดยไร้สาเหตุ เขายื่นมือออกมาช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดเฉียดผ่านหลังมือเรียวของเธอที่วางอยู่บนแฟ้มคดี ราวกับอยากจะสัมผัสเพื่อยืนยันตัวตน แต่แล้วเขาก็ชะงักและชักมือกลับ ราวกับตระหนักว่าเขาไม่มีสิทธิ์นั้นอีกต่อไป "ถ้าคุณจำคืนนั้นได้แม่นยำนัก ทำไมคุณถึงไม่เคยเอ่ยปากถามความจริงจากปากฉันเลยล่ะ ริน" เสียงของเขาแหบพร่าลง เจือความขมขื่น "หรือความจริงในหัวคุณ มันถูกตัดสินไปตั้งแต่ก่อนที่เราจะก้าวออกจากห้องนั้นแล้ว" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ แรงดึงดูดอันตรายที่เคยผูกพันพวกเขายังคงทำงานอย่างเงียบงัน แม้ว่าอุดมการณ์และสถานะในปัจจุบันจะอยู่คนละฟากฝั่ง ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอเหลือบมองหน้าจอ ข้อความจากหมายเลขปริศนาปรากฏขึ้นพร้อมกับไฟล์ภาพแนบหนึ่งภาพ... ภาพถ่ายใบบันทึกคำให้การลับเมื่อห้าปีก่อน ซึ่งมีลายมือของธันวาเซ็นกำกับไว้อย่างชัดเจน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของทนายสาวเย็นเฉียบ *“ความจริงที่คุณตามหา ถูกซ่อนไว้ในหน้าที่ถูกฉีกขาดไป... และคนที่ฆ่าความทรงจำของเขา ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือองค์กรที่คุณกำลังร่วมมือด้วยต่างหาก”* รินรดารีบเงยหน้าขึ้นมองธันวา ทว่าในจังหวะนั้นเอง ไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องเก็บเอกสารใต้ดินก็กะพริบวบวาบก่อนจะดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าโอบล้อมทั้งห้องในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังประตูล็อกของห้องใต้ดินแห่งนี้อย่างคุกคาม! ธันวาก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง แรงบีบที่กระชับมั่นทำให้รินรด้ารู้สึกถึงไออุ่นที่คุ้นเคยในอดีต ทว่าเสียงกระซิบข้างใบหูของเขาในความมืดกลับทำให้หัวใจเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่... และดูเหมือนว่า เอกสารในแฟ้มนี้ ไม่ได้มีแค่เรื่องของเราสองคนเสียแล้ว ริน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนากับผมในตอนนี้ด้วยนะครับ