ทฤษฎีสมคบคิด

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานของรินรดา ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย มันสาดส่องลงบนเอกสารสำนวนคดีนับร้อยหน้าที่ถูกกางออกราวกับสมรภูมิรบที่ยังไม่มีผู้ชนะ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงัน จนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ธันวา..." น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง เย็นชา และทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหติลงไปอีกหลายองศา เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายออกไปยังทัศนียภาพยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่าง มือเรียวบางภายใต้สูทเข้ารูปสีเข้มกำลังจรดปากกาหมึกซึมลงบนกระดาษบันทึกข้อโต้แย้ง ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววซับซ้อนที่ยากจะคาดเดָน รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน—ไม่ใช่เย้ยหยันรินรดา แต่เป็นเย้ยหยันโชคชะตาและเกมอันโสมمที่พวกเขากำลังเอาชีวิตเข้าเดิมพัน "ไฟดวงนี้ไม่ได้เพิ่งเริ่มเผาเรานะ, ริน..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าฟังและบาดลึก "มันเผาไหม้พวกเรามาตั้งแต่คืนที่ความทรงจำของผมถูกลบ และคืนที่คุณเลือกจะเดินเข้าสู่โลกของกฎหมายเพื่อปกปิดรอยแผลเป็น... เราต่างหากที่เป็นคนเติมเชื้อเพลิงให้มันเอง" รินรดาวางปากกาลง เสียงกระทบกับเนื้อไม้ดังชัดเจนในความเงียบ เธองยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นไหวเพียงชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วเสี้ยววินาทีที่ถูกกลบฝังลงไปภายใต้เกราะกำบังของทนายความสาวผู้ไร้ความปรานี "ความทรงจำที่หายไปของคุณ อาจเป็นสิ่งเดียวที่ปกป้องคุณจากความจริงอันโหดร้าย... หรือไม่มันก็คือคำโกหกคำโตที่สุดที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกแม้กระทั่งตัวเอง" รินรดากล่าว พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณอันตรายที่พวกเขามีให้กันเสมอมา "แต่เบาะแสที่เราได้มาเมื่อเย็นนี้ มันเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง... องค์กรนั้นไม่ได้มีอยู่แค่ในกระดาษ พวกมันมีตัวตน และพวกมันกำลังมองเราอยู่" ธันวาสสาวเท้าเข้ามาใกล้ เธอได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา เข้มแข็งและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ—สิ่งเดียวที่รินรดาเกลียดที่สุดในตัวผู้ชายคนนี้ คือความจริงที่ว่าต่อให้เขาจะสูญเสียความทรงจำไปแค่ไหน สัญชาตญาณนักล่าและอิทธิพลเหนือเธอก็ยังคงอยู่ครบถ้วน "คุณกลัวเหรอ, ริน?" ธันวาก้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มพร่าและแฝงความหมายลึกซึ้ง "กลัวว่าความจริงจะเปิดเผยว่า... แท้จริงแล้ว คนที่อยู่เบื้องหลังองค์กรนั้น อาจไม่ใช่คนแปลกหน้า... แต่อาจเป็นคนที่คุณนอนร่วมเตียงด้วยเมื่อหลายปีก่อน" รินรดาชะงัก ลลมหายใจสะดุดไปครู่หนึ่ง เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความโกรธและแรงปรารถนาปะปนกันจนกลายเป็นความเจ็บแปลบในอก มือของเธอยกขึ้นผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความนุ่มนวล ทว่ามั่นคงจนขยับหนีไม่ได้ "อย่าใช้คำพูดจิตวิทยามาไขว้เขวฉัน, ธันวา" เธอกระซิบตอบ ชิดริมฝีปากของเขาจนแทบจะสัมผัสกัน "เรากำลังพูดถึงคดีฆาตกรรมอำพรางที่มีเครือข่ายระดับประเทศหนุนหลัง และเอกสารชิ้นสุดท้ายที่คุณถืออยู่... มันคืออะไรกันแน่?" ธันวาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออก เขาควAซองเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่ที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา วางมันลงบนโต๊ะทำงานท่ามกลางกองเอกสารคดี "นี่ไม่ใช่แค่เอกสารคดีธรรมดา, ริน..." ธันวาพูดเสียงเครียด ขณะใช้นิ้วเคาะเบาๆ บนซองกระดาษ "นี่คือบัญชีรายชื่อของบุคคลระดับสูง อัยการ ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ และผู้พิพากษา ที่รับสินบนจาก 'โครงการซีอุส' องค์กรเถื่อนที่คุณพยายามจะโค่นล้ม และในรายชื่อนั้น... มีลายเซ็นของคนที่คุณเคารพรักเหมือนพ่อแท้ๆ อยู่ด้วย" รินรดานิ่งงิกไปทันที โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ข้อมูลที่ได้รับประเด็นนี้หนักหน่วงเกินกว่าที่สมองอันเฉียบคมของทนายความสาวจะประมวลผลได้ทันท่วงที มือที่เย็นเฉียบเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาผ่านบรรทัดแรก ชื่อของบุคคลที่เธอไว้ใจที่สุด ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษอย่างชัดเจน พร้อมตราประทับลับสุดยอดของกระทรวง "เป็นไปไม่ได้..." เสียงของเธอลอดไรฟันออกมาอย่างสั่นเครือ "ท่านอัยการสูงสุดไม่มีทาง..." "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ในโลกของเกมอำนาจ, ริน" ธันวาเอ่ยเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจัง "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม... คดีนี้ถึงไม่ใช่แค่การทวงคืนความยุติธรรม แต่มันคือการไล่ล่าที่พวกมันต้องการปิดปากเราทั้งคู่" ในขณะที่บรรยากาศในห้องกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกริ่งเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของคอนโดมิเนียมหรูชั้นบนสุดก็ดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงความผิดปกติ รินรดากับธันวาหันขวับไปมองหน้าประตูกระจกทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาใกล้หน้าห้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ—เสียงของกระบอกปืนที่ถูกขึ้นลำพร้อมยิง! ธันวาคว้าแขนรินรดาด้วยความเร็วแสง ดึงเธอล้มลงหลบหลังโต๊ะทำงานอย่างเฉียดฉิวในเสี้ยววินาที ก่อนที่กระสุนปืนนัดแรกจะเจาะทะลุกระจกห้องทำงานเข้ามา เสียงกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้นดังสนั่นหวั่นไหว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ