พยานที่หายตัวไป

กลิ่นอับชื้นของเอกสารคดีเก่าและกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนเป็นไข คือบรรยากาศเดียวที่รินรดาอนุญาตให้หลงเหลืออยู่ในห้องทำงานยามวิกาล ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้เสื้อสูทสีเข้มกดลงบนแป้นพิมพ์แล็ปท็อปอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการพิมพ์สะท้อนถึงระเบียบวินัยอันเคร่งครัดที่เธอใช้ปกป้องตัวเองจากความพังทลายภายใน ทว่า หน้าจอไม่ได้แสดงข้อสู้คดี หากแต่เป็นภาพถ่ายใบลานบันทึกคำให้การของ ‘ประจักษ์’ พยานปากสำคัญผู้กุมกุญแจดอกสุดท้ายที่จะไขความลับเบื้องหลังองค์กรเถื่อนที่พัวพันกับชีวิตของธันวา เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งสั้นๆ ไม่ได้ทำให้รินรดาเงยหน้าขึ้น เพราะเธอรู้ดีว่าน้ำหนักฝีเท้าที่ก้าวเข้ามานั้นเป็นของใคร “คุณควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ธันวา” น้ำเสียงของทนายความสาวราบเรียบและเย็นชาพอๆ กับอากาศรอบตัว “ห้องพิจารณาคดีเปิดทำการอีกไม่ถึงสิบชั่วโมง และเรามีงานต้องสะสางมากกว่าจะมานั่งเฝ้ากันในสภาพแบบนี้” ธันวาไม่20ตอบในทันที ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ท่อนแขน—ร่องรอยจากอดีตที่เขาจำไม่ได้แต่ร่างกายยังคงจดจำได้ดี เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ปลายเท้าห่างจากเก้าอี้ของเธอเพียงไม่กี่คืบ แววตาของเขาคมกริบและลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดา “ผมกลับไปนอนไม่หลับ ริน” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือความเย้ยหยันนิดๆ ที่มุมปาก “เมื่อสมองของคุณบอกว่าคดีนี้กำลังจะชนะ แต่สัญชาตญาณดิบของผมมันกรีดร้องว่าเรากำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาทั้งคู่ปะทะกันราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่ต่างฝ่ายต่างพยายามควบคุมแรงดันไม่ให้ระเบิดออกมา “คุณกำลังกลัวความจริง หรือกำลังกลัวว่าเงาในอดีตของคุณมันกำลังจะตามมาทันกันแน่?” รินรดาย้อนถาม น้ำเสียงบาดลึกและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด “พยานของเรา—คุณประจักษ์ ยืนยันหนักแน่นว่าจะมาขึ้นศาลในเช้าวันนี้ เขาคือกำแพงสุดท้ายที่จะปกป้องคุณจากข้อหาฆาตกรรมอำพรางที่คุณไม่ได้ทำ... หรือบางที คุณอาจจะจำได้ว่าคุณ *เคย* ทำจริงๆ กันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาเชิงจิตวิทยานี้คือสนามรบที่ทั้งคู่คุ้นเคย รินรดาใช้ตรรกะและกฎหมายเป็นเกราะ ส่วนธันวาใช้ความว่างเปล่าในความทรงจำและความดิบเถื่อนที่ซ่อนเร้นเป็นอาวุธ มือหนาของธันวาเอื้อมลงมาแตะที่ขอบโต๊ะทำงานของเธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นนิโคตินจางๆ “ถ้าผมเคยทำจริง ริน... คุณคิดว่ามือคู่นี้จะยังกล้าเอื้อมมาจับมือคุณในยามที่คุณอ่อนแอที่สุดไหม?” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก “ความทรงจำของผมอาจจะหายไปครึ่งหนึ่ง แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ... มันชัดเจนยิ่งกว่าตัวบทกฎหมายไร้หัวใจที่คุณกำลังถืออยู่เสียอีก” หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอเกลียดที่เขามักจะดึงเรื่องราวระดับมหภาคให้กลายเป็นเรื่องส่วนตัวทางอารมณ์ได้เสมอ แต่นั่นคือเสน่ห์อันตรายที่ทำให้เธอถอนตัวไม่ขึ้น ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้แย้งด้วยข้อกฎหมายใดๆ เสียงกริ่งโทรศัพท์พื้นฐานบนโต๊ะก็แผדเสียงแหลมสูงทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงนั้นในยามวิกาลให้ความรู้สึกเหมือนสัญญาณเตือนภัยจากนรก รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นแนบหูด้วยความหงุดหงิด “สำนักงานทนายความรินรดา...” “คุณรินรดาครับ... ผมสารวัตรธนา” เสียงปลายสายหอบเหนื่อยและร้อนรนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “คุณต้องรีบไปที่โกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาตอนนี้เลยครับ!” รินรดาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที “เกิดอะไรขึ้นสารวัตร? นั่นมันสถานที่นัดหมายของพยานเรา—คุณประจักษ์ไม่ใช่เหรอ?” “เขาไม่มาขึ้นศาลแล้วครับคุณรินรดา...” เสียงปลายสายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เราเพิ่งพบศพเขาถูกฆ่าตัดตอน สภาพศพ... ถูกจัดการอย่างมืออาชีพเพื่อปิดปากโดยเฉพาะ พยานปากเอกของคุณ... ตายสนิทแล้วครับ” โทรศัพท์ในมือรินรดาร่วงหล่นลงกระทบแท่นวางด้วยความแรงที่สะท้อนความตื่นตระหนกในใจ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ชัยชนะที่อยู่แค่เอื้อมถูกกระชากหายไปในพริบตาเดียว ธันวาขยับตัวเข้ามาประชิดเธอทันทีเมื่อเห็นความผิดปกติบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ “ริน เกิดอะไรขึ้น?” รินรดายังคงนิ่งงัด สติสัมปชัญญะถูกแช่แข็งด้วยข่าวร้ายที่ทำลายกลยุทธ์ทั้งคดี แต่วินาทีที่เธอกำลังจะหันไปตอบธันวานั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่โถงทางเดินด้านนอกสำนักงาน *ก๊อกๆๆๆ* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกห้องที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ “เปิดประตูครับ! ตำรวจกองปราบ! เรามีหมายจับนายธันวาในข้อหาฆาตกรรมอำพรางและทำลายพยานหลักฐาน!” ธันวาหันไปมองบานประตูกระจกที่เงาของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายกำลังเงื้อมมือเตรียมพังเข้ามา ก่อนที่สายตาคมกริบจะหันกลับมามองรินรดา—ผู้หญิงที่เขารักที่สุดและกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมากเกมที่ถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบเพื่อต้อนพวกเขาให้จนมุม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันมืดมนและเฉียบคมนี้ไปด้วยกันนะครับ