คำสารภาพภายใต้น้ำตา

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องสืบสวนใต้ดินและคราบกาแฟเย็นชืดบนโต๊ะสแตนเลส ดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม รินรดานั่งนิ่งหลังโต๊ะทำงาน สมุดบันทึกคดีปกหนังสีดำถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าว่างเปล่า ปากกาหมึกซึมในมือของเธอถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ธันวา” น้ำเสียงของทนายสาวราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลึกลงไปในความเงียบ “ในสำนวนฟ้อง คุณให้การปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่แววตาของคุณตอนนี้... มันกำลังฟ้องร้องตัวคุณเองอยู่” ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ รอยแผลเป็นจางๆ ที่ขมับซ้ายขยับไหวตามแรงกล้ามเนื้อ มันเป็นร่องรอยจากอุบัติเหตุครั้งนั้น—อุบัติเหตุที่พรากความทรงจำช่วงสำคัญในชีวิตของเขาไป และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเขาต้องมายืนอยู่คนละฝั่งของกฎหมายในวันนี้ “บางที... ความจริงในสำนวนคดี อาจเป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้นของคนที่ไม่อยากยอมรับความจริงก็eได้นะครับ ริน” ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความท้าทายหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น “คุณอยากได้คำสารภาพไม่ใช่เหรอครับ ทนายความมือหนึ่งอย่างคุณ... น่าจะรู้ดีที่สุดว่าความจริงบางอย่าง ถ้าขุดมันขึ้นมาแล้ว มันอาจจะฝังเราทั้งคู่ไว้ใต้ซากปรักหักพัง” รินรดากลืนก้อนความรู้สึกอึดอัดลงคอ เธอย่อมรู้ดีว่าคดีนี้มีความเน่าเฟะขององค์กรนอกกฎหมายหนุนหลังอยู่ และธันวา—อดีตคนรักที่เธอเคยรู้จักทุกซอกทุกมุมของจิตใจ—กำลังเอาชีวิตของเขาเองมาเดิมพันเพื่อปกป้องอะไรบางอย่าง หรือใครบางคน “ความทรงจำของคุณกลับมาแล้วใช่ไหม” รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งราวกับต้องการทะลุเข้าไปในความคิดของเขา “อย่าโกหกผม... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ในฐานะทนายของคุณ ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ทุกรายละเอียดก่อนที่อัยการจะยื่นฟ้องรอบใหม่” ธันวานิ่งเงียบไปนาน อึดอัดราวกับอากาศในห้องกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย เขาก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำเข้าหากันแน่น “ผมไม่ได้จำได้ทั้งหมด...” เสียงของเขาแผ่วเบาลง ราวกับกำลังพูดกับตัวเองมากกว่าจะตอบคำถาม “ผมจำเสียงสัญญาณชีพในห้องสีขาวนั้นได้... จำกลิ่นยาฆ่าเชื้อ และจำความรู้สึกตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า... ผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในโลก กลายเป็นคนแปลกหน้าที่มองผมด้วยสายตาระแวดระวง” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพความทรงจำเมื่อหกเดือนก่อน ตอนที่เธอต้องเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นโรงพยาบาลและพบว่าสายตาของธันวาว่างเปล่าไร้ซึ่งเงาของเธอ ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง เธอต้องใช้สติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มีในการควบคุมไม่ให้เสียงลมหายใจสั่นสะเทือน “แต่คุณจำคืนนั้นได้... คืนที่เกิดเหตุฆาตกรรมที่โกดังสินค้าร้างนั่น” รินรดาดึงบทสนทนากลับสู่ความจริงอันโหดร้ายของคดี “คุณอยู่ในที่เกิดเหตุ ลายนิ้วมือของคุณอยู่บนด้ามมีด และบัญชีลับของบริษัทรักษ์ประชาชาติก็ถูกโอนผ่านไอพีแอดเดรสจากมือถือของคุณ ธันวา... ถ้าคุณไม่พูดความจริงตอนนี้ ไม่มีใครช่วยคุณได้แม้แต่กฎหมาย” ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านรอยแผลเป็นลงมาที่คาง ภาพของชายหนุ่มผู้แข็งกร้าวและไร้ความรู้สึกพังทลายลงต่อหน้าต่อตา รินรดาชะงักงัน เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของเขาเลยตลอดการต่อสู้ทางกฎหมายที่ผ่านมา “ถ้าผมบอกคุณว่า... คืนนั้น ผมไม่ได้ถือมีดเล่มนั้นเพื่อจะฆ่าใครล่ะครับ ริน” เสียงของธันวาสั่นเครือ น้ำตาของลูกผู้ชายที่กักเก็บมานานนับเดือนเอ่อล้น “แต่ผมถือมันไว้... เพื่อปาดคอตัวเองต่างหาก” บรรยากาศในห้องสืบสวนเย็นเยียบลงทันที รินรดานิ่งค้างราวกับถูกสาป คำสารภาพนั้นไม่ใช่แค่การพลิกรูปคดี แต่มันคือระเบิดเวลาที่ทำลายสมมติฐานทั้งหมดที่เธอเคยตั้งไว้ “หมายความว่า... ยังไง?” ทนายสาวเค้นเสียงถาม ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลง “เพราะองค์กรนั้นมันไม่ได้ต้องการให้ผมติดคุกครับ...” ธันวาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ช2 กระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก “แต่มันต้องการให้ผม ‘ตาย’ เพื่อปิดปาก... และคนที่ออกคำสั่งให้เก็บผม ในคืนนั้น... คือคนใกล้ตัวที่สุดที่คุณก็รู้จักดี” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ซักถามต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงบิดลูกบิด ประตูห้องสืบสวนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบนายหนึ่งที่หน้าตาตื่นตระหนก ถือแท็บเล็ตหน้าจอสีแดงกระพริบเตือนเข้ามาด้วยความเร่งรีบ “คุณรินรดาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... อัยการสูงสุดเพิ่งมีคำสั่งพิเศษด่วนที่สุด ถอนฟ้องคดีนี้ทั้งหมด และตอนนี้... มีหมายจับใหม่ส่งตรงมาจากศาลอาญา...” นายตำรวจหอบหายใจถี่กระชั้น สีหน้าซีดเผือด “ข้อหา... สมรู้ร่วมคิดในคดีฆาตกรรม... ออกมาในนามของคุณแล้วครับ!” --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — พยานปากเอก