หมากกระดานสุดท้าย

กลิ่นกระดาษเอกสารคดีนับพันแผ่นที่กองสุมอยู่บนโต๊ะทำงานในยามวิกาล ไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดโปร่งแก่รินรดาเลยแม้แต่น้อย ในห้องพิจารณาคดี เธอคือทนายความสาวผู้สวมเกราะกำบังแห่งตรรกะและความเยือกเย็น ทว่าในห้องทำงานส่วนตัว ณ เวลานี้ มีเพียงเงาสะท้อนของเธอเองในกระจกเงาที่กำลังตั้งคำถามถึงราคาค่างวดของชัยชนะที่เธอกำลังจะไขว่คว้า "คุณกำลังเดิมพันด้วยกระดานที่ไม่มีวันชนะ หากคิดจะใช้แค่ข้อกฎหมายสู้กับคนพวกนั้น" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ธันวายืนพิงกรอบหน้าต่าง แสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เกิดเป็นเงาลึกที่ขับเน้นความคมสันและแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายังคงเป็นชายผู้กุมความลับครึ่งหนึ่งของคดีนี้ไว้ในกำมือ ชายผู้สูญเสียความทรงจำบางช่วงบางตอน แต่กลับมีความทรงจำที่แหลมคมเหลือเกินในเรื่องของเธอ รินรดาไม่หันไปมองทันที เธอค่อย ๆ วางปากกาหมึกซึมลงบนแฟ้มสีน้ำตาลเข้ม เสียงกระทบเบา ๆ นั้นดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบงัน "ฉันไม่ได้เล่นเกมกระดานกับคุณ ธันวา" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคม "นี่คือศาลยุติธรรม และฉันมีหน้าที่ทวงคืนความยุติธรรม ไม่ใช่ชัยชนะแบบที่คุณหมกมุ่น" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเจือความเย้ยหยันเล็ก ๆ เขาเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟทอดเงาของเขาทับซ้อนกับร่างของเธอ รินรดารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แรงดึงดูดที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมจำนนให้ทั้งหัวใจ "ความยุติธรรมเหรอครับ ริน..." ธันวาโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยแตะจมูก "คุณก็รู้ดีแก่ใจว่า กฎหมายเป็นเพียงกติกาที่คนมีอำนาจร่างขึ้นเพื่อคุ้มครองตัวเอง ถ้าคุณอยากโค่นพวกเขา คุณต้องฉีกกติกา... เหมือนที่ผมกำลังทำอยู่" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่คมของเธอไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิท เธอจ้องลึกลงไปในดวงตาของอดีตคนรัก พยายามค้นหาเงላของชายหนุ่มที่เธอเคยรู้จักในอดีต—ชายผู้เคยเชื่อมั่นในความถูกต้องยิ่งกว่าสิ่งใด ก่อนที่องค์กรเถื่อนนั้นจะพรากความทรงจำและจิตวิญญาณของเขาไป "ถ้าฉันต้องกลายเป็นปีศาจเพื่อฆ่าปีศาจ แล้วฉันจะต่างอะไรจากพวกเขา?" รินรดากระซิบ น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมได้ยาก "การวางแผนตีแผ่ความจริงในศาลวันพรุ่งนี้ คือวิถีทางเดียวที่ฉันเลือก และฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนนอก... โดยเฉพาะคนที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนความสัมพันธ์อันเปราะบาง ธันวาชะงักไปชั่ววินาที กล้ามเนื้อกรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ทว่าแววตาที่มองเธอกลับไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความเจ็บปวดลึก350 ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้หน้ากากของความเยเย็น "บางครั้ง..." ธันวาพูดขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "การที่คุณจำอดีตไม่ได้ มันอาจจะโชคดีกว่าการที่ต้องแบกรับความจริงที่ว่า... คนที่คุณรักที่สุด คือคนเดียวกับคนที่ทำลายทุกอย่าง" รินรดานิ่งงัง หัวใจกระตุกวูบ ประโยคปริศานานั้นทิ้งร่องรอยความสงสัยไว้กลางใจเธอดั่งรอยร้าวบนกระจกแก้ว ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากซักถาม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นขัดจังหวะ ปัง! ปัง! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหนุ่มของเธอ สีหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "ทนายรินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." ผู้ช่วยหอบหายใจถี่กระชั้น "พยานปากเอกที่เราจะใช้ขึ้นเบิกความในวันพรุ่งนี้... ถูกพบเป็นศพอยู่ในลานจอดรถใต้ศาลเมื่อ10นาทีที่แล้วครับ!" รินรดาลุกขึ้นยืนพรวดโดยอัตโนมัติ เอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน พยานคนสำคัญ... คนที่จะพลิกคดีนี้ได้ถูกปิดปากอย่างเหี้ยมโหดในคืนก่อนวันพิพากษาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เธоหันขวับกลับมามองชายที่ยืนอยู่ข้างกาย ทว่าพื้นที่ว่างเปล่าตรงนั้น... กลับว่างเปล่า ไม่มีเงาของธันวาอยู่อีกแล้ว มีเพียงหน้า sổ โน้ตเล่มเล็กที่ถูกเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ พร้อมลายมือหวัด ๆ ที่คุ้นเคยเขียนทิ้งไว้ประโยคเดียว *‘ยินดีต้อนรับสู่หมากกระดานสุดท้าย... รินรดา’* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางใน,คดีนี้ไปด้วยกันนะครับ