คนสองหน้า

“คุณคิดจะทำอะไรธันวา... วางมีดนั่นลงเดี๋ยวนี้” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเพียงเล็กน้อยที่ปลายประโยค เธอรักษาระยะห่างจากชายตรงหน้า เธอเป็นทนายความ เธอเชี่ยวชาญการคุมสถานการณ์ในห้องพิจารณาคดี แต่ในวินาทีนี้ กฎหมายไม่มีความหมายใดๆ เมื่อชายที่เธอเคยรู้จักในฐานะคนรักกำลังยืนต้อนเธอเข้ามุมห้องด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุดออกมาจากนรกขุมที่ลึกที่สุด เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเมื่อครู่ถูกกลบหายไปภายใต้บรรยากาศที่หนักอึ้ง ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่นขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่รินรดาไม่เคยเห็น... มันเป็นยิ้มของคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย และที่แย่กว่านั้น คือยิ้มของคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อบรรลุเป้าหมาย “ริน... คุณรู้อยู่แก่ใจว่าความยุติธรรมที่คุณยึดถือนั้นมันเป็นแค่เศษกระดาษที่ใช้เช็ดคราบเลือดของคนใหญ่คนโตได้เท่านั้น” ธันวาขยับก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานสลัวลงจนเงาของเขาทอดยาวบดบังร่างของเธอ “ผมไม่ได้มาเพื่อเจรจา และผมไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นความหลัง” “คุณเปลี่ยนไปมาก” รินรดากระชับกระเป๋าเอกสารในมือแน่น สัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอสั่งให้หาทางออก “คุณไม่ใช่ธันวาคนที่ฉันรู้จัก... คุณกำลังโดนใครบังคับอยู่หรือเปล่า?” ธันวาหยุดกะทันหัน เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโหดเหี้ยม แต่มันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบอย่างมิดชิด “คนคนนั้นตายไปตั้งแต่วันที่ผมจำไม่ได้ว่าทำไมผมถึงต้องรักคุณ รินรดา... โลกนี้ไม่มีที่ว่างให้คนซื่อสัตย์หรอกครับ มีแต่คนที่อยู่รอดกับคนที่ถูกกำจัด” เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่แน่นหนาราวกับโซ่ตรวน มืออีกข้างที่ถือมีดพับเล่มเล็กค่อยๆ บรรจงกรีดลงบนปกแฟ้มคดีที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ มันไม่ใช่การข่มขู่ด้วยกำลัง แต่มันคือการข่มขู่ด้วยความกลัว... เขากำลังทำลายสิ่งที่เธอรักที่สุด—ความจริงในคดีนี้ “คุณอยากรู้ไหมว่าใครฆ่าพยานปากเอกคนก่อน?” เสียงของเขาเย็นเยียบและราบเรียบ “ไม่ใช่คำสั่งจากเบื้องบน ไม่ใช่มาเฟียที่ไหน... แต่เป็นผมเอง” คำสารภาพนั้นราวกับเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจรินรดา เธอเบิกตากว้าง ความรู้สึกชาดิ่งแล่นไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่ธันวาที่เธอพยายามตามหา ไม่ใช่เหยื่อที่ถูกลบความทรงจำ แต่เขาคือ 'คนสองหน้า' ที่แท้จริง เป็นปีศาจที่สวมรอยอยู่ในคราบคนรักมาโดยตลอด “ทำไม...” เธอเค้นเสียงถาม “เพื่อปกป้องคุณจากความจริงที่ว่า...” ธันวาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าขนลุก “...รินรดา พ่อของคุณต่างหากที่เป็นคนเซ็นคำสั่งตายให้พยานคนนั้น” รินรดาหน้าซีดเผือดเหมือนคนถูกสูบวิญญาณ ความเชื่อมั่นตลอดชีวิตของเธอที่ยึดถือในความถูกต้องและครอบครัวสั่นคลอนราวกับแผ่นดินไหว ธันวาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปล่อยมือเธอแล้วถอยหลังกลับไปในเงามืด “หลักฐานชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ในศาล หรือในสำนวนคดีที่คุณถืออยู่หรอกครับ” ธันวาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ใต้พรมออกมาวางบนโต๊ะ “มันอยู่ในมือถือของพ่อคุณ และถ้าคุณเปิดดู... คุณจะรู้ว่าทนายความที่เก่งกาจอย่างคุณ ก็เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานที่พ่อคุณวางไว้เพื่อฆ่าผม” ทว่าก่อนที่รินรดาจะเอื้อมมือไปคว้าซองจดหมายนั้น เสียงเคาะประตูที่รุนแรงขึ้นกว่าเดิมก็ดังขึ้นพร้อมกับการพังทลายของบานประตูไม้ บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสามคนกรูเข้ามาในห้อง รินรดาหันไปมองธันวาด้วยความสับสน แต่เขากลับถอยหลังไปยืนอยู่ฝั่งเดียวกับกลุ่มชายชุดดำเหล่านั้นด้วยท่าทีนิ่งเฉย รินรดาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า ทั้งหมดนี้คือการแสดงที่สมบูรณ์แบบ ธันวาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าเธอ... แต่เขามาเพื่อ 'ปลุก' ให้เธอเห็นความจริงที่แหลกเหลวที่สุดของชีวิต ชายชุดดำคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดเสียงที่บันทึกไว้ มันเป็นเสียงพ่อของเธอที่กำลังคุยกับใครบางคนเกี่ยวกับแผนการล้างแค้นธันวา และบทสนทนานั้นเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง ธันวาสบตาเธออีกครั้ง แววตาของเขาไม่มีความอาฆาตเหลืออยู่อีกแล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยอย่างที่สุดก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความจริงที่ว่า พ่อของเธอคือผู้บงการ และคนรักที่เธอกำลังปกป้อง คือเหยื่อที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้งโดยคนในครอบครัวเธอเอง ทันใดนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากนอกหน้าต่าง กระจกห้องทำงานของเธอแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของบอดี้การ์ดคนหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น ธันวาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เด็ดขาดพร้อมตะโกนก้องผ่านเสียงวุ่นวาย “หนีไปริน! อย่าไว้ใจใครแม้แต่พ่อของคุณเอง!” รินรดาพุ่งตัวไปคว้าโทรศัพท์ที่ตกรวมอยู่กับซองจดหมายนั้น หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด... มันไม่ใช่สายเรียกเข้าจากพ่อของเธอ แต่มันคือสายจาก 'พยานปากเอก' คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดของคดีนี้ไปกับผมนะครับ พยานปากเอก