กลยุทธ์เงินทับถม

"ถ้าพวกคุณยังคิดว่าการคุกเข่าอ้อนวอนมันน่าอาย เกรงว่าหลังจากวินาทีนี้ไป... พวกคุณคงต้องเปลี่ยนไปใช้คำว่า 'ขอทานไร้ศักดิ์ศรี' แทนแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทอย่างถึงพริกถึงขิงดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ของตระกูล 'บูรพาคีรี' ตระกูลผู้ดีเก่าที่เคยใช้ชีวิตอยู่บนหอคอยงาช้าง แต่วันนี้กลับเหลือเพียงสภาพของสุนัขจนตรอกที่กำลังถูกต้อนจนมุม บนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงลิบลิ่ว เอกสารสัญญาเงินกู้และหลักทรัพย์ค้ำประกันนับร้อยฉบับกองสุมกันราวกับขยะเปียก เจ้าสัวเกรียงไกร ผู้นำตระกูลผู้เคยผยองเดช ใบหน้าเผือดซีดราวกับศพไร้ญาติ มือที่ถือปากกาเซ็นเอกสารสั่นเทาจนแทบจะจับไม่อยู่ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด ขณะจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทลำลองราคาถูกที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์อยู่ฝั่งตรงข้าม "ไอ้... ไอ้เด็กเวรนี่! แกเล่นสกปรกอะไรรวบซื้อหนี้ทั้งหมดของเรามาไว้ในมือได้ยังไง!" เสียงตวาดด้วยความเคียดแค้นดังขึ้นจาก 'พงศกร' ทายาทคนโตของตระกูลที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ เขากัดฟันกรอดจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ดวงตาแดงก่ำจ้องมอง 'วิน' ด้วยความอาฆาตมาดร้าย แต่ไร้ซึ่งปัญญาจะต่อกร วินปรายตาขึ้นมองเล็กน้อย เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบของเซรามิกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รอยยิ้มมุมปากของวินไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังมองดูมดปลวกดิ้นรนบนกระทะร้อน "เล่นสกปรกเหรอครับคุณพงศกร? โอ้โห... ใช้คำว่า 'ใช้เงินแก้ปัญหา' จะดูหล่อเหลากว่ากันเยอะนะครับ" วินยิ้มกริ่ม เอื้อมมือไปหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาพลิกดูเล่นอย่างไม่ใส่ใจ "อีกอย่าง... หนี้สินสี่พันล้านบาทที่พวกคุณเอาไปละลายเล่นกับบ่อนการพนันต่างประเทศกับโครงการอสังหาฯ ผีเปรตเนี่ย ผมแค่สงสารเจ้าหนี้เขาครับ เลยช่วยซื้อต่อมาทั้งหมดในราคาเหมาเข่ง... แบบนี้เขาเรียกว่า 'นักบุญใจบุญ' ต่างหากล่ะครับ" "แก...!" พงศกรพุ่งตัวจะเข้ามาเอาเรื่อง แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับไปไหน ร่างของเขาก็ต้องชะงักกึกด้วยแรงกดดันมหาศาลจากบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ก้าวเข้ามาขวางไว้ทันท่วงที รินรดา ซึ่งยืนกอดอกอยู่ข้างกายวินด้วยชุดสูททำงานเข้ารูป เธอมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งสะใจ สมเพช และอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจกับความบ้าบอของคู่หมั้นหนุ่มคนนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่พวกเขายังต้องนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตร่วมกันในห้องพักแคบๆ ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่ง วินผู้ชายที่เคยบ่นเรื่องค่าห้องค้างจ่าย จะกลายมาเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของตระกูลผู้ดีเก่าที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาได้ด้วยการใช้เงินฟาดหัวเพียงไม่กี่นาที "วิน..." รินรดากระซิบเสียงเบา เอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของเขาเบาๆ เพื่อเตือนสติ "อย่าเล่นสนุกจนเกินเลยล่ะ เดี๋ยวพวกเขาก็ช็อกตายคาห้องประชุมจริงๆ หรอก" "โถ คุณรินครับ ผมไม่ได้เล่นสนุกสักหน่อย ผมกำลังทำธุรกิจต่างหาก... ธุรกิจที่ชื่อว่า 'การทวงคืนความยุติธรรมด้วยพลังแห่งทุนนิยม' ต่างหากล่ะครับ" วินหันไปยิ้มกว้างให้คู่หมั้นสาว แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันกลับมามองเจ้าสัวเกรียงไกรที่นั่งทรุดร่างลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เจ้าสัวเกรียงไกรหลับตาลงอย่างหมดทางสู้ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้ายับย่น อำนาจ บารมี และเกียรติยศที่ตระกูลสะสมมาหลายชั่วอายุคน บัดนี้ถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยน้ำมือของชายหนุ่มที่พวกเขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่เศษสวะสังคม "แกต้องการอะไร... วิน" เสียงแหบพร่าของเจ้าสัวเกรียงไกรเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก "ทรัพย์สินที่เหลือ... คฤหาสน์... หุ้นทั้งหมดในบริษัท... ฉันยกให้แกหมดเลยก็ได้ ขอแค่... ขอแค่ปล่อยให้ตระกูลของเรามีทางเดินต่อเถอะนะ" วินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำท่าทีครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ทรัพย์สินพวกนั้นเหรอครับ? หึ... คฤหาสน์หลังโตของพวกคุณ ผมกะว่าจะเอาไปรีโนเวทใหม่ให้เป็น 'ศูนย์พักพิงสุนัขจรจัด' สักหน่อยนะ ผมว่ามันน่าจะเหมาะกับประวัติความเป็นมาของตระกูลพวกคุณดีออก ว่าไหมครับ?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกน็อกเอาต์ที่ซัดเข้ากลางแสกหน้าของคนตระกูลบูรพาคีรีจนหน้าหงาย พงศกรถึงกับเข่าทรุดลงไปอีกคน ความอัปยศอดสูพุ่งทะยานขึ้นจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "ส่วนเรื่องหนี้สินทั้งหมด..." วินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ รอยยิ้มกวนประสาทถูกระบายบนใบหน้าอย่างชัดเจน "เนื่องจากผมเป็นคนใจดีและเกลียดการทวงหนี้ที่สุด..." วินยื่นมือไปหยิบสมาร์ตโฟนราคาแพงขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท—แอปพลิเคชันพิเศษสำหรับลูกค้าระดับอัลตร้าไฮเน็ตเวิร์กที่ทั่วโลกมีเพียงหยิบมือเดียว "ผมขอใช้สิทธิ์ 'ปิดบัญชีรวดเดียวจบ' ก็แล้วกันนะครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารดังขึ้นกังวานก้องไปทั่วห้องประชุม พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมจำลองยอดเงินในบัญชีที่แสดงตัวเลขศูนย์ต่อท้ายยาวเหยียดจนคนมองตาลาย วินกดปลายนิ้วลงบนหน้าจอเพื่อยืนยันการทำธุรกรรมมูลค่าสี่พันล้านบาทในเวลาเพียงเสี้ยววินาที โดยไม่มีแม้แต่ความลังเลใจหรือเสียดายเงินสักนิดเดียว รินรดามองหน้าจอโทรศัพท์นั้นแล้วได้แต่ส่ายหัวเบาๆ พลางคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้ต่อให้มีเงินเป็นแสนล้าน ก็ยังคงมีความกวนประสาทและเผด็จการด้วยเงินสดได้ไม่เคยเปลี่ยน "เรียบร้อยครับ" วินเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างใจเย็น กวาดสายตามองทุกคนในห้องที่กำลังอ้าปากค้าง ตาค้าง และสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง "ตอนนี้... ตระกูลบูรพาคีรีไม่ได้ติดหนี้ใครอีกต่อไปแล้วล่ะครับ... เพราะพวกคุณกลายเป็น 'ลูกจ้าง' ของผมอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว" บรรยากาศในห้องเงียบกริบราวกับป่าช้า ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดไว้ในมือ ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว และชัยชนะตกเป็นของวินอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! ร่างของชายชราในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมแว่นตากลมโบราณ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ด้านหลังของเขาคือชายฉกรรจ์ในชุดสูทนับสิบชีวิตที่ถือกระเป๋าเอกสารโลหะแวววาว "น่าประทับใจจริงๆ ครับ... คุณวิน" เสียงแหบแห้งแต่ทรงอำนาจดังขึ้นสะท้อนก้อง "จัดการซื้อหนี้สินของตระกูลสุนัขจนตรอกนี่ได้ในพริบตา สมกับที่เป็นเศรษฐีใหม่ไฟแรงจริงๆ..." วินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความระแวดระวัง รินรดาก้าวถอยหลังมาประชิดตัววินโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ ชายชรายิ้มเหี้ยม พลางโยนแฟ้มเอกสารสีแดงฉานลงบนโต๊ะตรงหน้าวิน เสียงแฟ้มกระแทกดังทึบ แต่น้ำหนักของมันกลับหนักหน่วงราภูเขา "แนะนำตัวก่อน... ผมคือตัวแทนจาก 'สมาคมการเงินเงา'..." ชายชรากล่าวพลางหัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก "และน่าเสียดายนะคุณวิน... หที่คุณเพิ่งซื้อไปเมื่อกี้ มันเป็นแค่เศษเสี้ยวเดียวของหนี้ทั้งหมดที่ตระกูลบูรพาคีรีแอบกู้ไว้กับองค์กรของเรา... มูลค่าที่เหลืออีก 'สหมื่นล้านบาท'... คุณจะจ่ายด้วยอะไรล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความกวนประสาทของเจ้าพ่อกระเป๋าหนักคนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ!