วิกฤตหุ้นตก

"ท่านครับ! ทรัพย์สินทั้งหมดของเครือข่ายเราถูกระบบคอมพิวเตอร์ส่วนกลางล็อกรหัสผ่านถาวรแล้วครับ! เรา... เราไม่เหลืออะไรเลย!" เสียงตะโกนผ่านเครื่องมือสื่อสารของบอดี้การ์ดดังลั่นห้องประชุมหรูหรา บรรยากาศรอบโต๊ะกระจกนิรภัยที่เคยอัดแน่นไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยันของกลุ่มทุนข้ามชาติ พลดิ่งเหวลงสู่ความเงียบงันระดับศูนย์ ชนิดที่ว่าแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาตกกระทบพื้นก็คงดังราวกับเสียงฟ้าผ่า สีหน้าของ "เสี่ยอรรถชัย" มหาเศรษฐีผู้กุมสัมปทานพลังงานระดับประเทศบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดในมือร่วงหล่นลงกระทบพรมราคาแพง เสียงสัญญาณเตือนจากตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลกดังระรัวเป็นเสียงประสานแห่งความพินาศ หุ้นในเครือของเขากำลังดิ่งลงเหวแบบไร้ก้นบึง เม็ดเงินมูลค่าหลายแสนล้านที่สะสมมาทั้งชีวิตละลายหายไปต่อหน้าต่อตาภายในเวลาไม่ถึงสามนาที "เป็นไปไม่ได้..." เสี่ยอรรถชัยพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นเทา ดวงตาเบิกโพงจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงกราฟสีแดงฉานดิ่งหัวทิ่มทะลุจอ "ใคร... ใครมันมีอำนาจระดับสั่งบล็อกระบบการเงินระดับโลกได้... ไม่สิ ใครมันมีเงินหนาพอที่จะทุ่มซื้อหุ้นทิ้งแล้วกดดันราคาจนระบบล่มได้ขนาดนี้!" กลางวงล้อมของความตื่นตระหนกนั้น มีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟลาเต้อาร์ตลายหงส์อย่างสบายอารมณ์ วิน ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงลิบลิ่ว วางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคนในห้อง เขาสEIR กวาดสายตามองความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ราวกับกำลังชมภาพยนตร์สารคดีสัตว์โลกช่วงเวลาผสมพันธุ์ที่น่าเบื่อหน่ายมากกว่าวิกฤตเศรษฐกิจระดับมหภาค "อืม... รสชาตินมยังตีฟองไม่เนียนพอเท่าไหร่" วินเปรยขึ้นมาลอยๆ ทำลายความเงียบ ท่ามกลางสายตานับสิบที่หันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว "แก... แกทำอะไรลงไปวะไอ้วิน!" ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกส่งคนมาเจาะระบบของพวกเราใช่ไหม! แกมันแค่ไอ้เด็กส่งเอกสารกระจอกๆ ที่ฟลุ๊คถูกหวย จะเอาปัญญาที่ไหนมาเล่นเกมการเงินระดับแสนล้านแบบนี้!" รินรดา ซึ่งยืนกอดอกอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของวิน แอบยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอไม่ได้รู้สึกตกใจเลยแม้แต่น้อยกับภาพตรงหน้า กลับกัน หัวใจของเธอกำลังเต้นระส่ำด้วยความสะใจปนหมั่นไส้ เพราะเธอรู้ดีว่าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ชายหนุ่มผู้กวนประสาทคนนี้แอบบ่นกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า... *'ริน... ผมเบื่อจังเลย เงินในบัญชีมันงอกเงยจนรกกระเป๋าเสื้อสูท เดินทีไรกระเป๋าตุงข้างเดียวเสียบุคลิกหมด อยากลองทำอะไรโง่ๆ ดูบ้างจัง'* และคำว่า "ทำอะไรโง่ๆ" ของวินในวันนี้ ก็คือการเทขายหุ้นล้างพอร์ตเพื่อดูเชิงของศัตรู... ด้วยเงินจำนวนหลายล้านล้านบาท! วินปรายตามองผู้บริหารคนที่ตะโกนใส่เขาเมื่อครู่ เขายิ้มมุมปากอย่างสุภาพ ช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่กลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนสันหลังวาบ "พูดจาเสียงดังแบบนี้ เดี๋ยวคอแห้งนะครับคุณผู้บริหาร" วin เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ "ส่วนเรื่องที่ผมทำอะไรลงไป... อ๋อ พอดีว่าผมแค่รำคาญเสียงเตือนเงินปันผลที่มันดังติ๊งๆ ทุกสามวินาทีจนผมนอนไม่หลับน่ะครับ ก็เลยกะว่าจะลอง 'ล้างกระดาน' เล่นๆ ดูสักรอบ เผื่อว่ากระเป๋ากางเกงมันจะเบาลงบ้าง" "เล่นๆ บ้าอะไรของแก! เงินหลายล้านล้านนะเว้ย ไม่ใช่เศษเหรียญในกระปุกออมสิน!" เสี่ยอรรถชัยคำรามลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าใส่โต๊ะประชุม "แกคิดว่าแกทำลายฉันคนเดียวแล้วแกจะรอดเรอะ! ระบบเศรษฐกิจล่มสลายแบบนี้ แกก็ต้องฉิบหายไปด้วยเหมือนกัน!" วินถอนหายใจยาวเหยียดอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เขายกมือขึ้นปัดไหล่เสื้อสูทราวกับมีฝุ่นละอองเกาะอยู่ "นั่นแหละครับที่ผมสงสัย..." วินสบตาคมกริบเข้ากับเสี่ยอรรถชัยโดยตรง "พวกคุณชอบคิดว่าอำนาจมันวัดกันที่ตัวเลขบนกระดาษ หรืออำนาจในการก떼กดขี่คนอื่น แต่สำหรับผมแล้ว..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะผายมือออกกว้าง "เงินหลายล้านล้านที่ผมเสียไปเมื่อกี้... ถ้าเทียบกับความรู้สึกรำคาญเวลาที่พวกคุณทำหน้ากร่างใส่ผมในห้องประชุมเมื่ออาทิตย์ก่อน มันยังมีค่าน้อยเสียยิ่งกว่าค่าทิปพนักงานเสิร์ฟกาแฟแก้วนี้เสียอีกนะครับ" เพล้ง! ราวกับมีค้อนเหล็กยักษ์ฟาดลงกลางกบาลของทุกคนในห้อง เสี่ยอรรถชัยทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรม แรงปะทะจากคำพูดและข้อเท็จจริงที่ว่า วินสามารถเผาเงินล้านล้านทิ้งเล่นเพียงเพราะ "รำคาญ" นั้น มันเหนือจินตนาการเกินกว่าที่สมองมนุษย์ธรรมดาจะรับไหว มันไม่ใช่การลงทุน แต่มันคือการ "เผาเงินเล่นแก้เบื่อ" อย่างแท้จริง! "ท่านประธานครับ... ระบบของธนาคารกลางประกาศตัดสิทธิ์พวกเราแล้วครับ บัญชีส่วนตัวทั้งหมดถูกอายัด..." บอดี้การ์ดคนเดิมทรุดตัวลงรายงานด้วยเสียงอันสั่นเครือ น้ำตาซึมออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เสี่ยอรรถชัยเงยหน้าขึ้นมองวินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหยิ่งผยองทั้งหมดถูกกระชากทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี เขารู้แล้วว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับปีศาจ... ปีศาจที่สวมหน้ากากนักธุรกิจหน้าตาเฉย และมีกระเป๋าเงินที่ก้นบึงลึกยิ่งกว่ามหาสมุทร รินรดาก้าวเท้าเข้ามาใกล้รอยต่อของเก้าอี้ เธอกระซิบเบาๆ ข้างหูของวินด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "คุณนี่มัน... ใช้เงินเปลืองเป็นบ้าเลยนะคะ วิน... เกือบสามล้านล้านนะนั่น" วินหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คู่หมั้นสาว "ไม่เป็นไรหรอกครับที่รัก เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมา ระบบมันก็คงโอนดอกเบี้ยมาให้ใช้อีกสามเท่าอยู่ดี ผมล่ะกลุ้มใจจริงๆ ว่าจะเอาเงินไปถมที่ตรงไหนดี" ในวินาทีนั้นเอง ที่หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่บนผนังห้องประชุมซึ่งฉายช่องข่าวเศรษฐกิจอยู่ ก็เกิดภาพตัดสลับกะทันหัน ผู้ประกาศข่าวสาวรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีดจนเสียงสั่นเครือ *"ด่วนที่สุด! ขณะนี้มีกองทุนปริศนาไม่ปรากฏนาม นามว่า 'Too Much Money Co., Ltd.' ได้เข้าซื้อกิจการทั้งหมดของตลาดหลักทรัพย์และกลุ่มพลังงานในเครืออรรถชัยโฮลดิ้งส์แบบเบ็ดเสร็จ 100% แล้วครับ! และผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่เพิ่งเซ็นคำสั่งอนุมัติให้..."* ผู้ประกาศข่าวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะอ่านเอกสารในมือด้วยความตกตะลึง *"...ให้ไล่ผู้บริหารชุดเดิมออกทั้งหมด และเนรเทศพ้นจากแผ่นดินนี้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ!"* เสี่ยอรรถชัยเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า เขากระอือกกระอักราวกับหายใจไม่ออก หันขวับมามองวินที่กำลังลุกขึ้นยืนจัดเนกไทให้เข้าที่อย่างใจเย็น วินส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เสี่ยอรรถชัยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย (Black Card VVIP รุ่นพิเศษที่มีเพียงใบเดียวในโลก) ขึ้นมาคีบไว้ระหว่างนิ้ว "อ้อ เกือบลืมบอกไป..." วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "บริษัทที่คุณเพิ่งเสียไปเมื่อกี้... จริงๆ แล้วผมตั้งใจจะซื้อไว้ให้รินรดาเขาเอาไว้ใช้เล่นขายของแก้เบื่อตอนวันหยุดหรอกนะครับ" พูดจบ วินก็หันหลังเดินนำรินรดาออกจากห้องประชุมท่ามกลางซากปรักหักพังทางเศรษฐกิจที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย โดยทิ้งเสียงถอนหายใจยาวๆ ของมหาเศรษฐีผู้ล่มสลายไว้เบื้องหลัง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาอ่านความกวนประสาทและกระเป๋าตุงของวินในตอนนี้นะครับ!