ความแตกเรื่องความรวย

ไมโครโฟนสีดำนับสิบตัวจ่อประชิดริมฝีปากของวินราวกับฝูงงูพิษที่พร้อมฉกกัดทุกเมื่อ แฟลชกล้องจากสำนักข่าวเศรษฐกิจและบันเทิงสาดส่องใส่ใบหน้าของเขาจนพร่ามัว เสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดดังระรัวราวกับสนามรบ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น ชายหนุ่มกลับยืนเอามุกมือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง มือขวาถือแก้วกาแฟดำเย็นเฉียบด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อยราวกับกำลังยืนชมวิวริมระเบียงบ้านในวันหยุดพักผ่อน "คุณวินครับ! มีรายงานระบุว่าเมื่อวานนี้คุณเพิ่งกว้านซื้อหุ้นของกลุ่มบริษัททีเค กรอบกิจการมูลค่ากว่าสี่พันล้านบาทด้วยบัญชีส่วนบุคคล เงินจำนวนมหาศาลระดับนี้มาจากไหนครับ ทั้งที่ประวัติการทำงานของคุณเมื่อสามเดือนก่อนระบุไว้ชัดเจนว่าเป็นแค่พนักงานบัญชีระดับล่างสุด!" นักข่าวชายร่างท้วมจากสำนักข่าวเศรษฐกิจชื่อดังพ่นคำถามใส่หน้าด้วยน้ำเสียงกึ่งคาดคั้นกึ่งสงสัย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความริษยาและกลิ่นอายของนักล่าข่าวที่ต้องการกระชากหน้ากากคนรวยหน้าใหม่ วินกะพริบตาปริบๆ เขายกกาแฟขึ้นจิบอึกหนึ่งอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปมองรินรดาที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนอยู่ไม่ไกล รินรดากลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น เธอยกมือขึ้นปัดผมปรกหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขัน ดวงตาคู่สวยมองดูชายหนุ่มที่กำลังจะสร้างความวินาศสันตะโรให้วงการสื่อมวลชนอีกครั้งด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู "เงินเหรอครับ?" วินทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงเศษเหรียญบาทที่ตกอยู่ตามซอกโซฟา "ใช่ครับ! สาธารณชนมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าที่มาของเงินจำนวนนี้ถูกกฎหมายหรือไม่ หรือคุณไปพัวพันกับธุรกิจสีเทาอะไรมา ถึงได้มีเงินถุงเงินถังพลิกชีวิตภายในชั่วข้ามคืนแบบนี้!" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นรอบตัว ฝูงชนเริ่มส่งเสียงซุบซิบนินทา สายตานับร้อยคู่มองมาที่เขาด้วยความหวาดระแวงและรังเกียจ วินถอนหายใจยาวเหยียด เขาทำหน้ามุ่ยราวกับเด็กถูกขัดใจ ก่อนจะดึงมือออกจากกระเป๋าแล้วหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าที่มีรอยร้าวตรงมุมหน้าจอออกมาเคาะเบาๆ กับฝ่ามือ "พวกคุณนี่นะ... ว่าว่างมากเหรอครับ ถึงได้มานั่งกังวลเรื่องบัญชีธนาคารของผม แทนที่จะเอาเวลาไปคิดว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดี" วินพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "อีกอย่าง... ผมไม่ได้รวยเพราะธุรกิจสีเทาหรอกครับ พูดไปพวกคุณก็หาว่าผมคุย" "ถ้ามั่นใจว่าบริสุทธิ์ใจ ทำไมไม่แสดงหลักฐานการเดินบัญชีให้สาธารณชนเห็นล่ะครับ!" นักข่าวอีกคนตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยความฮึกเหิม รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มอีกนิด กระซิบเตือนด้วยความหวังดี "วิน... อย่าเล่นพิเรนทร์อีกนะ เดี๋ยวเรื่องมันจะบานปลายใหญ่โต" วินหันไปยิ้มกวนๆ ให้คู่หมั้นสาว "รินครับ ผมแค่อย muốnเคลียร์ให้มันจบๆ ไป จะได้ไม่ต้องมีใครมาเห่าหอนแถวนี้อีก... รำคาญหูครับ" พูดจบ วินก็กดหน้าจอโทรศัพท์มือถือไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกดังขึ้น *ติ๊ง!* พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่ถูกตั้งค่าเชื่อมต่อกับระบบบลูทูธฉายภาพตัวเลขยอดเงินในบัญชีสุทธิลอยเด่นขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาสื่อมวลชนนับร้อยชีวิต ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ตัวเลขศูนย์นับสิบหลักตามด้วยสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐและบาทไทยสลับกันไปมา ยอดเงินในบัญชีหลักของวินขณะนี้ทะยานทะลุเพดานระบบการเงินของประเทศไปไกลลิบลิ่ว จนระบบแสดงผลเป็นสัญลักษณ์อินฟินิตี้ (∞) สีทองอร่าม นักข่าวร่างท้วมถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองของเขาประมวลผลไม่ทันกับตัวเลขที่เห็นตรงหน้า มันไม่ใช่แค่สี่พันล้าน... แต่มันคือตัวเลขที่สามารถซื้อกิจการของสำนักข่าวทั้งหมดที่ยืนอยู่ตรงนี้ได้ในเวลาสามวินาทีโดยไม่ต้องทอนเงิน "นะ... นี่มัน..." เสียงของนักข่าวคนเดิมขาดหายไปในลำคอ ใบซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย วินเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าตามเดิมด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดขีด เขากวาดสายตามองฝูงสื่อมวลชนที่ตอนนี้แข็งค้างราวก้อนหิน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาทุกคนอยากมุดแผ่นดินหนี "เห็นรึยังครับ? พอดีเงินมันล้นกระเป๋าจนผมรำคาญจริงๆ... ถ้าไม่มีอะไรจะถามแล้ว ผมขอตัวไปเดินช็อปปิ้งซื้อห้างสรรพสินค้าแถวนี้แก้เครียดก่อนนะครับ" วินยื่นมือไปคว้ามือเรียวของรินรดามากุมไว้ แล้วออกเดินฝ่าวงล้อมสื่อมวลชนที่เปิดทางให้อย่างอัตโนมัติด้วยความหวาดกลัวและยำเกรง ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวพ้นประตูทางออกของอาคาร เสียงแจ้งเตือนข้อความด่วนจากระบบปริศนาในสมาร์ตโฟนของวินก็ดังขึ้นตัดขัดจังหวะ *ติ๊ง!* วินก้มลงมองหน้าจอ วินาทีนั้นรอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความระแวง *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการพยายามเจาะระบบการเงินจากบุคคลไม่ทราบฝ่าย... เป้าหมายคือการอายัดบัญชีทั้งหมดของคุณโดยคำสั่งศาลลับระดับประเทศ... และในขณะนี้ มีรถยนต์สีดำสนิทจำนวนสี่คันกำลังจอดปิดล้อมทางออกด้านหน้าของคุณไว้เรียบร้อยแล้ว]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ