บอดี้การ์ดส่วนตัวที่ต้องจ้างเพิ่ม

เสียงติ๊ดสั้นๆ จากหน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาถูกที่ผ่านการใช้งานมาจนมุมเครื่องลอกร่อน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักแคบๆ วินก้มมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ดวงตาคมปลาบกวาดอ่านข้อความแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามาสดๆ ร้อนๆ พิกัด GPS สีแดงฉานกะพริบถี่อยู่ใจกลางแผนที่ดิจิทัล พร้อมกับตัวเลขวงเงินมหาศาลระดับที่สามารถซื้อบริษัทมหาชนได้ทั้งเครือภายในพริบตาเดียว รินรดายืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัว ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาที่ชายหนุ่มด้วยความสงสัยระคนเหนื่อยหน่าย เธอยกกาแฟดำในแก้วกระดาษขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความกวนประสาทตาม "หน้าเครียดขนาดนั้น... อย่าบอกนะว่าระบบต้มตุ๋นส่งลิงก์หลอกให้คุณโอนเงินอีกแล้ว วิน? รอบก่อนคุณเพิ่งกดสั่งซื้อเกาะส่วนตัวแถมเรือยอร์ชลำเบ้อเริ่มโดยอ้างว่ามันลดราคาแปดสิบเปอร์เซ็นต์ จนฉันต้องมานั่งกินมาม่าต้มเปล่าๆ กับคุณตั้งสามวันสามคืนนะครับ" วินเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทและแววตาระรื่นที่มักจะทำให้คนรอบข้างอยากกระโดดถีบเขาสักทีสองที "ไม่ใช่ลิงก์หลอกลวงแน่นอนครับคุณคู่หมั้นตัวน้อย... นี่คือพิกัดของ 'ของขวัญ' ที่ระบบใจป้ำส่งมาให้ผมต่างหากล่ะครับ ดูนี่สิครับ พิกัดบอกว่ามันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ ในรัศมีไม่เกินห้ากิโลเมตรแล้วนะครับ" "ของขวัญอะไรของคุณ? กล่องพัสดุตู้เย็นเคลื่อนที่ หรือว่าหุ่นยนต์แม่บ้านที่ชอบช็อตไฟฟ้าใส่ก้นคนอื่นแบบคราวก่อน?" รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธ้าวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันดัง *ก๊อก* เบาๆ "บอกไว้ก่อนเลยนะวิน ถ้ามันเป็นของไร้สาระราคาแพงอีก คุณต้องเป็นคนจัดการเอาไปขายทอดตลาดแล้วเอาเงินมาใช้หนี้ค่าไฟเดือนนี้นะครับ" ยังไม่ทันที่วินจะได้ตอบคำถาม เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ระดับซูเปอร์คาร์หรืออาจจะใหญ่กว่านั้น ก็ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากตรอกซอกซอยแคบๆ ด้านล่างอพาร์ตเมนต์เก่า แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้กระจกหน้าต่างบานเกล็ดสั่นระริก ฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามขอบหน้าต่างร่วงกราวลงสู่พื้น รินรดากะพริบตาปริบๆ เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างแล้วชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่าง ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนแทบจะถסתออกจากเบ้า "วะ...วิน... คุณไปทำอะไรไว้อีกน่ะ?" เสียงของเธอขาดหายไปในลำคอ เบื้องล่างริมถนนแคบๆ ที่มักจะมีแต่รถซาเล้งขายของเก่าและมอเตอร์ไซค์รับจ้างจอดเกะกะ ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยรถยนต์หุ้มเกราะกันกระสุนสีดำสนิทรุ่นพิเศษ Mercedes-Maybach Guard ความยาวเกือบหเมตร ล้อแม็กซ์รมดำขนาดใหญ่สะท้อนแสงไฟถนนยามค่ำคืนราวกับสัตว์อสูรเหล็กกล้าที่หลุดออกมาจากภาพยนตร์แอ็กชันฟอร์มยักษ์ ประตูรถด้านหลังเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากลสีดำสนิทสวมแว่นตากันแดด ก้าวลงมาทีละคนด้วยท่าทีทะมัดทะแมงและองคาพยพที่บ่งบอกถึงการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน วินเดินมาเคียงข้างเธอ เขายิ้มกริ่มอย่างสบายอารมณ์ พลางยกมือขึ้นกอดอก "นั่นไงครับ ของขวัญที่ผมบอก... บอดี้การ์ดส่วนตัวและคนขับรถประจำตำแหน่ง" "นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอวิน! จ้างคนพวกนี้มาดูแลเราเนี่ยนะ? เราเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือน (ที่เพิ่งลาออกมาแบบกวนบาทาหัวหน้างาน) กับสาวออฟฟิศธรรมดาๆ นะครับ! เงินเดือนเราสองคนรวมกันยังไม่พอค่าล้อยางรถคันนั้นคันเดียวเลยมั้ง!" รินรดาหันมาโวยวายใส่หน้าเขา มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิกต้นแขนของชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้จนวินต้องร้องโอ๊ยออกมาเบาๆ "โอ๊ยๆๆ มือหนักเป็นบ้าเลยครับรินรดา! ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ... คุณก็รู้ว่าช่วงนี้ผม 'รวยล้น จนรำคาญ' ขนาดไหน คนรวยเขาก็ต้องมีความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินเป็นธรรมดานะครับ ยิ่งช่วงนี้ผมไปหักหน้าพวกตระกูลใหญ่ในงานประมูลมาด้วย พวกมันอาจจะส่งหมาลอบกัดมาเมื่อไหร่ก็ได้ใครจะไปรู้" วินลูบแขนตัวเองป้อยๆ แต่สายตายังคงพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะหนักแน่น ไม่ดังเกินไปแต่ทรงพลังจนเนื้อไม้ของประตูเก่าๆ สั่นไหว รินรดาสะดุ้งโหยง เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มือเรียวคว้าแขนเสื้อของวินไว้แน่น "คะ...ใครมาเคาะประตูเวลานี้? หรือว่าเจ้าหนี้เงินกู้คราวก่อนตามมาท̀iดอกเบี้ย?" "เจ้าหนี้ที่ไหนจะใส่สูทเนี๊ยบขนาดนั้นล่ะครับ" วินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง ร่างกายของเขากำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้สูทเข้ารูป แผลเป็นจางๆ ที่หางตาข้างขวาบ่งบอกผ่านประสบการณ์โชกโชนในในสนามรบระดับโลก ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองวินและรินรดาด้วยความเคารพอย่างสูง ก่อนที่เขาจะโค้งตัวลงทำความเคารพในแบบทหารอาชีพ "เรียนท่านประธานวิน... ผม 'พันตรีบูรพา' อดีตหัวหน้าหน่วยรบพิเศษ และทีมปฏิบัติการพิเศษอารักขาความปลอดภัยระดับ S-Class มารายงานตัวตามคำสั่งของระบบเรียบร้อยแล้วครับ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลังก้องกังวานไปทั่วทางเดินแคบๆ ของอพาร์ตเมนต์ รินรดาที่แอบอยู่ด้านหลังวินถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน เธอขยี้ตาตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน "พัน... พันตรีเหรอครับ? โอ้โห ฟังดูเท่เป็นบ้าเลยนี่นา" วินยิ้มกว้าง เขาตบไหล่ชายฉกรรจ์ตรงหน้าเบาๆ ราวกับสนิทกันมานานนม "ดีมากผู้พัน... พอดีผมกำลังเบื่อๆ ขี้หน้าพวกปากดีแถวนี้พอดี คุณพอจะมีเวลาว่างไป 'เคลียร์พื้นที่' ให้ผมสักหน่อยไหมครับ?" บูรพายืดตัวตรง ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "ด้วยความยินดีครับท่านประธาน... เป้าหมายทั้งหมดที่คิดจะเข้ามาคุกคามท่าน กำลังเดินทางมารวมตัวกันที่ลานจอดรถด้านล่างในอีกสิบนาทีนี้พอดีครับ" วินหันกลับมามองรินรดาที่กำลังยืนช็อกตาค้าง เธออ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "เห็นไหมครับรินรดา... บอกแล้วว่าวันนี้จะเป็นวันที่สนุกที่สุดในรอบปีของพวกเราเลยล่ะครับ" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือของวินก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งบนหน้าจอ ปรากฏภาพกล้องวงจรปิดจากลานจอดรถด้านล่างตึก—รถสปอร์ตราคาแพงหรูหราสามคันกำลังแล่นเข้ามาจอดเทียบท่า พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตที่ถือไม้และท่อนเหล็กเดินลงมาจากรถด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดและหมายจะเอาชีวิต วินมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขากดปุ่มเปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษบนหน้าจอระบบทันที *[แจ้งเตือนระบบ: คุณได้ทำการปลดล็อกโหมด "กวาดล้างขยะ" วงเงินเบิกจ่ายเพื่อการป้องกันตัว: ไม่จำกัด]* เสียงรูดบัตรเครดิตสีดำสนิทอย่างไร้ร่องรอยในอากาศดัง *ชวิ้ง!* ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของวินคนเดียว วินหันไปสบตากับบูรพาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความอำมหิตไว้เต็มเปี่ยม "ผู้พันครับ... จัดการพวกเศษสวะที่มากวนใจเวลาผมจะไปกินข้าวเย็นทีครับ... เอาให้พวกมันจำไปจนวันตายเลยนะครับว่าอย่ามาหาเรื่องคนที่มีเงินล้นกระเป๋าจนรำคาญ!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางความกวนประสาทนี้ไปด้วยกันนะครับ!