ใครกันแน่ที่เป็นสวะ

เสียงหัวเราะเยาะหยันของ "ธน ภัทร" ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารหรูหรา ระหว่างที่วินกำลังคีบเนื้อวากิวราคาชิ้นละหลายพันเข้าปากอย่างสบายใจเฉิบ ตรงข้ามกันคือรินรดา คู่หมั้นสาวผู้สวมชุดสูททำงานเรียบง่าย เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนระอาใจกับสถานการณ์ตรงหน้า "วิน นายแน่ใจนะว่าไม่อยากมาทานข้าวกับพวกเราจริงๆ? เอ่อ... ฉันหมายถึงว่า ตอนนี้ฉันกับธนภัทรกำลังฉลองโปรโมชั่นตำแหน่งผู้จัดการภาคพื้นเอเชีย... ฉันแค่คิดถึงวันเก่าๆ สมัยที่เรายังคบกัน... เผื่อนายจะอยากเห็นชีวิตที่ดีขึ้นบ้าง ดีกว่าการนั่งกินข้าวแกงข้างทางไปวันๆ นะ" เสียงแหลมเล็กของ "พิมพ์ดาว" อดีตแฟนสาวที่ทิ้งวินไปหาผู้ชายที่มีฐานะดีกว่าเมื่อครึ่งปีก่อน ดังเจือด้วยความเสแสร้งและเย่อหยิ่งอย่างปิดไม่มิด เธอกำลังใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดถ่ายรูปบรรยากาศร้านอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาว เพื่ออัพโหลดลงโซเชียลมีเดียประจานความต่ำต้อยของอดีตแฟนหนุ่ม วินเคี้ยวเนื้อวากิวในปากอย่างช้าๆ ดื่มด่ำกับรสชาติความนุ่มละมุนลิ้น ก่อนจะใช้กระดาษทิชชูเช็ดมุมปากอย่างสุภาพ เขาเหลือบมองรินรดาที่กำลังนั่งกอดอกจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาเย็นชา รินรดายื่นมือมาแตะแขนเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่วินกลับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้ทันทีว่า... มีใครบางคนกำลังจะซวยมหาศาล "พิมพ์ดาวครับ" วินกรอกเสียงทุ้มนุ่มผ่านไมโครโฟนโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนอีกฝ่ายชะงัก "คุณโทรมาหาผมสายที่สามสิบแปดของสัปดาห์นี้แล้วนะครับ บอกตามตรงว่าความหน้าด้านของคุณนี่มันเสถียรยิ่งกว่าสัญญาณ 5G เสียอีกนะ" ปลายสายเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหวีดแหลมจะตอกกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว "นี่นาย! กล้าดียังไงมาว่าฉัน! นายมันก็แค่ไอ้สวะอดีตพนักงานบริษัทเงินเดือนกระจิรหริดที่วันๆ เอาแต่เล่นเกม! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเคยใจดีเลี้ยงข้าวแกงถุงให้นายกินตอนที่นายไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อมาม่า สมองปลาทองอย่างนายคงอดตายหอยหลอดไปนานแล้ว!" รินรดาถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มสะใจ ใครจะไปรู้ล่ะว่า "ไอ้สวะ" ที่พิมพ์ดาวพูดถึงในตอนนี้ คือเศรษฐีเจ้าของตึกที่โรงแรมหรูแห่งนี้ตั้งอยู่ และมีเงินในบัญชีธนาคารมากพอที่จะซื้อโรงแรมนี้ทิ้งได้ด้วยเงินสดในกระเป๋าเสื้อกั๊ก "อ๋อ... เรื่องข้าวแกงถุงสินะครับ" วินพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ "ผมจำได้แม่นเลยล่ะครับ สมัยที่เรายังคบกัน คุณเคยออกปากว่าจะเป็นคนดูแลผม ยอมควักกระเป๋าจ่ายค่าข้าวราดแกงถุงละสี่สิบบาทให้ผมสามมื้อ เป็นเวลาสี่เดือนเต็มๆ สินะครับ" "ใช่! จำใส่กะโหลกไว้ซะ! ว่านายเคยเกาะฉันกิน!" พิมพ์ดาวกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ด้วยความลำพองใจ คิดว่าวินคงจะละอายใจจนพูดไม่ออก "ครับ ผมสำนึกในบุญคุณของคุณมาตลอดเลยนะ" วินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยท่าทางจริงจัง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้รินรดา รินรดารู้หน้าที่ดี เธอหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมา เปิดไฟล์เอกสารดิจิทัลที่จัดเตรียมไว้อย่างรวดเร็วราวกับมืออาชีพ วินกดเปิดสปีกเกอร์โฟนให้เสียงดังลั่นโต๊ะอาหาร จนพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับต้องเหลือบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ในเมื่อพูดถึงเรื่องบุญคุณความแค้น เอ้ย... บุญคุณความหลังกันแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการติดค้างคาใจกันระหว่างคุณกับผม..." วินยิ้มกว้าง แววตาสว่างวาบด้วยประกายความสนุกสนาน "ผมรบกวนให้คุณพิมพ์ดาวช่วยตรวจสอบบัญชีธนาคารหรือช่องทางการรับเงินหน่อยนะครับ พอดีผมเพิ่งให้เลขาจัดการโอนเงินชำระหนี้บุญคุณค่าข้าวแกงที่คุณเคยเมตตาผมในอดีต พร้อมกับ... ดอกเบี้ยตามอัตราเงินเฟ้อและค่าเสียเวลา ย้อนหลังให้เรียบร้อยแล้วนะครับ" พิมพ์ดาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารหรูหราขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เธอหันไปสบตากับธนภัทรที่นั่งจิบแชมเปญอยู่ฝั่งตรงข้าม ธนภัทรยักไหล่ด้วยความไม่ใส่ใจ พิมพ์ดาวจึงกดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือเพื่อตรวจสอบยอดเงินอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก "เหอะ! คิดจะส่งเงินมาเยียวยาความจนรึไง นายจะโอนมาสักกี่บาทเชียว สองร้อย? สามร้อย? บอกไว้ก่อนนะว่าเงินแค่นั้นมันซื้อความรู้สึกที่ฉันเสียไปไม่ได้หรอก..." เสียงเตือนของแอปพลิเคชันธนาคารดังขึ้น *ติ๊ง!* พิมพ์ดาวก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาของเธอบานกว้างจนแทบจะถล่นออกจากเบ้า หน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเริ่มซีดเผือดราวกับกระดาษ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างเพรียวบางสะท้านเฮือกเมื่อกวาดสายตาอ่านตัวเลขจำนวนศูนย์ที่เรียงรายกันยาวเหยียด ศูนย์... สองศูนย์... สามศูนย์... สี่ศูนย์... ห้าศูนย์... หกศูนย์... เจ็ดศูนย์! ยอดเงินโอนเข้าบัญชีจำนวน: **5,000,000 บาทถ้วน!** (ห้าล้านบาทถ้วน) "ทะ... ธะ... วิน! นก... นี่มันอะไรกัน!" พิมพ์ดาวหวีดร้องเสียงหลงจนแขกเหรื่อโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามองด้วยความตกใจ ธนภัทรที่เห็นท่าทางผิดปกติของแฟนสาวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอมาดูด้วยความรำคาญ แต่พอสายตาปะทะเข้ากับตัวเลขห้าล้านบาทบนหน้าจอ ธนภัทรก็สำลักแชมเปญพรูออกมาเลอะชุดสูทราคาแพงทันที "ห้า... ห้าล้าน!?" ธนภัทรตะโกนลั่นโต๊ะจนพนักงานเสิร์ฟต้องรีบเดินเข้ามาดู "แกไปปล้นธนาคารที่ไหนมาวะไอ้วิน! แกเอาเงินห้าล้านนี่มาจากไหน!" วินหัวเราะร่าในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเย้ยหยันสะท้อนก้องผ่านโทรศัพท์มือถือ ทำให้พิมพ์ดาวและธนภัทรทางปลายสายรู้สึกราวกับโดนตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยเหล็กกล้า "เงินห้าล้านบาทนี้..." วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแฝงความเยือกเย็น "คิดเป็นค่าข้าวแกงถุงละสี่สิบที่คุณเคยซื้อให้ผม บวกกับค่าเสียเวลาที่คุณเคยใช้ปากเน่าๆ ของคุณดูถูกผม ตกเฉลี่ยแล้ว มื้อละหนึ่งแสนบาทถ้วนพอดีครับคุณพิมพ์ดาว" "นะ... นายบ้าไปแล้วเหรอ! เอาเงินตั้งห้าล้านมาให้ฉันทำไม!" พิมพ์ดาวละล่ำละลักละโมบ ความตกใจระคนความโลภเข้าตีรวบจิตใจของเธอในเสี้ยววินาที "อ๋อ ไม่ต้องตกใจหครับคุณพิมพ์ดาว" วินยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันขาวสะอาด "ผมแค่รำคาญเสียงเห่าหอนของคุณที่คอยโทรมาอวดรวยใส่ผมไม่เว้นแต่ละวัน เงินห้าล้านนี่ผมถือว่าเป็นการ 'ซื้อขาด' ชาตินี้เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก ต่อไปนี้ถ้าคุณยังหน้าด้านโทรมาหาผมอีก..." วินเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายหนาวสะท้านถึงไขสันหลัง "...ผมจะส่งคนไปยึดตึกที่คุณกำลังนั่งดินเนอร์อยู่ แล้วไล่ตะردคุณออกไปยืนกินข้าวแกงข้างทางสมใจคุณจริงๆ แน่นอนครับ" "วิน! เดี๋ยว—!" *ติ๊ด!* วินกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหินอ่อนอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาที่กำลังนั่งอมยิ้มกริ่มด้วยความสะใจจนแก้มปริ "เล่นแรงไปหน่อยหรือเปล่าคะท่านประธาน?" รินรดาแกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความพึงพอใจ "ไม่หรอกครับรินรดา" วินยักไหล่อย่างไม่แยแส "ถือว่าเป็นการทำบุญให้ทานแก่สัตว์เดรัจฉานที่พลัดหลงมาในเมืองกรุงก็แล้วกันนะ" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับคืนสู่ความสงบสุขและความหรูหราอีกครั้ง ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะดื่มด่ำกับมื้ออาหารค่ำอันแสนสงบ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนส่วนตัวของวินก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* วินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากระบบปริศนาที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน—ข้อความแจ้งเตือนการทำธุรกรรมวงเงินระดับโลกที่ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ พร้อมกับพิกัดตำแหน่ง GPS ลึกลับที่กำลังส่งตรงเข้ามายังมือถือของเขาในวินาทีนี้เอง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมหัวเราะไปด้วยกันเสมอนะครับ