แผนลอบสังหารที่ล้มเหลว

"ถ้าพวกแกก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแค่ก้าวเดียว ฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าทำขวัญจากพวกแกในข้อหา... ทำให้สนามหญ้าDisclaimer ของฉันราคาแพงระยับแปดหลักต้องแปดเปื้อนความโสมม!" เสียงตะโกนด้วยความหงุดหงิดปนหวาดระแวงของรินรดา ดังแว่วมาจากระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์หลังโต เธอกำราวระเบียงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตที่สวมสูทสีดำสนิทและแว่นตากันแดด แม้จะเป็นยามวิกาลที่ไร้แสงอาทิตย์ พวกมันพกพาทั้งท่อเหล็กและอาวุธครบมือ ปีนข้ามรั้วอัลลอยด์ราคาแพงเข้ามาอย่างอุกอาจราวกับบ้านหลังนี้ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัย บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นเลือด... ทว่า ท่ามกลางความวิกฤตที่คนปกติคงกำลังสวดมนต์ขอชีวิต วิน เจ้าของคฤหาสน์ผู้ครอบครองความร่ำลึกระดับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน กลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาเจ็ดหลักอย่างสบายอารมณ์ เขากำลังจิบชาเขียวมัทฉะเกรดพรีเมียมด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ราวกับพวกมันไม่ใช่ "นักฆ่ามืออาชีพ" ที่ถูกส่งมาปลิดชีพ แต่เป็นเพียง "พนักงานส่งพิซซ่า" ที่กดกริ่งผิดบ้าน [ติ๊ง! ยอดเงินในบัญชีของคุณเพิ่มขึ้นอัตโนมัติอีก 5,000,000,000 บาท เนื่องจากความรำคาญในการประชุมของผู้อื่น... ระบบทำการโอนเงินซื้อหุ้นที่เหลือทั้งหมดของตระกูลกฤตเมธเรียบร้อยแล้ว] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของวิน ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหลืออด "ให้ตายเถอะ รวยจนน่ารำคาญอีกแล้ว..." วินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางวางถ้วยแบล็คทีลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบ "ตระกูลกฤตเมธนี่มันตื๊อจริงๆ ส่งหมาลอบกัดมาอีกแล้วเหรอเนี่ย ห้าพันล้านนี่มันยังซื้อสมองพวกมันให้เลิกทำตัวไร้สาระไม่ได้เลยสินะครับ" รินรดาหันขวับมามองชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกเป็นคุณนายที่สาม เธอแทบอยากจะเอาหัวโขกเสาระเบียงให้รู้แล้วรู้รอด "วิน! นี่ไม่ใช่เวลามาบ่นเรื่องเงินในบัญชีนะ! ข้างล่างนั่นมันแก๊งนักฆ่ารับจ้างมือหนึ่งของประเทศ! พวกมันพกปืนสั้นและมีดสั้นอาบยาพิษนะคุณ! ลงมาช่วยฉันคิดแผนหนีเร็วเข้า!" "หนีเหรอครับ?" วินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างกวนประสาท "ทำไมผมต้องหนีออกจากบ้านที่เพิ่งซื้อด้วยเงินสดห้าหมื่นล้านด้วยล่ะครับ รินรดา? อีกอย่าง... ผมเกลียดการออกกำลังกายตอนกลางคืนที่สุด" ด้านล่างสนามหญ้า หัวหน้าแก๊งนักเลงร่างยักษ์รอยสักเต็มคอ หัวเราะเสียงดังลั่นอย่างน่าเกลียด มันใช้เท้าเขี่ยแปลงดอกกุหลาบนำเข้าจากต่างประเทศของรินรดาจนแหลکค่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองแล้วตะโกนเย้ยหยัน "ไอ้วิน! ไอ้คุณชายกระเป๋าหนัก! เจ้านายกูฝากมาบอกว่า เงินมึงซื้อได้ทุกอย่างบนโลกก็จริง... แต่มึงซื้อ 'ชีวิต' ของมึงคืนจากพวกกูไม่ได้หรอกวะ! จัดการพังประตูเข้าไป! ใครขวางฆ่าให้เรียบ!" สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกน้องนับสิบก็พุ่งตรงเข้าไปยังประตูไม้สักทองคำแท้หน้าคฤหาสน์ทันที พวกมันเตรียมงัดและพังมันด้วยท่อนเหล็กและค้อนปอนด์ รินรดาหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ เธอกรีดร้องออกมาเบาๆ และเตรียมใจรับชะตากรรมอันโหดร้าย แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับไม่ใช่เสียงพังประตูหรือเสียงกระจกแตกอย่างที่คิด *คลิก... ซี๊ดดดดด—!* เสียงกลไกโลหะหนักหน่วงดังขึ้นจากใต้พื้นสนามหญ้า ทันใดนั้น พื้นหญ้าอันสวยงามก็แยกตัวออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับฉากในภาพยนตร์ไซไฟฮอลลีวูด! กลุ่มนักเลงที่กำลังวิ่งเข้าไปชะתากรรมหยุดกงล้อฝีเท้าแทบไม่ทัน พวกมันอ้าปากค้างด้วยความงุนงง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นวัตถุดำทะมึนรูปร่างประหลาดโผล่ขึ้นมาจากใต้ดินทีละตัว... ไม่ใช่ยามรักษาความปลอดภัยที่เป็นมนุษย์ แต่เป็น "หุ่นยนต์ AI รักษาความปลอดภัยอัจฉริยะ" รุ่นท็อปสุดที่วินสั่งนำเข้าลับเฉพาะจากห้องทดลองระดับโลก ด้วยงบประมาณที่สูงเสียจนซื้อตึกระฟ้าได้ทั้งหลัง! หุ่นยนต์ AI สูงสองเมตรครึ่ง สวมเกราะไทเทเนียมอัลลอยด์สีดำเงางาม ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงวาบขึ้นในความมืด มันหันมามองเป้าหมายด้วยระบบประมวลผลความเร็วสูง [ตรวจพบผู้บุกรุก... ระดับความเป็นภัย: ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน... เริ่มต้นกระบวนการป้องกันทรัพย์สิน] เสียงสังเคราะห์ของ AI ดังขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเฉยแต่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "เฮ้ย... อะไรวะนั่น? หุ่นยนต์เล่นละครเหรอ? ยิงมันเลย!" หัวหน้าแก๊งนักเลงตะโกนสั่งด้วยความตกใจปนโมโห ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนปืนจริงนับสัดนัดพุ่งเข้าใส่เกราะของหุ่นยนต์ AI อย่างจัง แต่ทว่า... กระสุนเหล่านั้นกลับกระดอนออกราวกับกระทบกับกำแพงเหล็กกล้า ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน! หุ่นยนต์ AI ตัวแรกก้าวเท้าออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงชนิดที่มนุษย์ไม่มีวันตามทัน มันพุ่งเข้าประชิดตัวนักเลงคนแรกในเสี้ยววินาที มือเหล็กทรงพลังคว้าเข้าที่คอเสื้อของนักเลงร่างยักษ์ล่ำสัน แล้วเหวี่ยงลอยละลิ่วข้ามรั้วบ้านออกไปกระแทกกับพื้นถนนด้านนอกอย่างแม่นยำ ราวกับโยนตุ๊กตาฟางอย่างไรอย่างนั้น "อ๊ากกกกก!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่นถนน นักเลงที่เหลือหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับจนแทบยืนไม่อยู่ พวกมันพยายามจะวิ่งหนี แต่ทว่า รอบคฤหาสน์กลับมีหุ่นยนต์ AI อีกสิบกว่าตัวผุดขึ้นมาปิดล้อมทุกเส้นทางหนีอย่างไร้ทางรอด วินยืนขึ้นเต็มความสูงบนระเบียง เขาหยิบรีโมทคอนโทรลสีทองคำฝังเพชรขึ้นมา กดปุ่มเบาๆ พลางหันไปมองรินรดาที่กำลังยืนอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน "เห็นไหมครับรินรดา ผมบอกแล้วว่าเงินซื้อความปลอดภัยได้... และบางที เงินก็ซื้อความบันเทิงยามดึกได้คุ้มค่ากว่าการดูซีรีส์เกาหลีเสียอีกนะครับ" วินยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ด้านล่างสนามหญ้า หุ่นยนต์ AI เริ่มปฏิบัติการ "กำจัดความน่ารำคาญ" ด้วยท่าทีสุดโหดเหี้ยมแต่เต็มไปด้วยความนุ่มนวลตามโปรแกรมป้องกันความเสียหายของทรัพย์สิน พวกมันจับนักเลงแต่ละคนกดลงกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ก่อนที่หุ่นยนต์ตัวหนึ่งจะยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งพร้อมปากกาออกมาจดจ่อตรงหน้าหัวหน้าแก๊งที่กำลังนอนกุมท้องร้องครวญคราง [ระบบตรวจพบความเสียหายของสนามหญ้า มูลค่า 4,500,000 บาท... กรุณาเซ็นชื่อชดใช้ค่าเสียหาย ณ บัดนี้ มิฉะนั้นระบบจะทำการลบความทรงจำระยะสั้นของท่านด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง] หัวหน้าแก๊งนักเลงน้ำตาเล็ดด้วยความหวาดกลัว มันรีบคว้าปากกาเซ็นชื่อลงไปในกระดาษอย่างลุกลี้ลุกลนด้วยความลนลาน สติหลุดกระเจิงไปไกลโพ้น รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอหันมามองหน้าวินด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งหมั่นไส้ ทั้งทึ่ง และแอบสะใจจนตัวสั่น "คุณ... คุณวิน นี่คุณเล่นใหญ่ระดับซื้อกองทัพหุ่นยนต์มาเฝ้าบ้านเลยเหรอเนี่ย? คุณเอาเงินมาจากไหนนักหนาฟะ!" "ก็บอกแล้วไงครับว่าผมรำคาญ..." วinยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเข้าห้องนอน "นอนเถอะครับรินรดา พรุ่งนี้เรายังมีเรื่องให้รำคาญใจกับยอดเงินในบัญชีที่อาจจะทะลุแสนล้านอีกเยอะ..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลงด้วยความสะใจของฝ่ายพระเอกนั้น จู่ๆ ไฟฟ้าทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! หน้าจอโฮโลแกรมอัจฉริยะที่ควบคุมระบบบ้านทั้งหมด เกิดสัญญาณเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยระดับสูงสุดดังสนั่นหวั่นไหว [แจ้งเตือนฉุกเฉิน... ตรวจพบการบุกรุกจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าภายนอก... ระบบ AI ถูกตัดขาดการเชื่อมต่อ... และ... มีผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญยืนอยู่ ณ ห้องนั่งเล่นชั้นล่างแล้วครับ] วินชะงักฝีเท้า เขาดึงรินรดาเข้าาข้างกายอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองความมืดมิดบริเวณบันไดโถงชั้นล่าง ร่างเงาสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ เบาๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวานชวนขนลุก "เก่งมาก... คุณวิน สมกับที่เป็นเศรษฐีผู้ลึกลับ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ค่อยๆ เผยให้เห็นภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่าง "แต่เสียดายนะ... ที่เงินของคุณ ซื้อ 'คนคนนี้' กลับมาจากความตายไม่ได้หรอก..." -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในความกวนประสาทนี้ไปด้วยกันนะครับ!