ศัตรูหน้าใหม่มาแล้ว

"ปัง!" เสียงฝ่ามือหนาฟาดลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแปดหลักดังสนั่นห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แรงสะเทือนทำให้กาแฟอาราบิก้าชั้นดีในถ้วยกระเบื้องเคลือบทองคำเปลวฉ่ากระฉอกออกมาเล็กน้อย แต่เจ้าของมือคู่นั้นหาได้สนใจไม่ ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำกำลังจ้องมองรายงานการซื้อกิจการล่าสุดบนไอפาดโปรด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจระงับความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ได้ "ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้มันเป็นใครกันแน่!" เสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจของ "คุณชายกฤตเมธ" ทายาทรุ่นที่สามแห่งตระกูลเก่าแก่ผู้กุมบังเหียนอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ตบะแตกอย่างสิ้นเชิง เขากวาดตามองตัวเลขมูลค่าบริษัทสตาร์ทอัพด้านเทคโนโลยีสามแห่งที่เพิ่งถูกกว้านซื้อไปเมื่อช่วงบ่ายด้วยเงินสดก้อนโตแบบเบ็ดเสร็จ และชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ก็คือชายหนุ่มโนเนมที่เพิ่งเป็นข่าวหน้าหนึ่งไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "เรียนคุณชาย... ทางเราตรวจสอบประวัติอย่างละเอียดแล้วครับ วิน เป็นเพียงอดีตพนักงานบริษัทไอทีธรรมดาๆ ที่ลาออกไปเมื่อสองเดือนก่อน ไม่มีที่มาที่ไปทางตระกูลธุรกิจ ไม่มีเส้นสายทางการเมือง..." เลขาส่วนตัวในชุดสูทเนี๊ยบก้มหัวรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย "ไม่มีเส้นสายแล้วเอาเงินที่ไหนมาเป็นหมื่นล้านในเวลาแค่สองเดือนวะ!" กฤตเมธตบโต๊ะซ้ำอีกครั้งจนแก้วกาแฟคว่ำควีน รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความริษยา "ตระกูลเก่าแก่ของเราสั่งสมบารมีมาสามชั่วอายุคน ถึงจะขยับตัวซื้อกิจการแต่ละทีต้องระดมทุนผ่านธนาคารและนักลงทุนร่วมครึ่งปี แต่นี่มัน... มันใช้เวลาแค่กดปลายนิ้วโอนเงินผ่านมือถือเนี่ยนะ!" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องประชุมเดียวกัน รินรดา คู่หมั้นสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับวินมาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องนั่งกินมาม่าห่อละหุกหิกด้วยกันในห้องเช่ารูหนู กำลังนั่งไขว่ห้างจิบน้ำเปล่าด้วยท่าทีสบายอารมณ์ เธอปรายตามองเอกสารข้อเสนอเจรจาธุรกิจที่ทางตระกูลกฤตเมธส่งมาเทียบเชิญด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความขบขันอย่างปิดไม่มิด "คุณรินรดาครับ..." กฤตเมธหันมาทางหญิงสาว น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงแฝงความกดดัน "ผมคิดว่าคุณน่าจะช่วยตักเตือนคู่หมั้นของคุณสักหน่อย การทำตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตาในวงสังคมชั้นสูงแบบนี้ มันรังแต่จะสร้างศัตรู... และอีกอย่าง วินกำลังเหยียบตาปลาผู้ทรงอิทธิพลหลายคนในสภาหอการค้า" รินรดาค่อยๆ วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม มันให้ความรู้สึกราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา เธอมองหน้าทายาทตระกูลเก่าแก่อย่างพิจารณา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "คุณกฤตเมธคะ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีติดปาก... ผมหมายถึง คุณกฤตเมธครับ" รินรดาแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาจับผิดของเลขาข้างตัว "คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรหรือครับ? กลัวว่าหน้าตาของตระกูลเก่าแก่จะป่นปี้เพราะเด็กหนุ่มที่เคยใส่เสื้อยืดขาดๆ อย่างวินงั้นหรือ" "มันไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตาครับคุณริน!" กฤตเมธกัดฟันกรอด ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะมากขึ้น "มันคือความมั่นคงทางเศรษฐกิจ! คนประเภทมีเงินแต่ไร้รากเหง้าแบบนั้น วันดีคืนดีเกิดนึกสนุกทำลายตลาดขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ? พวกเราตระกูลใหญ่ไม่อนุญาตให้ใครก็ไม่รู้มาปั่นป่วนกระดานหมากรุกที่เราวางเอาไว้หรอกนะ" รินรดาถอนหายใจยาวเหยียด เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตากลมโตฉายแววเหนื่อยหน่ายระคนขบขัน เธออยู่เคียงข้างวินมาตลอด ย่อมรู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ได้มีความทะเยอทะยานทางการเมืองหรืออยากจะเป็นใหญ่เป็นโตอะไรเลยสักนิด... วินแค่วันๆ หนึ่งรู้สึกรำคาญใจที่ตัวเลขในบัญชีมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนระบบมันส่งเสียงเตือนเตือนความรำคาญใจต่างหาก! เมื่อวานนี้เอง วินเพิ่งบ่นให้เธอฟังด้วยสีหน้าตายซากตอนที่กำลังนั่งกินหมูกระทะริมทางว่า *"ริน... ทำไมระบบบ้าพล็อตนี่มันถึงโอนเงินเข้าบัญชีทุกๆ สิบวินาทีวะเนี่ย ฉันแค่อยากนอนดูซีรีส์เงียบๆ แต่โทรศัพท์สั่นจนหมูกระทะกระเด็นหมดแล้วเนี่ย รำคาญชะมัด ถ้าเอาไปซื้อตึกแถวตรงข้ามสำนักงานใหญ่ของไอ้คุณชายกฤตเมธแล้วทุบทำลานจอดรถจักรยานยนต์ฟรี จะโดนข้อหาหมิ่นประไหมหรือไม่วะ?"* นั่นแหละคือนิสัยแท้จริงของวิน คนที่มีเงินล้นฟ้าจนกลายเป็นภาระทางจิตใจ! "คุณกฤตเมธครับ..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียابนิ่งแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของคนทั้งห้อง "ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะวินด้วยอำนาจและบารมีเก่าแก่ของตระกูลคุณมันเป็นทางออกที่ดีที่สุด... ผมแนะนำให้คุณลองโทรศัพท์เช็คสถานะบัญชีของบริษัทคุณในตอนนี้ดูก่อนดีไหมครับ เผื่อว่าคุณจะได้รู้ว่า... ใครกันแน่ที่กำลังอยู่บนปากทางเหว" กฤตเมธขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด รีบพยักเพยิดให้เลขาส่วนตัวเช็คระบบการเงินทันที เลขาหนุ่มหน้าซีดเผือด รีบหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาปลดล็อกด้วยความลิบลับ นิ้วเรียวสั่นเทากดเข้าสู่ระบบธนาคารกลางและบัญชีหลักของกลุ่มบริษัทกฤตโฮลดิ้งส์ เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่หน้าจอโหลดข้อมูลเสร็จสิ้น สีหน้าของเลขาพนักงานก็เปลี่ยนจากสีเลือดฝอยกลายเป็นสีขาวซีดราดกระดาษไข "คะ... คุณชายครับ..." เสียงของเลขาขาดห้วງ "มีอะไร! งบไตรมาสนี้มีปัญหาตรงไหน ทำไมแกทำหน้าแบบนั้น!" กฤตเมธตะคอกลั่น "บัญชี... บัญชีหลักของบริษัทเรา... ถูกระงับการทำธุรกรรมทั้งหมดครับ! และ... และหุ้นร้อยละยี่สิบห้าที่เราเพิ่งซื้อคืนมาจากตลาดเมื่อเช้า ถูกกว้านซื้อรวบกิจการโดยบริษัทนอมินีที่จดทะเบียนภายใต้ชื่อ... ชื่อของบริษัทรวยล้นฟ้ากรุ๊ป... ซึ่งมีคุณวินเป็นประธานกรรมการบริหารสูงสุดครับ!" กฤตเมธเบิกตากว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำไม่เป็นท่า "เป็นไปไม่ได้! พวกเขาใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวในการฮุบหุ้นบริษัทเราเนี่ยนะ?! ธนาคารไหนมันกล้าปล่อยกู้ให้มันวะ!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทลำลองสบายๆ สวมรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังที่ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากับบรรยากาศตึงเครียด ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก ในมือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุกเจาะหลอดดูดเสียงดังจวบจาบ ส่วนมืออีกข้างถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังแสดงหน้าจอโอนเงินจำนวนเก้าหลัก "อ้าว... ประชุมเครียดกันอยู่เหรอครับ พอดีผมเดินผ่านมาแถวนี้ แล้วระบบในมือถือมันเตือนว่าผมเผลอซื้อตึกนี้ไปทั้งหลังเมื่อกี้... เอ้อ ถ้าพวกคุณประชุมเสร็จแล้ว ช่วยย้ายสัมภาระออกไปให้พ้นโซนนี้ด้วยนะครับ พอดีผมจะรื้อทำลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวตรงนี้พอดี... มันเกะกะสายตาผมครับ" วินกวาดสายตามองหน้าทายาทตระกูลเก่าแก่ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและตกใจ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้รินรดาคู่หมั้นสาวที่นั่งอมยิ้มอยู่มุมห้อง "ริน... กลับบ้านกันเถอะครับ วันนี้หมูกระทะร้านเดิมน่าจะเปิดพอดี ผมรำคาญเสียงคนแถวนี้คุยกันเสียงดังเกินไปแล้วล่ะครับ" กฤตเมธกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เลือดสีสดไหลซึมออกมาแต่เขาไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ดวงตาสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้กุมความมหาศาลไว้ในกำมือด้วยความเคียดแค้นชิงชังถึงขีดสุด และก่อนที่กฤตเมธจะทันได้อ้าปากพูดอะไร วินก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กดปุ่มลำโพงเปิดเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังลั่นห้องประชุม *[ติ๊ง! ยอดเงินในบัญชีของคุณเพิ่มขึ้นอัตโนมัติอีก 5,000,000,000 บาท เนื่องจากความรำคาญในการประชุมของผู้อื่น... ระบบทำการโอนเงินซื้อหุ้นที่เหลือทั้งหมดของตระกูลกฤตเมธเรียบร้อยแล้ว]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความกวนประสาทและรอยยิ้มในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!