รินรดาคือหัวใจสำคัญ

"ถ้าคิดว่าคำขู่แค่นี้จะทำให้ผมสำลักกาแฟตายได้ล่ะก็... คุณคงประเมินความหนาของหนังหน้าผมต่ำไปหน่อยนะครับ" น้ำเสียงของวินราบเรียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าประโยคปริศนาจากชายลึกลับภายใต้แสงจันทร์เมื่อครู่จะยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีแห่งนี้ แสงไฟนีออนสีวลีสะท้อนกระทบกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วินเพิ่งสั่งซื้อเกาะส่วนตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ทว่าตัวต้นเรื่องกลับกำลังนั่งไขว่ห้าง แกะเปลือกส้มด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อยราวกับกำลังนั่งปิกนิกในสวนสาธารณะ ไม่ยี่หระต่อคำเตือนที่ว่าชีวิตของใครบางคนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย บนเตียงสีขาวสะอาด รินรดากำลังนอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ร่องรอยขอบตาดำคล้ำบ่งบอกชัดเจนว่าตลอดสามวันที่ผ่านมา หญิงสาวคนนี้แทบไม่ได้หลับได้นอนอย่างเต็มตา เธอเฝ้าไข้ คอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำ และคอยกันท่าพวกญาติจอมปลอมที่แห่กันมาทำทีเป็นห่วงแต่หวังฮุบมรดกได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย วินหันไปมองร่างที่นอนหลับอยู่บนเตียง แววตากวนประสาทที่มักใช้กวนอารมณ์พวกตัวร้ายถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "คุณวิน... พักผ่อนบ้างเถอะค่ะ... เอ๊ย... พักผ่อนบ้างเถอะครับ..." รินรดากะพริบตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ เสียงแหบแห้งเอ่ยทักท้วงด้วยความ เป็นห่วง มือเรียวพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความอ่อนเพลียทำให้เธอเซถลาเกือบจะร่วงจากเตียง วินวางเปลือกส้มในมือลงอย่างรวดเร็ว พรวดพราดเข้าไปประคองร่างบางเอาไว้ด้วยความลนลานจนมาดคุณชายเศรษฐีมาดกวนหลุดหายไปสิ้น "จะรีิบลุกทำไมครับเนี่ย? สมองคุณกระทบกระเทือนจากการอดนอนหรือไง ถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้" วินบ่นอุบอบ พรางจัดหมอนหนุนหลังให้เธออย่างเบามือที่สุด ผิดกับคำพูดที่มักจะกวนประสาทเสมอ รินรดาอมยิ้มบางๆ แม้จะเหนื่อยล้า ดวงตากลมโตมองหน้าชายหนุ่มที่คอยดูแลเธอไม่ห่างตลอดคืนที่ผ่านมา เธอเห็นความกระวนกระวายใจในแววตาคู่นั้น แม้ปากจะบอกว่ารำคาญความวุ่นวาย แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง "ฉัน... ผมไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อยครับ..." รินรดาแกล้งแซวกลับด้วยสรรพนามที่เพี้ยนไปเมื่อครู่ ทำให้วินถึงกับชะงักไปนิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เลิกทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าที่ใกล้ตายเต็มทีได้แล้วครับ รินรดา" วินเอ่ยเสียงนุ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นไปหยิบแก้วน้ำอุ่นมาจ่อริมฝีปากของเธอ "ดื่มซะ... ถ้าไม่อยากให้ผมต้องเหมาโรงพยาบาลนี้แล้วไล่หมอกับพยาบาลออกให้หมดข้อหาดูแลคุณไม่ดีพอ" รินรดายอมดื่มน้ำเงียบๆ สายตาจดจ้องใบหน้าของวินที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "คุณกำลังกังวลเรื่องคำขู่เมื่อคืนนี้เหรอคะ... เอ๊ย... ครับ?" วินชะงักมือที่กำลังวางแก้วน้ำลง ดวงตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนเงาของตึกสูงระฟ้า ความจริงแล้ว คำพูดของชายลึกลับคนนั้นไม่ได้ทำให้เขากลัวเรื่องความตายหรือทรัพย์สินเงินทองเลยสักนิด ระบบมหาศาลในมือเขาสามารถซื้อความปลอดภัยได้ทั้งเมือง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของมหาเศรษฐีผู้กวนประสาทคนนี้กระตุกวูบ คือคำว่า *"เงินของคุณ ซื้อ 'คนคนนี้' กลับมาจากความตายไม่ได้"* ต่างหาก คำพูดนั้น... มันทิ่มแทงเข้ามาในจุดที่เปราะบางที่สุดในหัวใจของเขา ถ้าหากว่า... ในวันที่เขามีเงินล้นฟ้าจนสามารถซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่กลับต้องสูญเสียรินรดา ผู้หญิงคนเดียวที่ยืนเคียงข้างเขาตั้งแต่ในวันที่กระเป๋าแห้งเหี่ยวและกินมาม่าประทังชีวิต... เงินนับแสนล้านที่มีอยู่ จะมีความหมายอะไรอีกเล่า? วินหันกลับมามองรินรดา แววตาไหววูบชั่วขณะที่ปกติไม่เคยมีใครได้เห็น เผลอแสดงออกมาให้หญิงสาวตรงหน้าได้สัมผัสอย่างชัดเจน รินรดารับรู้ได้ถึงความสั่นไหวในใจของชายหนุ่ม เธอเอื้อมมืออันผอมบางไปกุมมือหนาของวินเอาไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านผิวสัมผัสเข้าไปถึงหัวใจที่ด้านชาของเขา "ต่อให้คนคนนั้นจะมีแผนการร้ายกาจแค่ไหน หรือต่อให้คุณจะมีเงินมากจนถมมหาสมุทรไม่หมด..." รินรดากล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทรงพลังที่สุดในโลก "จำไว้เถอะค่ะ... เอ๊ย... ครับ... ว่าฉัน... ผมจะไม่มีวันยอมไปไหนจากคุณเด็ดขาด จนกว่าคุณจะเลิกนิสัยกวนประสาทคนอื่นนี่แหละครับ" วินนิ่งอึ้งไป หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของการเอาชนะด้วยเงินตรา ไม่ใช่ความสะใจเวลาตบหน้าพวกตัวร้าย แต่เป็นความรู้สึก "หวั่นไหว" อย่างแท้จริง ที่ไม่ว่าระบบไหนในโลกก็ไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ "พูดมากจริงนะครับ..." วินแกล้งทำเป็นเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ "ใครเขาอยากให้คุณอยู่ด้วยกันตลอดไปล่ะครับ ผมแค่รำคาญเวลาไม่มีคนคอยช่วยถือกระเป๋าเงินต่างหากเล่า" รินรดาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศมาคุเมื่อคืนถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่เชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าหากัน ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเปี่ยมไปด้วยความหมายนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของโรงพยาบาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทุกชั้น! ไฟในห้องพักผู้ป่วยดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบวับๆ บรรยากาศรอบตัวกลับมาเย็นเยียบและบีบคั้นหัวใจอีกครั้งในเสี้ยววินาที ก่อนที่ประตูห้องพักจะถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ถืออาวุธครบมือพุ่งตรงเข้ามาหารินรดาบนเตียงด้วยความเร็วดุจพายุ! "ระวัง!" วินคำรามลั่น ขยับตัวเข้าขวางหน้าเตียงของผู้หญิงที่เขารักที่สุดในทันที ทว่า... โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับหน้าจอระบบที่สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เขียนไว้ว่า: *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ยอดเงินในบัญชีถูกหักอัตโนมัติ 50,000,000 บาท เพื่อปลดล็อกโหมด "เทพสงครามไร้พ่าย"... และบุคคลที่คุณกำลังปกป้อง... แท้จริงแล้วไม่ใช่คนที่คุณคิด]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฮาไม่จำกัด" เสมอมานะครับ