เชิญมาดูความพินาศของตัวเอง

"ริน... ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ตั้งสติ ตั้งสติ ประโยคนั้นมันเป็นแค่... เป็นแค่รหัสผ่านไวรัสคอมพิวเตอร์ที่ผมเพิ่งเผลอพิมพ์ลงไปต่างหากล่ะครับ!" วินส่งเสียงตะกุกตะกักพลันก้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังเกือบชนเข้ากับชั้นวางเอกสารกระจกราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัว เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามขมับ แม้ว่าในบัญชีธนาคารของเขาจะมีตัวเลขศูนย์ต่อท้ายยาวเหยียดจนสามารถซื้อตึกระฟ้าแห่งนี้ได้ทั้งแท่ง แต่ต่อหน้าสายตาคู่สวยของรินรดาที่กำลังหรี่มองมาด้วยรังสีอำมหิตระดับสิบ พลังอำนาจเงินมหาศาลกลับกลายเป็นแค่อากาศธาตุไปในทันที รินรดาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาในทันที เธอค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารการลงทุนมูลค่าหลายร้อยล้านบาทลงบนโต๊ะทำงานด้วยความนุ่มนวลน่ากลัว เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้เนื้อดีดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของวินราวกับเสียงระฆังเคาะเรียกยมบาล ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับจะสแกนหาความจริงทุกอณู "รหัสผ่านไวรัสคอมพิวเตอร์อย่างนั้นเหรอคะ... เอ๊ย! ได้เหรอครับคุณวิน?" รินรดาย้ำคำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งรอยยิ้ม เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ทีละก้าว "ไวรัสตัวไหนกันที่มีความสามารถพิเศษพิมพ์คำว่า 'ภรรยาตามกฎหมายอีกคน' ลงไปในระบบเซิร์ฟเวอร์กลางของธนาคารพาณิชย์ระดับโลกได้ แถมยังมีการแนบสำเนาทะเบียนสมรสปลอมๆ ที่มีลายเซ็นต์คุณอนุมัติครบถ้วนมาให้ฉันดูต่างหน้าด้วยความห่วงใยอีกต่างหากคะ... ครับ!" วินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าการแก้ตัวตอนนี้มีค่าเท่ากับการขุดหลุมฝังศพให้ตัวเองชัดๆ ยิ่งรินรดายอมร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังต้องนั่งกินมาม่าห่อละหุกหักหารกันตอนสิ้นเดือน ความผูกพันและความจริงใจที่เธอมีให้มันค้ำคออยู่ ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัวหนี "โถ... รินครับ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้..." วินพยายามจะอธิบายด้วยรอยยิ้มแห้งแล้ง แต่ทว่าจังหวะชีวิตมักเล่นตลกเสมอ ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในห้องทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบราวกับมีคนจงใจกลั่นแกล้ง *กริ๊ง... กริ๊ง...!* รินรดาชำเลืองมองโทรศัพท์บนโต๊ะสลับกับใบหน้าซีดเผือดของวินเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่งโดยไม่ละสายตาไปจากเขา "ค่ะ... เอ๊ย! ครับ สำนักงานท่านประธานวินพูดสายครับ" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนคนที่อยู่ปลายสายถึงกับสะดุดกึก วินแอบลอบถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจก็กลับมาเต้นรัวระรัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ดังทะลุผ่านลำโพงออกมา *(รินรดา! นี่ฉันเองนะ! แม่เอง!)เสียงของแม่ยายจอมเค็ม... อดีตแม่ยายผู้เคยขับไลไสส่งวินออกจากบ้านเมื่อสามเดือนก่อนดังทะลักออกมาด้วยความร้อนรน *(หนูรินรีบมาที่ภัตตาคารหรูใจกลางเมืองกับเจ้าวินด่วนเลยนะ! พวกเรากำลังแย่แล้ว! บริษัทของพ่อเขากำลังจะล้มละลาย ธนาคารกำลังจะยึดทรัพย์ทุกอย่าง! หนูช่วยบอกให้วินใช้เส้นสายหรือเอาเงินช่วยพวกเราหน่อยซิลูก!)* รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินชื่อของคนที่โทรมา เธอหันไปมองหน้าวินที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ใกล้ๆ วินยักไหล่เบาๆ ก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางเครื่องโทรศัพท์ เป็นเชิงส่งสัญญาณว่า *'เชิญครับคุณคู่หมั้น ได้เวลาเปิดการแสดงความพินาศแล้วล่ะครับ'* รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เธอยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความโกรธเรื่อง 'ภรรยาคนที่สอง' ถูกพับเก็บเข้าลิ้นชักชั่วคราวเมื่อเผชิญหน้ากับความวุ่นวายระลอกใหม่ที่ครอบครัวอดีตแฟนสาวจอมปลอมสร้างขึ้น ก่อนที่เธอจะกรอกเสียงกลับไปอย่างสุภาพตามหน้าที่ "คุณแม่คะ... เอ๊ย! คุณแม่ครับ ตอนนี้คุณวินติดธุระสำคัญอยู่ครับ..." รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' หนักแน่นเพื่อประชดวินกลายๆ "แต่ถ้าเรื่องล้มละลายและถูกยึดทรัพย์ล่ะก็... เกรงว่าพวกท่านคงต้องเดินทางมาคุยกันที่ห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานในตึกนี้ด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ เพราะท่านประธานกำลังรอต้อนรับพวกท่านอยู่พอดีเลย" *(อะไรนะ! ตึกใหญ่โตนั่นน่ะเหรอ!)* เสียงปลายสายอุทานลั่นด้วยความตกใจและระคนสงสัย *(แก... แกหมายความว่ายังไง! เจ้าวินมันเป็นแค่ไอ้หนุ่มออฟฟิศตกอับไม่ใช่เหรอ! มันจะมีปัญญาซื้อตึกราคาหลักหมื่นล้านได้ยังไง!)* "ถ้าไม่เชื่อ... เชิญมาดูความพินาศของตัวเองด้วยตาตัวเองได้เลยครับคุณแม่" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ห้องทำงานกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง วินปรบมือเบาๆ สองสามครั้งด้วยสีหน้าชื่นชมระคนกวนประสาท "ยอดเยี่ยมมากครับคุณริน น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลังแบบนี้ สมแล้วที่เป็นคู่ชีวิตของมหาเศรษฐีผู้รำคาญเงินในกระเป๋าอย่างผม" "ไม่ต้องมาปากหวานเลยค่ะ... เอ๊ย! ครับคุณวิน" รินรดาหันขวับมามองค้อนวงใหญ่ "เรื่องทะเบียนสมรสปลอมๆ นั่น... เราเคลียร์กันไม่จบแค่นี้แน่ แต่ตอนนี้... ฉันชักอยากจะเห็นหน้าตาของคนที่เคยเหยียดหยามคุณสารพัด ตอนที่พวกเขารู้ความจริงว่าคนที่พวกเขากำลังจะไปกราบกรานขอความช่วยเหลือ คือเจ้าของตึกที่พวกเขากำลังจะถูกฟ้องขับไล่เต็มทีแล้วล่ะค่ะ... เอ๊ย! แล้วล่ะครับ!" วินยิ้มกริ่ม รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และพลังอำนาจที่เหนือกว่า เขาเดินไปหยิบสูทราคาแพงมาสวมทับอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมามองคู่หมั้นสาวคนสวยที่ยืนกอดอกรออยู่ "ถ้าอย่างนั้น... เราไปเตรียมรับแขกคนสำคัญกันเถอะครับ" วinกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมจะทำให้พวกเขาได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นความน่าสมเพช' ให้ดูเองครับ" ผ่านไปเพียงสามสิบนาทีต่อมา ประตูห้องทำงานกระจกนิรุกภัยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่ตอนนี้ยับยู่ยี่ด้วยความเครียด พร้อมด้วยภรรยาและลูกสาวคนสวย (อดีตแฟนสาวผู้เคยบอกเลิกวินอย่างไร้เยื่อใย) พากันก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดผวา ทว่า เมื่อสายตาของอดีตแฟนสาวกวาดมองเข้ามาในห้อง และพบว่าร่างของชายหนุ่มที่เธอกล่าวดูถูกเหยียดหยามมาตลอด กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานบริหารตัวใหญ่ที่สุด โดยมีรินรดายืนเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างาม ร่างของเธอก็ถึงกับแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาของอดีตแฟนสาวเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า เมื่อก้มลงมองเอกสารประกาศล้มละลายในมือสั่นเทาของพ่อตัวเอง สลับกับรอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งตรงมาให้จากชายหนุ่มผู้รวยล้นฟ้า... ก่อนที่ใครสักคนจะได้ทันเปล่งเสียงร้องด้วยความช็อก บานประตูลิฟต์ส่วนตัวด้านหลังห้องก็เปิดผึ่งออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... ทนายความระดับตำนานของประเทศ ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ และเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที "ท่านประธานวินครับ... ทุกอย่างเสร็จสิ้นตามบัญชาแล้วครับ กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลนั้นในราคาศูนย์บาทถ้วน... เรียบร้อยสมบูรณ์แบบแล้วครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางความกวนประสาทไปด้วยกันนะครับ!