ความล่มสลายของตระกูลเศรษฐีใหม่

"ถ้าคิดว่าการซื้อตึกทั้งแถบเพื่อเอามาเปิดร้านขายกล้วยปิ้งมันบ้าแล้วล่ะก็... รบกวนช่วยดูยอดเงินในบัญชีของผมตอนนี้ก่อนตัดสินใจด้วยนะครับคุณรินรดา" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูป รินรดายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความเครียดสะสมจากการต้องตามล้างตามเช็ดความกวนประสาทของชายหนุ่มผู้กุมความลับระดับมหาเศรษฐีโลก ทำให้เธอแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะกระจกนิรภัย "วินคะ... เอ่อ วินครับ!" รินรดาเผลอหลุดคำเดิมด้วยความเคยชิน รีบแก้คำลงท้ายอย่างลิบลับเมื่อนึกถึงกฎเหล็กของพ่อหนุ่มจอมกวน "คุณช่วยใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิดได้ไหมครับว่า การเอาเงินห้าพันล้านไปทุ่มซื้อบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับท็อปเท็น เพียงเพราะคุณรำคาญเสียงส้นสูงของเลขาฯ ประธานบริษัทนั้น มันเป็นตรรกะของคนปกติที่ไหนกัน!" วินยิ้มกริ่ม เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแปดหลัก ปลายเท้ากระดิกด้วยจังหวะเพลงที่ไม่มีใครได้ยิน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นตาราคาแพงกริมมองบรรยากาศความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นนอกกระจกใสของห้องประชุม ก่อนที่วินจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงฮือฮาจากโถงทางเดินก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูททักซิโดสีดำสนิทผู้ทรงอิทธิพลระดับโลก ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องประชุมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นั่นคือ "ท่านเซอร์คาร์เตอร์" มหาเศรษฐีผู้กุมสัมปทานพลังงานครึ่งโลก และเป็นบุคคลที่นิตยสารการเงินเคยจัดอันดับให้อยู่เหนือกว่าตระกูลใหญ่ทั้งห้าในทวีปเอเชียรวมกัน บรรยากาศภายในห้องประชุมพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าบอร์ดบริหารหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา พวกเขาต่างลุกขึ้นยืนโค้งคำนับด้วยความหวาดกลัว ทว่าชายชราผู้ทรงอำนาจกลับไม่ได้ชายตามองคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหันตรงมายังชายหนุ่มผู้สวมเสื้อฮู้ดราคาถูกนั่งไขว่ห้างอยู่ กึก! ไม้เท้าหัวมังกรฝังเพชรเคาะลงกับพื้นพรมราคาแพง เสียงนั้นก้องกังวานบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน "นึกไม่ถึงเลยนะครับท่านวิน..." เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันระดับปวศิการ "ว่าผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในเงามืดของกลุ่มบริษัทคาร์เตอร์โฮลดิ้ง จะใช้เวลาว่างมานั่งกินกาแฟราคาแก้วละสี่สิบบาทในตึกใกล้เจ๊งแห่งนี้" รินรดาถึงกับอ้าปากค้าง สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ หันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มข้างกายที่ยังคงทำหน้าลอยชายราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงลมพัดผ่าน "อ้าว ท่านเซอร์ มาเร็วกว่ากำหนดนะครับเนี่ย" วินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับกำลังคุยกับคนส่งพิซซ่า "ผมบอกแล้วไงว่าผมแค่อยากมาเดินเล่นฆ่าเวลา... อ้อ แล้วก็เรื่องบริษัทของเจ้าวินอะไรนั่นน่ะ ที่กำลังจะพังเพราะบริหารห่วยแตกนั่นน่ะ จัดการให้เรียบร้อยด้วยนะครับ ผมรำคาญเสียงโวยวายของมันเต็มทีแล้ว" "รับทราบครับท่าน ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน" เซอร์คาร์เตอร์โค้งศีรษะลงต่ำอย่างนอบน้อม สร้างความตกตะลึงให้แก่บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่เพิ่งเดินตามเข้ามาจนแทบช็อกคาที่ หนึ่งในผู้บริหารคนนั้นคือ "วินเซนต์" หรือที่ใครๆ เรียกสั้นๆ ว่าวิน อดีตแฟนเก่าของรินรดาผู้เคยเหยียดหยามวินและเธอไว้อย่างเจ็บแสบเมื่อหลายเดือนก่อน ในวันที่พวกเขายังเป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยที่ไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าห้อง วินเซนต์ในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง หน้าตาซีดเผือดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาก้าวขาไม่ออกเมื่อเห็นภาพมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกกำลังโค้งคำนับให้แก่คนที่เขาเคยเรียกว่า "ไอ้ขี้แพ้" "ทะ... ท่านครับ! เกิดอะไรขึ้น?" วินเซนต์ละล่ำละลักเอ่ยถามเสียงสั่นเทา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก "ทำไมท่านถึงต้องไปให้เกียรติไอ้... เอ๊ย คุณวินคนนี้ล่ะครับ? บริษัทของเรากำลังจะเซ็นสัญญามูลค่าหมื่นล้านกับท่านนะ!" เซอร์คาร์เตอร์หันขวับไปมองวินเซนต์ด้วยสายตาราวกับมองมดปลวก น้ำเสียงเยียบเย็นหลุดออกมาจากริมฝีปากของมหาเศรษฐีชรา "สัญญาหมื่นล้านอะไรกันครับคุณวินเซนต์? ตอนนี้บัญชีของบริษัทคุณถูกอายัดโดยคำสั่งศาลตามคำร้องขอของผู้ถือหุ้นใหญ่สุดในกลุ่มคาร์เตอร์... ซึ่งก็คือท่านวินผู้นี้แล้วครับ" ตูม! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจของวินเซนต์ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนล้มพับลงไปกองกับพื้น เขาหันไปมองหน้าวินรดาที่ยืนนิ่งอึ้งด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ก่อนจะหันมามองหน้าวินที่กำลังลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดเสื้อฮู้ดให้เข้าที่ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ "จำได้ไหมครับวินเซนต์..." วินก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มผู้กำลังสั่นเทา ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "วันที่นายไล่ฉันออกจากร้านกาแฟ พร้อมกับบอกว่าคนอย่างฉันชาตินี้ก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษกระดาษทิชชูในบริษัทของนาย..." วินยิ้มมุมปาก ส่งสายตากวนประสาทขั้นสุดยอดที่ทำเอารินรดาแอบอมยิ้มตามด้วยความสะใจ "...พอดีตอนนี้ผมรำคาญบริษัทของคุณมากเกินไปหน่อย ผมเลยกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดแล้วสั่งยุบแผนกของคุณทิ้งซะเลยนะครับ หวังว่าจะไม่โกรธกันนะ" วินเซนต์เบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ความโลภ ความหยิ่งผยอง และอำนาจจอมปลอมที่เคยมี พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่อยู่นอกเหนือจินตนาการ วินหันกลับมาหารินรดา ยื่นมือหนาไปกุมมือเรียวบางที่ยังคงเย็นเฉียบด้วยความตกตะลึงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่กวนประสาทตามสไตล์ "กลับกันเถอะครับคุณรินรดา วันนี้ผมว่าจะไปเหมาห้างสรรพสินค้าสักสามสาขาเพื่อหาซื้อชุดใส่ไปงานแต่งของเรา... อ้อ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจ่ายด้วยบัตรไม่จำกัดวงเงินเหมือนเดิมแน่นอนครับ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนรอยยิ้มแห่งความสะใจและความสุขที่เอ่อล้นในอก ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ "ถ้าคุณยังใช้เงินมือเติบแบบนี้อีกแม้แต่บาทเดียว ฉันจะตีมือคุณให้หักเลยคอยดูสิคะ... เอ๊ย! คอยดูนะครับ!" วินหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วห้องประชุมอันเงียบงัน ขัดกับใบหน้าซีดเผือดไร้ทางสู้ของบรรดาอดีตคนเคยดูถูก ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินผ่านประตูห้องประชุมออกไปสู่โถงทางเดิน ประตูลิฟต์ตัวหลักของชั้นก็เปิดออกพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นอย่างผิดปกติ ติ๊ง! ร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีแดงเพลิงผู้สวมแว่นตากันแดดปิดบังใบหน้าครึ่งซีกก้าวออกมา เธอฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลิปสติกสีแดงสด ก่อนจะชูแฟ้มเอกสารสีทองในมือขึ้นสูงท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่หันไปมอง "ขอโทษทีนะคะที่มาช้า..." เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเย้ายวนดังขึ้น ทว่าประโยคต่อมากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของวินแข็งค้างไปทันที "พอดีฉันเพิ่งเซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์สนามบินส่วนตัวทั้งแปดแห่งทั่วประเทศ ในนามของ 'ภรรยาตามกฎหมายอีกคน' ของคุณวิน... เรียบร้อยแล้วนะคะที่รัก!" วินเบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองหน้าหญิงสาวปริศนาสลับกับใบหน้าของรินรดาที่ตอนนี้หรี่ตามองเขาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนน่ากลัว "วิน... ครับ?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนสันหลังวาบ "ช่วยอธิบายความหมายของคำว่า 'ภรรยาตามกฎหมายอีกคน' ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ... เอ๊ย! ได้ไหมครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมหัวMน้ำตาเล็ดไปกับความป่วนนี้เสมอนะครับ