รินรดาโดนรังแก

"กระเป๋าใบนี่... ซื้อมาจากตลาดนัดข้างออฟฟิศใช่ไหมคะ รินรดา? โชคดีจังเลยนะที่มีหน้าตาพอจะใช้หลอกผู้ชายให้เปย์กระเป๋าแบรนด์เนมปลอมๆ แบบนี้ได้... อุ๊ย! หรือว่าต่อให้เป็นของปลอม เธอก็ยังต้องผ่อนจ่ายสามเดือนอยู่ดีล่ะคะ?" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของร้านจิวเวลรีชั้นนำใจกลางกรุงเทพมหานคร "พิม" ไฮโซสาวผู้สวมเพชรเม็ดโตจนนิ้วแทบหัก ยกมือขึ้นป้องปาก หัวเราะเยาะด้วยความสะใจ โดยมีกลุ่มเพื่อนสาวไฮโซอีกสามคนยืนล้อมกรอบส่งสายตารังเกียจเหยียดหยามมายังรินรดา รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือบางที่ถือแฟ้มเอกสารบริษัทสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะคำดูถูกที่พุ่งเป้ามาที่เธอ แต่เป็นเพราะพวกมันจงใจปัดแฟ้มงานสำคัญของบริษัทตกลงไปกองกับพื้น รองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังถึงกับเหยียบย่ำลงบนเอกสารข้อเสนอโครงการมูลค่าหลายสิบล้านจนยับเยิน "คุณพิมคะ กรุณาให้เกียรติงานของฉันด้วยค่ะ เอกสารนี่..." รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ให้เกียรติเหรอ? หึ! คนอย่างเธอมีค่าอะไรให้ฉันต้องให้เกียรติ?" พิมเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสมเพช "เป็นแค่เลขาฯ ของบริษัทกระจอกๆ ที่เกือบเจ๊ง แต่ทำเป็นแอ๊บแต่งตัวดีมาเดินเฉิดฉายในห้างหรู คิดว่าตัวเองเป็นคุณนายหรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้นที่เกาะเธอแดกไปวันๆ ป่านนี้เธอคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเหยียบพรมของร้านนี้หรอกมั้ง!" คำว่า "ผู้ชายคนนั้น" ทำให้รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ภาพของวิน... ผู้ชายที่เคยเป็นพนักงานต๊อกต๋อย นั่งบ่นกราบกรานขอให้เธอช่วยเลี้ยงข้าวในช่วงวิกฤต และตอนนี้กลายเป็นเศรษฐีพันล้านสติหลุดผู้ใช้เงินแก้ปัญหาด้วยวิธีชวนกุมขมับ... ผุดขึ้นมาในหัว รินรดาอยากจะหัวเราะใส่หน้าพวกไฮโซจอมปลอมเหล่านี้เหลือเกิน หากพวกมันรู้ว่ากระเป๋าเงินที่วินพกติดตัวมีวงเงินไม่จำกัด และผู้ชายกวนประสาทคนนั้นสามารถซื้อร้านจิวเวลรีทั้งร้านนี้ได้ด้วยการรูดบัตรปรื๊ดเดียว พวกมันคงจะช็อกจนค้างคาปากไปแล้ว แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้อะไร ประตูบานกระจกใสหน้าร้านก็สั่นสะเทือนด้วยแรงลมมหาศาล *บรึ้นนนนนนนนน—!* เสียงเครื่องยนต์เจ็ตเฮลิคอปเตอร์คำรามก้องฟ้าจนกระจกแทบแตก แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนข้าวของภายในร้านปลิวว่อน พนักงานในร้านกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ลูกค้ารายอื่นต่างวิ่งหนีอลหม่านเพราะคิดว่าเกิดเหตุวินาศกรรมกลางเมือง พิมและกลุ่มเพื่อนสาวหวีดร้องเสียงหลง ลมพายุหมุนจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์พัดจนทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดีกระเซิงไม่เป็นทรง เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงยับยี่ยิ่งกว่าเอกสารของรินรดาเสียอีก รินรดายกมือขึ้นบังลม สายตาคมกวาดมองผ่านกระจกใสออกไปเบื้องล่าง... ไม่สحي เบื้องบนต่างหาก! ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ชั่วคราวถูกตั้งขึ้นกลางถนนหน้าห้างสรรพสินค้าอย่างอุกอาจ และที่ข้างลำตัวเฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ยักษ์นั้น มีป้ายผ้าใบขนาดมหาสกรีนข้อความตัวโตด้วยลายมือหวัดๆ ว่า: **"เขตห้ามรังแกเมียผม! — จาก วิน คนรวยที่น่ารำคาญ"** พิมอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกมาจากเบ้า เธอมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวราคาหลายร้อยล้านบาท... บินมาจอดกลางกรุงเพียงเพื่อเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?! ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงมาจากบันไดเฮลิคอปเตอร์ สวมเสื้อยืดสีพื้นกางเกงยักษ์ขาดๆ รองเท้าผ้าใบราคาถูก แต่ท่าเดินนั้นกลับกวนประสาทและทรงพลังราวกับเจ้าพ่อมาเฟียผู้กุมชะตากรรมของโลกทั้งใบ วิน... ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ เขาสวมแว่นกันแดดราคาถูก ถอดมันออกช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตานิ่งสนิทมองตรงมาที่กลุ่มของพิม ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม้แต่เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ก็ยังดูเบาลงเมื่อเผชิญหน้ากับออร่าความรวยล้นฟ้าที่แผ่ซ่านออกมาจากตัววิน วินเดินอาดๆ เข้ามาในร้านจิวเวลรีผ่านประตูที่พนักงานยืนอ้าปากค้าง เขาก้มลงมองเอกสารของรินรดาที่เปื้อนรอยเท้าส้นสูง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดอย่างรำคาญใจ "เฮ้อ... บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาเงินในกระเป๋าผมไปซื้อรองเท้าพรรค์นี้ให้หมาใส่ แต่นี่... หมามันดันเอามาเหยียบงานของแฟนผมซะได้" วินเปรยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทำเอาพิมหน้าซีดเผือด รินรดาแอบซ่อนรอยยิ้มสะใจไว้ใต้ใบหน้าที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด เธอรู้ทันทีว่าการแสดงง้องแง้งระดับมหาเศรษฐีของวินกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว วินเงยหน้าขึ้นสบตาพิม รอยยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปาก ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊ก ควิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะไทเทเนียมฝังเพชรแท้ส่องประกายระยิบระยับออกมา "คุณผู้หญิง... เมื่อกี้คุณบอกว่ากระเป๋าของแฟนผมเป็นของปลอมราคาถูกสินะครับ?" วินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพจนน่าหมั่นไส้ "พอดีผมรำคาญเสียงเห่าหอนแถวนี้เต็มที... ถ้าอย่างนั้น ช่วยรูดซื้อร้านนี้ให้ผมทั้งหมดทีสิครับ... เอาแบบไม่ต้องทอนนะ พอดีเงินมันล้นกระเป๋าจนผมหายใจไม่ออกแล้วล่ะครับ" พิมตัวสั่นเทา หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ดวงตาจ้องมองบัตรในมือวินด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ขณะที่รินรดายืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยความโล่งใจ... บทเรียนราคาแพงสำหรับคนชอบดูถูกคนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฮาไม่จำกัด" เสมอมานะครับ