เลื่อนขั้นความสัมพันธ์

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะใช้เงินยี่สิบล้านฟาดหัวคุณให้จำไปจนวันตายครับคุณประธานบริษัท" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทขั้นสุดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องอาหารลอยฟ้าสุดหรูบนตึกระฟ้าใจกลางเมือง รินรดาถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอเหลือบมองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่หมั้นและเจ้าของกระเป๋าเงินที่ล้นทะลักจนสร้างความปั่นป่วนไปทั่วโลกธุรกิจ วินในชุดสูทตัดเย็บพิเศษราคาหลักล้านแต่กลับยืนเคี้ยวลูกอมรสโคล่าเสียงดังกรุบๆ ราวกับเด็กหนุ่มมัธยมปลายกำลังท้าทายอำนาจมืด ตรงหน้าของพวกเขาคือ "เมธา" อดี้านผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่เคยไล่วินออกจากงานอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน ใบหน้าของเมร่าตอนนี้ซีดเผือดสลับกับเขียวคล้ำ มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกราวกับคนเป็นโรคพาร์กินสัน เมื่อครู่เขาเพิ่งจะเอ่ยปากดูถูกรินรดาด้วยถ้อยคำถากถาง แต่ยังไม่ทันที่น้ำลายจะแห้งเหือด วินก็จัดการโทรศัพท์สั่งซื้อหุ้นใหญ่ของบริษัทเมธาในเวลาเพียงสามวินาที และตอนนี้... บริษัทที่เมธากำลังภาคภูมิใจนักหนากลายเป็นของวินอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "วิน... คุณเล่นแรงเกินไปหรือเปล่าคะ" รินรดา กระซิบเบาๆ พรางดึงชายเสื้อสูทของเขา ปลายเสียงของเธอเจือรอยยิ้มขบขันที่พยายามกลั้นไว้อย่างเต็มที่ แม้ปากจะปรามแต่ในใจเธอกลับรู้สึกสะใจจนแทบจะเนื้อเต้น "แรงตรงไหนกันครับริน เงินแค่ไม่กี่ร้อยล้าน ซื้อเศษสวะมาประดับเป็นที่เขี่ยบุหรี่เล่นยังคุ้มกว่าซื้อสากกะเบือเลยครับ" วินหันมาส่งยิ้มกวนประสาทให้เธอ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีทะเล้น "อีกอย่าง... ผมไม่อนุญาตให้หมาตัวไหนมาเห่าใส่ว่าที่ภรรยาของผมทั้งนั้น" คำว่า 'ว่าที่ภรรยา' หลุดออกมาจากปากของวินอย่างหน้าตาเฉย ส่งผลให้ใบหน้าเนียนใสของรินรดาแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนอาการเขินอาย "ใครเป็นภรรยาคุณกันคะ... เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย" "งั้นก็แต่งซะตอนนี้เลยสิครับ" วินหันไปสบตากับเธอนิ่ง รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังลึกซึ้งที่ทำเอารินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ ในภัตตาคารเสมือนจางหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นตรงกัน ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากท้วงติingอะไร วินก็ยกมือขึ้นดีดนิ้วเป๊าะเสียงดังลั่น *ตูม! โครม! ซ่า!* เสียงพลุดอกไม้ไฟขนาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องล่าง แสงสีทองและสีชมพูพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน สะท้อนกับกระจกใสบาน ใหญของภัตตาคารจนสว่างวาบไปทั่วทั้งชั้น ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงที่เคยมีเพียงแสงไฟจากตึกราบ้านช่อง บัดนี้ถูกแต่งแต้มด้วยละอองดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับภาพฝัน แขกเหรื่อในภัตตาคารต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง หลายคนวิ่งไปที่กระจกเพื่อมองดูปรากฏการณ์สุดอลังการนี้ บางคนถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าดอกไม้ไฟเหล่านั้นไม่ได้ถูกจุดจากจุดเดียว แต่มันเรียงรายเป็นข้อความขนาดยักษ์บนท้องฟ้าที่อ่านได้ใจความชัดเจนว่า — **"MARRY ME, RIN-RADA"** รินรดายกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันใจ เธอมองภาพดอกไม้ไฟที่สว่างไสวบนท้องฟ้าสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า วินไม่ได้ใช้แค่เงินซื้อความอลังการ แต่วินลงทุนลงแรงจัดการทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เคยกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบ่งกันสองคนในห้องเช่าแคบๆ ตั้งแต่วินยังเป็นแค่พนักงานออฟฟิศไส้แห้ง "วิน... คุณ..." เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ วินคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพรมราคาแพง ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทรarmani หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมา ก่อนจะเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดโตที่ส่องประกายระยิบระยับบาดตา "ตอนที่เราไม่มีเงิน ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด... ตอนนี้ผมรวยจนน่ารำคาญแล้ว ผมก็ยังยืนยันคำเดิมครับริน" วินเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ซ่อนความกวนประสาทไว้เบื้องหลังความจริงใจทั้งหมด "แต่งงานกับผมนะครับ เอาเงินของผมไปใช้ผลาญเล่นให้สะใจเล่นไปจนแก่ตายด้วยกันเถอะครับ" รินรดาน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอยิ้มทั้งน้ำตา มือเรียวเล็กสั่นเทาขณะยื่นออกไปข้างหน้า "คนบ้า... ใครเขาขอแต่งงานแบบนี้กันเล่า" "สรุปว่า... ตกลงใช่ไหมครับ?" วินถามย้ำ รอยยิ้มทะเล้นเริ่มกลับมาที่มุมปากเมื่อเห็นสัญญาณตอบรับที่ดี "ค่ะ... ฉันตกลงค่ะ!" รินรดาพยักหน้ารัวๆ วินสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วนางของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นสวมกอดเอวบางแล้วหมุนตัวเธอไปรอบๆ ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของคนรอบข้าง เมธาที่ถูกลืมสนิทไปแล้วได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดฟันกรอดมองความสำเร็จของอดีตลูกน้อง ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขกำลังถึงขีดสุด รอยยิ้มบนใบหน้าของวินก็ชะงักกึก เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูตรดังขึ้น *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าหรือยอดซื้อหุ้น แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนระดับฉุกเฉินจากระบบลับที่เขาไม่ได้ยินมานานนับปี หน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานเตือนภัยระดับสูงสุด พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของวินเย็นเฉียบ *["แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการโอนเงินจำนวน 10,000,000,000 ดอลลาร์ จากบัญชีลับของคุณไปยังบัญชีปลายทางปริศนา... และเจ้าของบัญชีปลายทางนั้น คือบุคคลที่คุณคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน"* วินหันขวับไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ด้านนอกทันที เฮลิคอปเตอร์ทหารสีดำสนิทไร้สัญชาตินับสิบลำกำลังบินฝ่าวงล้อมดอกไม้ไฟตรงดิ่งเข้ามาจอดนิ่งสนิทกลางลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าตึกนี้เอง... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเสียงฮามาด้วยกันเสมอนะครับ