ตบหน้าให้คุกเข่าขอโทษ

“คุณวินครับ… ถ้าไอ้ลูกกระจ๊อกพวกนี้มันไม่คุกเข่าภายในสามวิฯ ผมจะสั่งให้บอดี้การ์ดหักนิ้วมันทีละข้อ เอาให้เข็ดหลาบจนจำไปถึงชาติหน้าเลยดีไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบของหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัว ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างรกร้างแห่งนี้ วินยืนกอดอกพิงรถสปอร์ตคันหรูที่เพิ่งถอยมาใหม่ป้ายแดง เขามองดู ‘นายสมชาย’ หัวหน้าแก๊งลักพาตัวที่ตอนนี้ตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า ใบหน้าของชายฉกรรจ์ที่เคยกร่างจัดจ้าน กลับซีดเผือดราวกับคนเห็นผี “ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกครับคุณสมศักดิ์” วินแค่นยิ้มมุมปาก พลางเหลือบมองรินรดาที่ยืนอยู่ข้างกาย ถึงแม้เธอจะยังมีรอยฟกช้ำจางๆ ที่มุมปากจากเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อคืน แต่นัยน์ตาคู่สวยของเธอก็ยังคงมองเขาด้วยความเชื่อมั่นเสมอ “คนพวกนี้เขาแค่อยากได้เงินจนตัวสั่น… เราก็แค่สนองความต้องการให้เขาหน่อย จะได้จบๆ กันไป” รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ “วิน… อย่าทำอะไรบ้าๆ เลยนะ แค่เอาเรื่องตำรวจก็พอแล้ว” วินหันไปมองคู่หมั้นสาว ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายวาวโรจน์ “รินครับ… คนที่กล้าแตะต้องริน ต้องจ่ายในราคาที่สมน้ำสมเนื้อ สำหรับผม เงินมันเป็นแค่เศษกระดาษที่ใช้ซื้อ ‘ความสะใจ’ ได้เท่านั้น” เขาก้าวเดินไปหาหัวหน้าแก๊งลักพาตัวที่ถูกกดให้นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น วินหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นสั่งทำพิเศษขึ้นมา ปัดหน้าจอไปมาอย่างใจเย็น “นายสมชาย ฟังนะ” วินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “แกอยากได้เงินเท่าไหร่ล่ะ? ห้าล้าน? สิบล้าน? หรือร้อยล้าน? พูดมา… เพราะถ้าแกพูดช้ากว่านี้ ราคาที่ต้องจ่ายจะไม่ใช่เงิน แต่มันจะเป็นอย่างอื่นที่ราคาแพงกว่านั้นเยอะ” “กะ…แกมันบ้า!” นายสมชายเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “แกคิดว่าเงินซื้อทุกอย่างได้หรือไง! พวกฉันถูกจ้างมา! ถ้าฉันคุกเข่าให้แก ฉันก็ตายเหมือนกัน!” วินหัวเราะร่า เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูตลกขบขันเสียเต็มประดา “ถูกจ้างมางั้นเหรอ? งั้นถ้าฉันเสนอเงินให้มากกว่าไอ้คนจ้างแกเป็นสิบเท่าล่ะ? แกจะเลือก ‘นายจ้างที่สั่งให้แกมาตาย’ หรือ ‘เงินก้อนโตที่ทำให้แกเป็นเศรษฐีได้ทันที’?” วินกดปุ่มส่งข้อความบางอย่างเพียงครั้งเดียว ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงแจ้งเตือนธนาคารบนมือถือของนายสมชายก็ดังรัวไม่หยุด ชายคนนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ดวงตาของมันจะเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา “ห้าพันล้าน… นี่มัน… นี่มันอะไรกัน!” “ค่าทำขวัญสำหรับรินรดาครับ” วินก้มลงไปกระซิบข้างหูมัน “และเป็นค่าจ้างให้แก ‘คุกเข่า’ ต่อหน้ารินรดา พร้อมกับบอกเล่าความจริงทั้งหมดว่าใครเป็นคนจ้างแกมา… อ้อ แล้วถ้าแกทำท่าทางไม่จริงใจล่ะก็ เงินจำนวนนี้จะถูกดึงกลับเข้าบัญชีฉันทันที แล้วฉันจะส่งแกไปอยู่ใต้ทะเลแบบถาวร โอเคไหมครับ?” บรรยากาศในโกดังกดดันจนหายใจไม่ออก สมชายมองดูยอดเงินในมือถือสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของวินที่ดูเหมือนปีศาจในคราบสุภาพบุรุษ เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้สมุนคนอื่นร้องท้วง มันทิ้งตัวลงกราบแทบเท้าของรินรดาทันที “ผมขอโทษครับ! ได้โปรดเมตตาด้วย! คนที่สั่งคือคุณวิชัยครับ! คุณวิชัยคู่แข่งทางธุรกิจของคุณวิน!” รินรดาตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอหันมามองวินที่ยังคงยิ้มอย่างพึงพอใจ “วิน… นี่คุณทำอะไรลงไป? คุณเพิ่งโอนเงินห้าพันล้านให้คนพวกนี้เนี่ยนะ?” “ก็นะ… รินมีค่ามากกว่าห้าพันล้านเยอะครับ” วินตอบหน้าตาย ก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ด “เก็บหลักฐานเสียงและภาพให้ครบ แล้วส่งต่อให้ตำรวจซะ ส่วนไอ้เงินก้อนนั้น… อายัดบัญชีพวกมันทันทีที่สารภาพเสร็จ ผมแค่หลอกให้มันสารภาพเฉยๆ ไม่ได้ให้ฟรีจริงๆ หรอกครับ คนอย่างผมไม่มีวันเสียเปรียบให้ขยะพวกนี้แน่นอน” ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินต่ำลงมาเหนือโกดังก็ดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากใบพัดทำเอาฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว บันไดลิงสีทองถูกทอดลงมาจากตัวเครื่อง วินหันมาจับมือรินรดาแล้วยิ้ม “ไปกันเถอะครับริน งานเลี้ยงต้อนรับคุณวิชัยเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง ประตูโกดังถูกพังทลายลงพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธที่คุ้นตาของตระกูลวิชัย วินหยุดชะงัก สายตาคมกริบจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่ก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “คิดว่าจะหนีไปง่ายๆ แบบนั้นหรือไง วิน?” วิชัยแสยะยิ้ม “แกทำลายแผนฉันไปเยอะ แต่รอบนี้แกไม่มีทางรอดไปได้หรอก!” วินถอนหายใจยาวพลางยักไหล่ “คุณวิชัยครับ… ผมว่าคุณควรเช็คยอดบัญชีตัวเองก่อนจะมาทำตัวเท่หน้าประตูนะครับ เพราะในขณะที่คนของคุณกำลังล้อมผมอยู่ เงินในพอร์ตหุ้นของคุณกำลังไหลออกสู่ตลาดจนกลายเป็นศูนย์ในอีกสาม… สอง… หนึ่ง…” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของลูกน้องทุกคนในโกดังก็ดังระงมขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความหวาดกลัวสุดขีด วินหยิบรีโมทสีเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วกดเบาๆ “ต้อนรับสู่โลกของคนที่รวยจนรำคาญครับ… คุณวิชัย” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความกวนประสาทของผมมาถึงตอนนี้ครับ ไว้พบกันใหม่ตอนหน้าครับ ฮาไม่จำกัด