แอดเฟรนด์มาทำไมเนี่ย!

หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดส่องสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอนขนาดกะทัดรัด แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับใบหน้ายุ่งเหยิงของเด็กสาวปีหนึ่งที่กำลังนั่งชันเข่ากอดหมอนข้างด้วยความหงุดหงิด ปลายนิ้วเรียวเล็กกำลังรัวพิมพ์ข้อความระบายความอัดอั้นตันใจส่งไปยังกลุ่มแชตลับที่มีเพื่อนสนิทอย่าง ‘มีน’ เป็นผู้รับฟังรายใหญ่ หลังจากเหตุการณ์สุดช็อกกลางโรงอาหารคณะสถาปัตย์ที่เธอกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งตึกเพราะรุ่นพี่ตัวร้ายอย่าง ‘ธันวา’ *“แกกกกก! อีพี่ธันวาบ้าอำนาจ นั่นมันปีสามเทวดาลงมาเกิดหรือซาตานแปลงร่างมาแกล้งฉันวะ! รู้จักฉันก็ไม่รู้จัก หน้าตาก็ไม่เคยทัก ทำไมต้องมาเจาะจงแกล้งฉันคนเดียวด้วยเล่า ฮืออออ!”* พายฝันส่งสติกเกอร์น้องหมาดิ้นเร่าๆ ด้วยความคับแค้นใจไปรัวๆ สามตัวติด ก่อนที่ยัยมีนตัวดีจะส่งเสียงหัวเราะเป็นข้อความเสียงกลับมาทันทีราวกับนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา *(เสียงมีน)*: “ฮ่าๆๆๆ แก ใจเย็นก่อนยัยพาย คุณพระคุณเจ้าช่วย! รุ่นพี่ธันวาหนุ่มฮอตคณะสถาปัตย์ที่สาวๆ ค่อนมหาลัยตามกรี๊ดจนคอแทบแตก สนใจเด็กปีหนึ่งสาขาคอมพิวเตอร์อาร์ตอย่างแกเนี่ยนะ โอโห... บุญหัวหรือบาปกรรมหนาวยัยเพื่อนรัก ตั้งสติแล้วยอมรับความจริงเถอะว่าแกอาจจะไปทำบุญด้วยอะไรแปลกๆ มา ฮოლ” “ยัยมีน! นี่เพื่อนนะ ไม่ใช่กองเชียร์ฝั่งตรงข้าม!” พายฝันพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ขยับตัวนอนคว่ำลงกับเตียงนอนนุ่ม เอาหน้าซุกหมอนด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มมุมปากกับแววตากรุ้มกริ่มคู่นั้นของเขาตอนที่ยื่นแก้วชาไทยลดหวานครึ่งหนึ่งมาให้แล้วบอกว่า *‘เด็กดื้อต้องโดนทำโทษด้วยความหวานนะ’* มันชวนให้ขนลุกซู่จนถึงตอนนี้เลยนะคะ! ใครจะไปคิดว่าผู้ชายท่าทางดิบเถื่อนเซอร์ๆ แบบนั้นจะมาไม้นี้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีฟ้าชื่อดังดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะการบ่นพึมพำของเธอ พายฝันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติเวลานี้ไม่ค่อยมีใครทักแชตส่วนตัวนอกจากแม่ที่ส่งรูปดอกไม้สวัสดีวันจันทร์มาให้ เธอยันตัวขึ้นช้าๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอด้วยความงงงวย ข้อความแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อน (Friend Request) ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าจอ... ภาพโปรไฟล์เป็นรูปถ่ายโคลสอัพโครงหน้าคมคายสันจاوชัดเจน ดวงตาเรียวรีมองตรงมากล้องด้วยแววตานิ่งสนิทแต่กลับแฝงความกวนประสาทไว้อย่างเต็มเปี่ยม เสื้อช็อปสีกรมท่าเข้มพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ตรงท่อนแขนแกร่ง และที่สำคัญที่สุด... ชื่อโปรไฟล์นั้นคือชื่อที่เธอเพิ่งสาปส่งไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว *‘Thanwa S.’ ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนถึงคุณ* ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! เขาไปขุดคุ้ยหลุมหลบภัยไหนจนเจอเฟซบุ๊กของเธอวะคะเนี่ย! ทั้งๆ ที่เธอยังไม่เคยบอกชื่อหรือแม้แต่เบอร์โทรศัพท์อะไรให้เขารู้เลยสักนิด นอกจากป้ายชื่อนักศึกษาพลาสติกสีขาวที่ห้อยต่องแต่งอยู่ตรงอกเสื้อตัวนั้น! พายฝันเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ความตกใจผสมปนเปกับความตื่นตระหนกทำให้มือไม้สั่นเทา เธอจ้องมองปุ่ม ‘ยืนยัน’ และ ‘ลบคำขอ’ สลับกันไปมาด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่ม ‘ลบคำขอ’ อย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด! *ฝันไปเถอะค่ะว่าจะกดรับ! คิดเหรอว่าคนอย่างพายฝันจะยอมให้ปีศาจหน้าหล่อคนนี้เข้ามาปั่นป่วนในพื้นที่ส่วนตัวได้ง่ายๆ ไม่มีทางซะหรอก!* ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงสามวินาทีถัดมา หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นครืดคราดยาวเหยียด พร้อมกับข้อความแชต (Messenger) เด้งดึ๋งขึ้นมาแบบสดๆ ร้อนๆ ทั้งๆที่เธอกดปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนไปแล้วแท้ๆ! *(Messenger)* **ธันวา:** มือลั่นกดลบคำขอเหรอยัยตัวแสบ? ใจร้ายจังนะ เด็กปีหนึ่งคนนี้ **ธันวา:** [Sticker: น้องแมวทำหน้ากวนประสาท] พายฝันถึงกับอ้าปากค้าง ตาขวางขึ้นมาทันทีด้วยความฉุนเฉียว มือเรียวรีบกดเข้าแอปพลิเคชันแล้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะนิ้วพันกัน **พายฝัน:** ใครมือลั่นคะรุ่นพี่! ฉันตั้งใจกดลบต่างหาก! แล้วรู้ได้ไงว่านี่เฟซฉันคะเนี่ย ไปสืบมาจากไหน! โรคจิตหรือเปล่าเนี่ยรุ่นพี่! **ธันวา:** (กำลังพิมพ์...) ทางด้านของธันวาที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานในห้องพักนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ รอบกายเต็มไปด้วยโมเดลกระดาษและกระดาษไขร่างแบบแปลนอาคารระเกะระกะ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบมองข้อความตัวหนังสือยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเคืองของเด็กสาวปีหนึ่งด้วยความรู้สึกสนุกสนานแปลกประหลาด ผู้หญิงอะไร... เวลาโกรธแล้วเหมือนแมวเปอร์เซียขนฟูที่พยายามจะขู่แฮกๆ ใส่คนอื่น ทั้งๆ ที่ตัวนิดเดียวแถมยังน่าเอ็นดูเสียจนเขาอยากจะแกล้งให้ร้องไห้คาอกจริงๆ **ธันวา:** ไม่ได้เป็นโรคจิตครับ... แต่เป็น *‘คนคลั่งรัก’* ของน้องพายต่างหากล่ะ ;) พายฝันที่ถือโทรศัพท์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยงจนเกือบทำเครื่องตกใส่หน้าผาก ใบหน้าเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนลามไปถึงใบหู เลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่านด้วยความเขินอายปนความโมโหที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก **พายฝัน:** บ้าหรือเปล่าคะเนี่ย! พูดจาอะไรไม่เข้าท่า! เลิกแกล้งฉันสักทีได้ไหม ฉันจะนอนแล้วค่ะ! **ธันวา:** ยังนอนไม่ได้หรอกครับ... พี่มีเรื่องสำคัญจะบอก **พายฝัน:** เรื่องอะไรอีกคะ ดึกดื่นแบบนี้ไม่มีธุระอะไรก็ไม่ต้องทักมาค่ะ! รำคาญ! **ธันวา:** พรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้า... ห้ามกินข้าวเช้ามาจากบ้านนะ **พายฝัน:** ห๊ะ? ทำไมล่ะคะ? เกี่ยวอะไรกับข้าวเช้าของฉันอีกเนี่ย! **ธันวา:** เพราะถ้าไม่อยากให้พี่เดินไปลากตัวเธอคอดึงออกจากห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ต่อหน้าเพื่อนทั้งเซก... พรุ่งนี้ลงมารอพี่ที่ใต้ตึกมัณฑนศิลป์ตอนแปดโมงตรง... *พี่ซื้อแซนด์วิชทูน่ากับนมจืดร้านโปรดที่เธอชอบกินไว้รอแล้วครับ* พายฝันชะงักกึกทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง... *เดี๋ยวนะ... เขารู้ได้ยังไงว่าเธอชอบกินแซนด์วิชทูน่ากับนมจืดร้านหน้ามอ?* เธอยังไม่เคยบอกใครสักคนแม้กระทั่งยัยมีนด้วยซ้ำ! ก่อนที่เธอจะทันได้พิมพ์ข้อความด่าทอหรือซักไซ้ไล่เลียงอะไรกลับไป ข้อความล่าสุดจากเขาก็ถูกส่งตามมาติดๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงความลับบางอย่างไว้ **ธันวา:** อ้อ... แล้วก็เลิกส่องโปรไฟล์พี่ได้แล้วครับ ถึงรูปในเฟซมันจะหล่อมากจนทำให้ใจสั่น แต่นอนมองตัวจริงพรุ่งนี้คุ้มกว่าเยอะนะ... ฝันดีครับเด็กดื้อของพี่ :) ติ๊ง! ยังไม่ทันที่พายฝันจะได้พิมพ์ข้อความโต้ตอบอะไรกลับไป หน้าจอกลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัปขึ้นมาว่า... *‘ธันวาได้ยกเลิกข้อความ’* แต่อีกประโยคหนึ่งที่ถูกส่งมาก่อนหน้านั้นกลับติดตรึงอยู่ในหัวของเธอจนสลัดไม่ออก... หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราวกำลังจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างกายน่าอัศจรรย์ใจ พายฝันเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าแดงก่ำร้อนผ่าวราوกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ *อีพี่ธันวาคนบ้า! ใครส่องโปรไฟล์นายกันเล่า! หลงตัวเองที่สุด!* เธอกรีดร้องอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าเปลือกตากลับค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่แต้มอยู่บนมุมปากอย่างไม่รู้ตัว โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่า... คำว่า *'เด็กดื้อของพี่'* ที่เขาทิ้งท้ายไว้เมื่อครู่ กำลังกัดกินพื้นที่ในหัวใจของเธอทีละนิด... ทีละนิด... จนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ความรำคาญใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ มาเอาใจช่วยยัยน้องพายฝันของเราในตอนต่อไปกันค่ะว่าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือรุ่นพี่ธันวาคนเจ้าเล่ห์คนนี้ได้ยังไง! (ชาพีชหวานน้อย)