สงครามยามเช้าหน้าคณะ

"บอกมากี่ครั้งแล้วคะว่าถังสีไม่ใช่เก้าอี้! ถ้าคุณพายฝันตกลงมาหัวฟาดพื้น คณะเราคงต้องจัดงานศพตรีมสีพาสเทลกันเลยทีเดียว" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นเหนือศีรษะ ชนิดที่เรียกว่าไม่ต้องหันไปมอง พายฝันก็จำได้แม่นยิ่งกว่าสูตรคำนวณโครงสร้างสถาปัตย์เสียอีก เธอกำลังยืนทรงตัวอยู่บนลังไม้เก่าๆ เพื่อเอื้อมมือไปติดป้ายนิเทศก์หน้าตึกคณะมัณฑนศิลป์ แขนเสื้อนักศึกษาพับขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ จากความเร่งรีบ พายฝันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำกระป๋องกาวลาเท็กซ์ในมือหล่นลงมาฟาดหัวคนข้างล่าง เธอหันขวับไปมองค้อนตาควายใส่เจ้าของเสียงที่ยืนกอดอกพิงเสาตึกอยู่ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ใบหน้าคมคายตามแบบฉบับเดือนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์กำลังประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ามันชวนหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ยุ่งน่า! รุ่นพี่ธันวา ไม่มีอะไรทำหรือไงคะถึงมาเดินป้วนเปี้ยนแถวคณะคนอื่น หรือว่าคิดถึงเด็กมัณฑนศิลป์จนทนไม่ไหวต้องเดินข้ามตึกมาส่องน้องปีหนึ่ง?" พายฝันสวนกลับทันควันอย่างไม่มีใครยอมใคร ปากเล็กๆ เชิดขึ้นอย่างถือดี แม้ในใจจะแอบผวาเบาๆ กับความหล่อออร่าพุ่งกระฉูดของอีกฝ่ายที่ยืนประชิดจนเกินความจำเป็น ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ลังไม้ที่เธอยืนอยู่จนพายฝันต้องรีบถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "ฮั่นแน่... มโนเก่งเบอร์นี้ สงสัยตากแดดนานเกินไปจนเพ้อเจ้อแล้วมั้งครับน้องพายฝัน ใครเขามาส่องเธอ สถาปัตย์งานยุ่งจะตายไป... แต่ถ้าจะให้มาส่อง 'เธอคนเดียว' อันนี้พิจารณาได้นะ" ให้ตายเถอะ! ผู้ชายอะไร หน้าตาดีแต่ปากเสียเป็นที่หนึ่ง! "ถอยไปเลยนะคะ! เดี๋ยวผลงานศิลปะชิ้นเอกของฉันพังหมด ถ้าคุณยังไม่เลิกกวนประสาท ฉันจะเอาพู่กันจุ่มสีโปสเตอร์สีแดงแล้วป้ายหน้าหล่อๆ ของคุณให้เละเป็นโจ๊กเลยคอยดู!" พายฝันขู่ฟอดๆ ชูพู่กันในมือสั่นระริกด้วยความโมโหแก้มป่องเป็นลูกโป่ง บรรยากาศหน้าตึกคณะในช่วงสายเริ่มมีสายตาของเพื่อนๆ และรุ่นพี่ที่เดินผ่านไปมาหันมามองเป็นตาเดียว มีน เพื่อนสนิทสายมโนของพายฝันที่ยืนถือกระบอกใส่แบบอยู่ไม่ไกล ถึงกับรีบสะกิดกรณ์ที่เดินถือแฟ้มตามมาติดๆ พร้อมกับทำมือทำไม้เป็นสัญญาณเชียร์แบบไม่มีเสียง ปากก็ขยับมุบมิบประมาณว่า *'เคมีสาธารณกุศลมากแม่ คู่นี้ต้องมีซัมติิง!'* ธันวาเหลือบไปเห็นสายตาของแก๊งเพื่อนสนิทที่ยืนลุ้นระทึก เขายิ่งได้ใจ แกล้งทำเป็นก้าวเข้าไปใกล้ลังไม้มากกว่าเดิม จนพายฝันที่ทรงตัวไม่ค่อยดีอยู่แล้วถึงกับเซถลิน "อุ๊ย!" พายฝันอุทานออกมาด้วยความตกใจ หลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ แต่ทว่า... ความเจ็บปวดกลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนกว้างและอบอุ่นของใครบางคนกลับคว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษสาและสีอะคริลิกจางๆ ลอยเข้าจมูกจนพายฝันต้องลืมตาขึ้นมอง ใบหน้าของธันวาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคมกริบมองสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นแววตาที่อ่านไม่ออกบางอย่างที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของพายฝันเต้นรัวผิดจังหวะ ราวกับมีกลองชุดมาตีประโคมอยู่ในอก "ทีหลังถ้าทรงตัวไม่ดี ก็บอกกันดีๆ สิครับ... ไม่เห็นต้องใช้มุกแกล้งล้มใส่พี่เลย ใจหายหมด" ธันวาเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือความอ่อนโยนปนขี้เล่นนิดๆ แต่ทำเอาพายฝันหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "ใครแกล้งล้มใส่คุณ! ปล่อยนะไอ้รุ่นพี่บ้า!" พายฝันรีบผลอกอกแกร่งออกเต็มแรง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ เธอรีบกระโดดลงจากลังไม้ จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความเขินอายที่ถูกแปลงเป็นความเกรี้ยวกราดกลบเกลื่อน "มือไม้ปลาทูนะคะ! ฉันฟ้องอาจารย์แน่ว่ารุ่นพี่คณะสถาปัตย์มาลวนลามเด็กปีหนึ่ง!" "โอ้โห ปรักปรือกเก่งเป็นที่หนึ่ง พี่แค่ช่วยชีวิตคนซุ่มซ่ามต่างหากล่ะ" ธันวายังคงลอยหน้าลอยตาตอบ ยักไหล่อย่างไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะก้มลงหยิบกระป๋องกาวที่เกือบหล่นขึ้นมาวางให้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย "ทำงานดีๆ ล่ะ ระวังตกลงมาหัวฟาดพื้นอีก... ไม่งั้นพี่ไม่มีแรงมารับบ่อยๆ หรอกนะ" พูดจบ พายฝันยังไม่ทันได้อ้าปากด่ากลับ ธันวาก็ส่งยิ้มมุมปากพิมพ์ใจมาให้หนึ่งทีแล้วหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากางเกงจากไปท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนรอบข้าง มีนรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนรักทันทีพร้อมกับเขย่าแขนพายฝันซะจนหัวสั่นหัวคลอน "แกกกกก! เมื่อกี้คือฟินมาก พระเอกนิยายแจ่มใสชัดๆ! สายตาพี่ธันวาตอนรับแกคือแบบ ละลายยิ่งกว่าไอติมโดนแดด!" "ละลายบ้าอะไรเล่า! ยัยมีน! ฉันจะไปเอาเลือดหัวมันออก!" พายฝันโวยวายกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก ใบหน้ายังคงแดงแจ๋ไม่หาย ทว่า ในขณะที่พายฝันกำลังฮึดฮัดจะเดินตามไปเอาเรื่องนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เธอหยิบขึ้นมาเปิดดูอย่างหงุดหงิด ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแอปพลิเคชันแชต์ยอดฮิต และชื่อผู้ส่งคือคนที่เพิ่งเดินหนีไปเมื่อกี้... **'Thanwa_Arch'** *[Thanwa_Arch]: เมื่อกี้... ใจเต้นแรงใช่ไหมล่ะครับ ยอมรับมาซะดีๆ* *[Thanwa_Arch]: ส่งรูปภาพ (รูปแอบถ่ายตอนพายฝันหน้าเหวอใส่เขาเมื่อกี้)* พายฝันอ่านแล้วตาสว่างวาบ เลือดขึ้นหน้าจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้ เธอกำลังจะกดพิมพ์ด่ากลับไปเป็นชุดด้วยความโมโหขั้นสุด แต่จู่ๆ หน้าจอก็ปรากฏข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกครั้งจากอีกฝ่าย... *[Thanwa_Arch]: อ้อ... และที่สำคัญ รอยเปื้อนสีแดงที่แก้มด้านขวาของเธอน่ารักดีนะ เหมือนแมวขโมยเลย* พายฝันชะงักกึก ยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองตามสัญชาตญาณ และในวินาทีที่เธอกำลังจะกดล็อกหน้าจอเพื่อหนีความอับอายนั้นเอง ข้อความใหม่ล่าสุดจากธันวาก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับพิกัดตำแหน่งที่ทำเอาเธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด! *[Thanwa_Arch]: หันมามองข้างหลังสครับ... พี่ยืนรอเลี้ยงน้ำปั่นไถ่โทษอยู่นะครับ* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่ายัยน้องพายฝันจะโดนรุ่นพี่คนเจ้าเล่ห์แก๊กอะไรต่อในตอนหน้า! (ชาพีชหวานน้อย)