กาแฟแก้วแรก น้ำตาหยดแรกรัก

"ถ้าแกยังเดินใจลอยแบบนี้อีกก้าวเดียว ฉันจะเอาชาไทยปั่นนี่เทราดหัวแกจริงๆ ด้วยนะยัยพาย!" เสียงแว้ضของมีนดังขึ้นพร้อมๆ กับมือเรียวที่ฉุดแขนฉันไว้จนเกือบเซถลาชนเข้ากับเสาปูนเปลือยขนาดยักษ์ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ กลิ่นอายความชื้นของปูน กลิ่นสีอะคริลิกจางๆ และฝุ่นไม้จากการทำงานโปรเจกต์โชยปะทะจมูกทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในอาณาเขตตึกสถาปัตย์ ฉัน—พายฝัน เด็กปีหนึ่งคณะมัณฑนศิลป์ที่ดันซุ่มซ่ามรับอาสาถือแก้วกาแฟลาเต้เย็นเจี๊ยบสามแก้วรวดมาให้กลุ่มเพื่อนผู้กำลังหัวหมุนกับการหาห้องเชียร์รวม ได้แต่กะพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติแล้วสูดหายใจเข้าลึก and ปลอบใจตัวเองว่านี่คือวันเปิดเทอมวันแรก ทุกอย่างต้องราบรื่น... สติค่ะพาย สติ! "โหนี่ไง ก็คนมันตื่นเต้นนี่นา แกก็รู้ว่าตึกสถาปย์มันเหมือนเขาวงกต ฉันเดินตามแกแทบไม่ทันอยู่แล้วเนี่ย" ฉันโวยวายกลบเกลื่อนความเบลอของตัวเองพลางกระชับแก้วกาแฟในมือแน่น "เขาวงกตอะไรล่ะ นี่มันโถงกลางตึกคณะเขา เด่นเป็นสง่าขนาดนี้ ยัยพาย แกนี่มันสมองปลาทองขั้นสุดจริงๆ" มีนส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะกวาดสายตามองหาโต๊ะว่างเพื่อสุมหัวกันเตรียมตัวรับแรงกระแทกจากรุ่นพี่ปีสาม ในฐานะเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งพ้นรั้วมัธยมมาหมาดๆ ความฝันที่จะใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยแบบสวยๆ ชิคๆ เหมือนในซีรีส์เกาหลีพังทลายลงตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา เพราะคำขู่ของรุ่นพี่ปีสองที่กรอกหูมาตลอดทางว่า *'คณะเราขึ้นชื่อเรื่องความโหดและความเนี๊ยบของพี่รหัส โดยเฉพาะพี่ธันวา ปีสาม... หล่อ อันตราย ปากจัดเป็นเลิศ และเกลียดความผิดพลาดที่สุดในสามโลก'* แค่คิด ขนอ่อนบนแขนก็ลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "แก... ไปนั่งรอตรงม้านั่งตรงนั้นก่อน ฉันขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บ ปวดฉี่จะราดอยู่แล้วเนี่ย" มีนทำหน้าเหเก قبلจะยัดกระเป๋าผ้าใบโตใส่มือฉันแล้ววิ่งหายลับไปทางตึกภาควิชาในพริบตา "อ้าว เฮ้ย มีน! ทิ้งฉันไว้คนเดียวเฉยเลยยัยเพื่อนทรยศ!" ฉันตะโกนไล่หลังแต่ก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่ยืนเคว้งคว้างถือแก้วกาแฟสามแก้วพะรุงพะรังอยู่กลางทางเดินที่เนืองแน่นไปด้วยนักศึกษารุ่นพี่รุ่นน้องที่เดินสวนกันไปมาจนวุ่นวาย และในเสี้ยววินาทีแห่งความซุ่มซ่ามที่พระเจ้าคงจงใจกลั่นแกล้ง... *ตุ้บ!* เพราะมัวแต่หันไปมองป้ายประกาศตารางเรียนที่ติดอยู่บนบอร์ด ทำให้ข้อเท้าเจ้ากรรมดันสะดุดเข้ากับขอบปูนยกพื้นของทางเดินอย่างจัง ร่างทั้งร่างเสียการทรงตัวทันที แรงเหวี่ยงทำให้แก้วกาแฟลาเต้เย็นแก้วกลางที่ถืออยู่หลุดจากมือ ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศราวกับภาพสโลโมชัน ก่อนจะตกลงมาแปะเข้ากับ... หน้าอกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของใครบางคนที่เดินสวนมาพอดีเป๊ะ! *ฉ่า...* เสียงน้ำสีน้ำตาลขุ่นพร้อมฟองนมละมุนไหลซึมผ่านเนื้อผ้าสีขาวแนบเนื้อจนเห็นแผงอกกว้างลางๆ กลิ่นหอมหวานของกาแฟผสมนมสดฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความเงียบงันที่เหมือนมีคนกดปุ่มหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ ฉิบหายแล้ว... นี่คือความคิดแรกที่วิ่งเข้ามาในหัวสมองอันน้อยนิดของฉัน "อื้อหือ... หอมดีนะ กลิ่นคาราเมลแมקיอาโต หรือลาเต้ล่ะเนี่ย?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มติดกวนประสาทดังขึ้นจากด้านบน ช้าๆ และชัดเจน ราวกับเจ้าตัวไม่ได้กำลังเดือดร้อนอะไรเลยแม้แต่น้อย ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตอนนี้กลายเป็นสีน้ำตาลด่างพร้อยอย่างน่าอนาถ ไล่จากปลายคางได้รูป ริมฝีปากหยักลึกที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย ไปจนถึงดวงตาคมกริบพราวระยับราวกับกำลังสนุกสนานกับการเห็นคนอื่นกำลังจะตายทั้งเป็น ตายแน่ๆ พายฝัน แกตายสนิทอย่างไร้ที่กลบฝัง! "เอ่อ... คือ... ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ!" ฉันละล่ำละลักละลือก ควaหาทิชชูในกระเป๋าเป้แทบไม่ทัน มือไม้สั่นเทาด้วยความตกใจจนทำแก้วที่เหลือเกือบจะร่วงซ้ำสอง "คือแบบว่า... ทางมันสะดุด แล้วเท้ามันก็แบบ... โอ๊ย ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ นะคะคุณรุ่นพี่!" ธันวา—ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดในคณะสถาปัตย์ตามคำร่ำลือ ยืนกอดอกนิ่งปล่อยให้คราบกาแฟเย็นฉ่ำไหลหยดลงตามสาบเสื้อโดยไม่คิดจะขยับตัวหนี ดวงตาคมกริบคู่นั้นก้มมองสภาพตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาจ้องมองหน้าฉันที่ตอนนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ A4 "อ๋อ... ตั้งใจมาทักทายรุ่นพี่ด้วยการสาดคาเฟอีนใส่แต่เช้าว่างั้น?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัวชะมัด "เด็กปีหนึ่งคณะไหนเนี่ย รุกหนักตั้งแต่ห้าวินาทีแรกที่เหยียบตึกสถาปย์เลยเหรอ? แปลกดี... ปกติมีแต่คนอยากวิ่งหนีฉัน แต่นี่ลงทุนซื้อมาร์คหน้าด้วยลาเต้เย็นให้เลยรึไง" "นี่! รุ่นพี่อย่ามาพูดจาหาเรื่องนะคะ! ใครจะไปอยากสาดกาแฟใส่เสื้อราคาแพงของพี่กันเล่า! ก็บอกอยู่ว่าสะดุด!" ฉันเผลอหลุดเสียงดังใส่ด้วยความโมโหที่ถูกกล่าวหา ความกลัวที่มีเมื่อกี้หายวับไปกับตา ถูกแทนที่ด้วยความฮึดฮัดอยากจะเถียงกลับให้รู้ดำรู้แดง ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้ เขายื่นมือหนาขึ้นปัดเศษทิชชูเปียกที่ฉันพยายามจะบรรจงเช็ดให้ (แต่ดันไปถูแรงจนเสื้อเขาเปียกยิ่งกว่าเดิม) ออกเบาๆ "ปากเก่งใช้ได้แฮะ ปีหนึ่งห้องไหน ชื่ออะไรเราน่ะหื้ม?" เขาก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มอยู่ห่างจากฉันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมาปะทะปลายจมูกจนฉันต้องผงะถอยหลังด้วยความทำตัวไม่ถูก "ไม่บอกค่ะ! แล้วก็... เดี๋ยวฉันรับผิดชอบค่าซักรีดเอง! ส่ง QR Code มา!" ฉันเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะสั่นเป็นเจ้าเข้าเพราะสายตาแพรวิบวับของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังมองมาที่ฉันเหมือนแมวตัวน้อยๆ ที่กำลังพองขนขู่ ธันวาหรี่ตามองฉันนิ่งอยู่หลายวินาที ริมฝีปากหนายังคงประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำ แล้วพิมพ์อะไรบางอย่างยิกๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตในโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฉันก้มลงมองหน้าจอด้วยความงุนงง บนหน้าจอแสดงผลข้อความจากบัญชีไลน์ที่เพิ่งแอดเข้ามาใหม่ พร้อมกับรูปโปรไฟล์รูปแมวเปอร์เซียทำหน้ากวนประสาท และข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากคนตรงหน้า... *(คุณเพิ่ม "Thanwa.Arch" เป็นเพื่อนแล้ว)* **Thanwa.Arch:** *ค่าซักรีดไม่ต้อง... แต่เย็นนี้ เลี้ยงข้าวชดใช้ความผิดที่ทำเสื้อฉันเปื้อน เจอกันโรงอาหารคณะตึกสถาปย์ บ่ายสามโมงตรง ห้ามเบี้ยว... ยัยเด็กซุ่มซ่าม* ฉันอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ มองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ปิดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ฉันยืนแข็งทื่ออยู่กลางโถงทางเดิน พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ย! เปิดเทอมวันแรก ฉันดันไปหาเรื่องผีดิบประจำคณะสถาปัตย์เข้าซะแล้ว! ... *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและเดินทางร่วมกับยัยพายฝันนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ ♡