รินรดากับความซื่อสัตย์

นิ้วเรียวของรินรดาบรรจงกดผ้าก๊อซชุบน้ำเกลือลงบนรอยแผลฟกช้ำที่มุมปากของอาคินอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้เหตุการณ์ในห้องรับรองเมื่อครู่จะจบลงด้วยความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเมื่ออาคินกระซิบประโยคทุบหม้อข้าวใส่คริส จนไอ้คุณชายกำมะลอหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น... หวาดหวั่นว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังเอาอนาคตของตัวเองไปเสี่ยงกับคนที่มีอิทธิพลล้นฟ้าพวกนั้น "เจ็บไหมคะ อาคิน..." เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา ขณะที่ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของเขาอย่างคุ้นชิน ความผูกพันตลอดหลายปีที่ผ่านมาร้อยรัดให้เธอมองข้ามร่องรอยบาดแผลและเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ สนใจเพียงแค่ว่าหัวใจดวงนี้ยังปลอดภัยดีอยู่หรือไม่ อาคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความเยียบเย็นไว้ภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะ บัดนี้ทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยประกายแสงที่ลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง เขายื่นมือหนาขึ้นไปกุมมือบางของเธอที่แนบอยู่ข้างแก้มของเขาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอยังคงเป็นสิ่งเดียวบนโลกใบนี้ที่เขารู้สึกว่ามันแท้จริงและมีค่ามากที่สุด "ผมไม่เป็นไรเลยครับ... ริน" อาคินตอบเสียงนุ่ม ผิดกับบรรยากาศรอบตัวที่ยังคงคุกรุ่น "แต่คนที่ควรเจ็บ น่าจะเป็นพวกมันต่างหาก ที่กล้ามาดูถูกคนที่ผมรัก" รินรดาส่ายหัวเบาๆ แววตาไหวระริกด้วยความเหนื่อยอ่อน "คุณใจร้อนเกินไปแล้วนะคะอาคิน คริสเขาไม่ใช่คนที่จะยอมรามือมือง่ายๆ ไหนจะเรื่องบริษัทที่คุณเพิ่งไปยื่นซองประมูลอีก... ถ้าพวกเขาเล่นตอดเราเบื้องหลัง เราจะเอาเงินที่ไหนไปสู้เขาล่ะคะ? ลำพังเงินเดือนพนักงานต๊อกต้อยของคุณกับเงินเก็บก้นถุงของฉัน เราจะประคองตัวได้อีกสักกี่น้ำกันเชียว" คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจอย่างไร้เดียงสาของเธอยิ่งทำให้อาคินรู้สึกระelร่าในอก ความคิดที่จะ "หย่า" เพื่อไปจัดการสะสางกองมรดกหมื่นล้านและบริษัทในเครือที่ถูกพวกเหลือบไรกัดกินมานานผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน... ใช่ รินรดาอยากหย่าเพราะคิดว่าเขาเป็นภาระ เป็นแค่ผู้ชายจนๆ ที่ไม่มีอนาคต แต่เธอยังไม่รู้เลยสักนิดว่า การเป็นภรรยาของ "อาคิน" คนนี้ จะทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศชั่วข้ามคืน "ถ้าผมบอกว่า... เงินไม่ใช่ปัญหาล่ะครับ ริน?" อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่ทำให้รินรดาต้องขมวดคิ้วมุ่น "อย่ามาพูดเล่นในเวลานี้เลยค่ะอาคิน" หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ พรางดึงมือกลับเพื่อเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงในกล่อง "คุณเครียดจนเพ้อไปกันใหญ่แล้วมั้งคะเนี่ย นอนพักผ่อนซะเถอะ เดี๋ยวฉันต้มโจ๊กให้กิน" อาคินมองตามแผ่นหลังบางที่ลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเลهاء ความซื่อสัตย์และความอดทนที่รินรดามีให้เขาตลอดสามปีที่ผ่านมา คือเพชรแท้เม็ดงามที่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปไหน คริสและพวกสารเลวที่เคยเหยียบย่ำเธอจะต้องชดใช้ด้วยความพินาศทางธุรกิจอย่างสาสม และจุดเริ่มต้นของการ "ตอบแทน" ภรรยาตัวน้อยคนนี้ จะต้องเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่จนเธอต้องอ้าปากค้าง โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าราคาถูกในกระเป๋าเสื้อของอาคินสั่นเบาๆ เขาหยิบมันขึ้นมา กดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย "จัดการเรียบร้อยไหม?" อาคินกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไป [เรียนท่านประธานครับ ทางธนาคารกลางและกลุ่มทุนในเครือทั้งหมดได้รับคำสั่งแล้วครับ บัญชีลับระดับ 'Black Infinite' ถูกปลดล็อกการใช้งานอย่างเป็นทางการแล้ว มูลค่าทรัพย์สินพร้อมเบิกจ่ายในขณะนี้คือสามหมื่นล้านบาทถ้วนครับ... และตามบัญชาของท่าน หุ้นร้อยละ 51 ของตระกูลคริสถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนนี้พวกมันกำลังล้มละลายทางพฤตินัยครับ] ปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความยำเกรง "ดีมาก" อาคินเหยียดรอยยิ้มเย็นชา "พรุ่งนี้เช้า... ส่งเฮลิคอปเตอร์มารับเราที่หน้าอพาร์ตเมนต์ ผมจะพาภรรยาไปเปิดหูเปิดตาหน่อย" ตัดสายเสร็จ อาคินก็เดินตามกลิ่นหอมของโจ๊กอุ่นๆ เข้าไปในครัว รินรดากำลังยืนคนข้าวต้มในหม้อด้วยสีหน้าครุ่นคิด เธอคงกำลังเครียดเรื่องค่าใช้จ่ายในเดือนหน้าแน่ๆ ชายหนุ่มเดินเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบแน่น วางคางเกยไว้บนไหล่ลาดมนสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคอระหง "ปล่อยเลยค่ะ คนกำลังยุ่ง" รินรดาเอ็ดเบาๆ แต่ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้อ้อมกอดอุ่นๆ โอบล้อมร่างกายที่เหนื่อยล้าของเธอไว้ "รินครับ..." อาคินกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงจังที่แปลกประหลาด "ถ้าตื่นมาพรุ่งนี้... แล้วพบว่าสามีคนนี้รวยระดับติดอันดับโลก รินจะยังรักผมอยู่ไหมครับ?" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ คิดว่าเขากลอกตามมุกตลกฝืดๆ เพื่อคลายเครียด เธอหันกลับมาตีแขนเขาเบาๆ หมุนตัวเผชิญหน้าแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ถ้าคุณรวยระดับนั้นจริง ๆ นะคะอาคิน..." รินรดาแกล้งทำเสียงล้อเลียน ยื่นมือไปหยิกแก้มเขาเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว "ฉันนี่แหละค่ะ จะเป็นคนรีบเซ็นใบหย่าให้คุณทันทีเลย! จะได้ไม่ต้องมาทนอยู่กับผู้หญิงจนๆ อย่างฉันไงคะ ไป๊! ไปนั่งรอที่โต๊ะได้แล้ว โจ๊กจะไหม้หมดแล้วค่ะ" อาคินยิ้มรับ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่รินรดาไม่มีทางคาดคิด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากแอปพลิเคชันธนาคารในโทรศัพท์มือถือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ หญิงสาวเหล่ตามองเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วไม่ค่อยมีใครส่งข้อความหาเธอยกเว้นบิลค่าห้องหรือแจ้งเตือนเงินเดือนที่เพิ่งออกไปหมาดๆ เมื่อต้นเดือน รินรดาเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความงงงวย แต่พวกลูกศรเลื่อนหน้าจอและตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ OLED กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารระดับประเทศที่ส่งตรงเข้ามา [บัญชีของคุณได้รับการโอนเงินเข้าสำเร็จ: 10,000,000,000.00 บาท] [ประเภทบัญชี: Black Infinite - อภิสิทธิ์ไร้ขีดจำกัดสูงสุด] [ผู้โอน: อาคิน วรโชติเมธา (ประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัท K-Global Holding)] รินรดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองขาวโพลนจนประมวลผลอะไรไม่ถูก เธอค่อยๆ หันกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสบายๆ แววตาของเขาคู่นั้นไม่มีเค้าโครงของพนักงานเงินเดือนผู้ยากไร้หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่ทรงอำนาจและเย้ายวนใจที่สุดในโลก... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกของ "เมล่อนโซดา" นะคะ