คฤหาสน์หรูในมือถือ

"ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วคะว่าที่ดินแปลงริมแม่น้ำตรงนั้น... ทางตระกูลวรโชติจองเอาไว้ก่อน!" เสียงแหลมสูงของพิมพ์พรรณตวัดสั่นด้วยความโกรธจัด ขณะที่ปลายนิ้วยาวที่ทาเล็บสีแดงเพลิงจิ้มลงบนโต๊ะกระจกใสในห้องประชุมวีไอพีของสำนักงานที่ดิน จว. สมุทรปราการ แรงกระแทกนั้นทำให้แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงสั่นสะเทือนจนผิวน้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเลอะขอบ รินรดากะพริบตาปริบๆ หญิงสาวขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยอย่างสัญชาตญาณ ปลายนิ้วเรียวเล็กของเธอยังคงกุมมือหนาของอาคินเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของสามีคือเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวในห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศคุกรุ่นนี้ แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งผ่านพ้นมรสุมการดูถูกเหยียดหยามจากญาติๆ มาได้ไม่นาน แต่การเผชิญหน้ากับกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่อย่างตระกูลวรโชติในวันนี้ ก็ยังทำให้อะดรีนาลีนในกายของเธอพุ่งพล่านด้วยความตึงเครียด ตรงข้ามกับพวกเธอ คริส ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังยืนกอดอกด้วยรอยเหยียดหยามที่มุมปาก ดวงตาคมกริบแต่เย็นชาคู่นั้นกวาดมองอาคินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า "ก็บอกแล้วไงครับคุณพิมพ์พรรณ..." คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งเหลือประมาณ เขายกมือขึ้นจัดเนกไทแบรนด์ดังอย่างใจเย็น "คนบางคน... ต่อให้พยายามตะเกียบคายเอาตัวเข้ามาอยู่ในสังคมระดับนี้แค่ไหน ก็ไม่มีทางเข้าใจหรอกครับว่า 'อำนาจเงิน' กับ 'บารมีที่แท้จริง' มันต่างกันยังไง ขยะก็คือขยะวันยันค่ำ จะให้แปลงร่างเป็นเศรษฐีพันล้านได้ยังไงจริงไหมครับ?" เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ดังขึ้นจากลูกน้องและทนายความที่ยืนอยู่ด้านหลัง ทำให้รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอบีบมืออาคินแน่นขึ้นไปอีกเพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าเธอพร้อมจะพาเขาเดินออกไปจากที่นี่ทันที หากความอดทนของพวกเขาหมดลง แต่อาคินกลับนิ่งสนิท... ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเรียบๆ ที่ดูราคาไม่เกินสามร้อยบาท ไม่มีนาฬิกาหรูเรือนละหลายล้านบนข้อมือ ไม่มีแม้กระทั่งท่าทีตื่นตระหนก เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและลึกล้ำจนแม้แต่คริสเองก็ยังต้องชะงักไปชั่วขณะ "พูดจบหรือยังครับ?" อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในทันที "ถ้าพูดจบแล้ว... รบกวนหลบทางให้เจ้าของที่ดินคนใหม่เซ็นสัญญาด้วยครับ เวลาของผมมีค่า ไม่ว่างมาฟังเสียงเห่าหอนของหมาข้างถนนหรอกนะ" "แกว่าไงนะไอ้อาคิน!" คริสหน้าดำคร่ำเครียด ตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนเจ้าหน้าที่กรมที่ดินสะดุ้งสุดตัว "แกกล้าดียังไงมาด่าฉัน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ แค่ไอ้พนักงานเงินเดือนกระจอกๆ ที่เกาะผู้หญิงกิน จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อที่ดินแปลงนี้ ราคาตั้งแปดร้อยล้านนะเว้ย! แค่เศษเงินในบัญชีแกยังไม่ถึงเลยมั้ง!" พิมพ์พรรณรีบเสริมขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงกรีดร้อง "ใช่ค่ะ! คุณเจ้าหน้าที่คะ! อย่าไปเซ็นโอนให้พวกมันนะ ฉันตรวจสอบประวัติไอ้เด็กนี่มาหมดแล้ว มันไม่มีทางมีเงินก้อนโตขนาดนี้แน่ๆ มันต้องเป็นการปลอมแปลงเอกสารหรือใช้ชื่อคนอื่นบังหน้าแน่นอน!" เจ้าหน้าที่ผู้รับเรื่องทำหน้าลำบากใจ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเพราะรู้ว่าตระกูลวรโชติมีอิทธิพลมากแค่ไหนในจังหวัดนี้ แต่กฎระเบียบของราชการก็ต้องตรงไปตรงมาเช่นกัน "เอ่อ... คือว่า ทางคุณอาคินได้ทำการโอนเงินสดเต็มจำนวนเข้ามาในบัญชีกลางของสำนักงานที่ดินเรียบร้อยแล้วครับ... เมื่อสามนาทีที่แล้ว" *กริ๊ง!* ราวกับเสียงระฆังประกาศชัยชนะ... หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะของเจ้าหน้าที่ส่งเสียงแจ้งเตือนยอดเงินฝากเข้าที่ถูกยืนยันโดยระบบธนาคารแห่งประเทศไทยอย่างเป็นทางการ ตัวเลขแปดร้อยล้านบาทถ้วน ปรากฏเด่นหรี่อยู่บนหน้าจอพร้อมสถานะ *'ชำระเงินเสร็จสิ้น'* คริสเบิกตากว้างจนแทบถลնออกนอกเบ้า เขารีบก้าวเข้าไปแย่งแท็บเล็ตจากมือเจ้าหน้าที่มาดูด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองของเขาขาวโพลนไปหมด มันเป็นไปไม่ได้! ข้อมูลที่เขาให้คนไปสืบมา อาคินเป็นเพียงแค่ลูกจ้างบริษัทธรรมดาที่แทบจะไม่เหลือเงินเก็บด้วยซ้ำ! แล้วเงินแปดร้อยล้านนี่มาจากไหน?! "เป็นไปได้ยังไง..." คริสพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "แก... แกไปปล้นธนาคารมาเหรอไอ้อาคิน?!" รินรดาก็จ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน เธหันขวับไปมองสามีที่เธอใช้ชีวิตร่วมสุขร่วมทุกข์มาหลายปี ดวงตากลมโตฉายแววสับสนระคนทึ่ง อาคินหันมาสบตาเธอ รอยยิ้มอ่อนโยนที่อบอุ่นที่สุดถูกส่งมาให้ พร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม "บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องกังวล..." อาคินกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ "เงินแค่นี้... ขนหน้าแข้งของสามีคุณไม่ร่วงหรอกค่ะ" ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความตะลึงงัน ประตูห้องประชุมวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลปักตราสัญลักษณ์ทองคำของธนาคารพาณิชย์ระดับประเทศก้าวเข้ามาด้วยท่าทีรีบร้อน เหงื่อท่วมหน้าผาก แม้แต่ผู้อำนวยการสาขาใหญ่ยังต้องวิ่งตามหลังมาติดๆ ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่อาคิน ร่างท้วมนั้นรีบสาวเท้าเข้ามาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเก้าอี้ที่อาคินนั่งอยู่ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่อ้าปากค้างจนแทบถึงพื้น "ท่านประธานครับ..." เสียงของผู้อำนวยการอาวุโสสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและเคารพสูงสุด "ทางคณะกรรมการบริหารได้รับเรื่องการถอนเงินสดจำนวนมหาศาลเพื่อซื้อที่ดินแปลงนี้แล้วครับ... แต่เนื่องจากท่านไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ทางเราจึง..." อาคินโบกมือเบาๆ เป็นเชิงตัดบท รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป กลับคืนสู่ความเยือกเย็นและทรงอำนาจแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกหายใจไม่ออก "ผมบอกแล้วไงครับว่า 'ธนาคาร' ของผม... สะดวกแบบนี้" คริสเข่าทรุดฮวบทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ประธาน' หลุดออกมาจากปากผู้บริหารระดับสูง ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ขณะที่รินรดากลับยิ่งกุมมือสามีแน่นขึ้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นจนบรรยายไม่ถูก ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของอาคินก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่ไม่มีการบันทึกชื่อ... แต่กลับมีรหัสลับเฉพาะที่ทำให้ดวงตาของอาคินหรี่ลงเล็กน้อย ชายหนุ่มกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล เสียงทุ้มต่ำแต่ร้อนรนของเลขานุการส่วนตัวดังทะลุออกมาจากลำโพงจนทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน *"ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางตระกูลวรโชติกำลังลอบโจมตีหุ้นในเครือธนาคารของเราทั้งหมดผ่านตลาดมืด... แต่ตอนนี้ เราพบเส้นทางการเงินต้นตอแล้วครับว่าเป็นของ... คนใกล้ตัวท่านเอง!"* อาคินนิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดากรเคยเห็นมา... .................................................................. (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา"เสมอนะคะ!)