ความลับเริ่มแตกรั่วไหล

“ประวัติของอาคินน่ะเหรอ? ฉันต้องการทุกอย่าง ตั้งแต่ชื่อจริงของเขาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไปจนถึงรายชื่อผู้มีอุปการะคุณที่เคยบริจาคเงินให้มัน อย่าให้ตกหล่นแม้แต่บาทเดียว!” คริสกระแทกแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะกระจก เสียงกึกของมันดังกังวานบาดหูท่ามกลางห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอไม่ได้สนใจรสชาติของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือเลยสักนิด สิ่งที่ทำให้ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้นคือภาพถ่ายของ ‘อาคิน’ ที่กำลังประคอง ‘รินรดา’ ขึ้นรถหรูหน้าบริษัทเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอไม่มีวันเชื่อว่าผู้ชายที่เคยต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบ่งกันสมัยมหาลัย จะกลายมาเป็นเจ้าของโปรเจกต์ธนาคารดิจิทัลระดับประเทศได้ภายในไม่กี่ปี! “รับทราบครับคุณคริส เงินค่าจ้างโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด” เสียงปลายสายตอบกลับด้วยความนอบน้อม คริสวางสายแล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก “รินรดา เธอเลือกผิดคนแล้วล่ะ... พอความจริงเรื่องภูมิหลังสกปรกๆ ของมันถูกเปิดโปงเมื่อไหร่ ต่อให้เธอรักมันแค่ไหน ก็ต้องอยากอ้วกที่ไปคบกับคนไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนั้น!” ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง อาคินกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเตรียมมื้อค่ำง่ายๆ ให้กับรินรดา หญิงสาวที่นั่งมองเขาผ่านหน้าจอแท็บเล็ตด้วยรอยยิ้มละมุน เธอไม่ได้สนใจข่าวลือเรื่องเขาจะโดนสอบสวน หรือคำครหาจากศัตรูที่คอยจ้องจะล้มธุรกิจ “วันนี้ดูอารมณ์ดีจังนะคะ” รินรดาเอ่ยถาม พลางวางแท็บเล็ตลงบนตัก “มีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า?” อาคินหันมายิ้ม ดวงตาคู่คมมีความอบอุ่นทอประกาย “แค่คิดว่า... ช่วงเวลาที่รอคอยมานานกำลังจะสิ้นสุดลงน่ะครับ ริน... ถ้าวันหนึ่งรินรู้ว่าสิ่งที่รินเห็นอยู่ตอนนี้ มันเป็นแค่เพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง รินจะโกรธไหม?” รินรดาเดินเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง ศีรษะเล็กๆ พิงแผ่นหลังกว้างของคนรัก “ตราบใดที่มันยังเป็นอาคินคนเดิม คนที่ยอมสละเงินก้อนสุดท้ายซื้อดอกไม้ให้รินในวันครบรอบที่รินแทบจะลืมไปแล้ว... รินไม่สนหรอกค่ะว่ารินจะเห็นอะไร แต่อย่าหายไปจากชีวิตรินก็พอ” อาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาประคองใบหน้าสวยนั้นไว้ “ผมสัญญาครับ... ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ผมก็คือเด็กที่รินเก็บมาเลี้ยงในวันนั้นเสมอ” ท่ามกลางความหวานชื่น ความลับที่คริสกำลังขุดคุ้ยกลับค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเหมือนพายุที่รอวันซัดถล่ม ณ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ‘บ้านแสงตะวัน’ ชานเมือง นักสืบเอกชนที่คริสจ้างมา กำลังกดดันแม่ชีชราด้วยปึกธนบัตร “บอกมา... อาคินที่เคยอยู่ที่นี่ ตอนที่จากไปเขาเอาอะไรไปบ้าง แล้วคนที่มารับตัวเขาไปในวันนั้นคือใคร?” แม่ชีชราสั่นศีรษะด้วยความหวาดกลัว “ฉันบอกไม่ได้... มันเป็นคำสั่งของตระกูลใหญ่ พวกเขาบอกว่าถ้าใครเผยแพร่เรื่องนี้ จะไม่มีที่ยืนในสังคม!” นักสืบแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปคริส “ผู้หญิงคนนี้เป็นคนจ่ายเงิน และเธอก็ทรงอิทธิพลพอที่จะปกป้องคุณได้มากกว่าคำสั่งของคนตาย... คิดดูให้ดีนะยาย” แม่ชีนิ่งไปนาน ก่อนจะค่อยๆ หยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึที่ถูกเก็บไว้ในที่ลับออกมา เธอเปิดหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบและมีรอยคราบความชื้น “เด็กคนนี้... เขาไม่ได้ถูกรับไปอุปการะเหมือนคนอื่น” แม่ชีเสียงสั่น “เขามีเอกสารการโอนสิทธิ์ที่ระบุชัดเจนว่า เขาคือ ‘ผู้ถือครองพันธบัตรมหาศาล’ ที่ถูกส่งมาฝากไว้เพื่อรอเวลา... ในวันที่เขาอายุครบ 25 ปี ทุกอย่างในเครือธนาคารแห่งนี้จะต้องกลับไปเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว!” นักสืบเบิกตากว้าง มือที่ถือกล้องถ่ายรูปสั่นระริก คริสที่นั่งรอฟังข่าวอยู่ในรถหรูแทบหยุดหายใจเมื่อได้รับข้อความผ่านทางแอปพลิเคชันลับ เธอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ธนาคารเป็นของมัน? ไอ้เด็กกำพร้าเนี่ยนะ? ตลกสิ้นดี!” เธอรีบคว้าโทรศัพท์กดโทรหาประธานกรรมการธนาคารทันที “ท่านคะ! ฉันมีหลักฐานเด็ดที่จะทำให้อาคินกระเด็นออกจากเก้าอี้ผู้บริหารแล้ว มันไม่ใช่คนมีหัวนอนปลายเท้า มันเป็นแค่คนธรรมดาที่แอบอ้างสิทธิ์! เตรียมบอร์ดบริหารไว้เลยนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะแฉมันต่อหน้าทุกคน!” เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องประชุมใหญ่ของธนาคารยักษ์ใหญ่ คริสเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจสูงลิ่ว ในมือถือเอกสารปึกใหญ่ที่ได้มาจากการสืบสวน เธอจ้องมองอาคินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยแววตาเหยียดหยาม “อาคิน... วันนี้ฉันมาเพื่อคืนความยุติธรรมให้ผู้ถือหุ้นทุกคน” คริสโยนเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง “นี่คือประวัติความเป็นมาของแก! เด็กกำพร้าที่ไม่มีแม้แต่นามสกุล จะเอาปัญญาที่ไหนมาบริหารธนาคารระดับโลก!” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างๆ อาคินกำมือแน่น แต่อาคินกลับนิ่งสนิท เขามองคริสด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ “เอกสารนั่น... คุณเอามาจากไหนครับ คริส?” อาคินเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่สำคัญหรอก!” คริสแผดเสียง “คนในบอร์ดทุกคนอ่านแล้วจะรู้ว่าแกเป็นเพียง ‘ไอ้ขี้คุก’ หรือ ‘เด็กไร้ค่า’ ที่โชคดีเท่านั้น! ยอมรับมาเถอะว่าแกโกงเงินธนาคารไป!” อาคินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขากดปุ่มรีโมตคอนโทรลบนโต๊ะ หน้าจอขนาดยักษ์กลางห้องประชุมสว่างขึ้น เผยให้เห็นคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อคืนนี้... ภาพที่นักสืบของคริสกำลังข่มขู่แม่ชีชราปรากฏชัดเจน พร้อมกับเสียงบันทึกการสนทนาที่เธอยอมรับว่า ‘รับเงินมาจากคริสเพื่อทำลายชื่อเสียงอาคิน’ “คุณพลาดไปอย่างหนึ่งนะคริส” อาคินเดินเข้าไปใกล้จนคริสต้องถอยกรูด “สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นั่น... เป็นสมบัติส่วนตัวของตระกูลผมมาตั้งแต่อดีต และแม่ชีคนนั้น ก็คือแม่นมที่เลี้ยงผมมากับมือ” อาคินหันไปมองหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นภาพพอร์ตโฟลิโอหุ้นธนาคารที่ครอบครองโดยเขาทั้งหมด 98% “คุณคิดจะแฉ ‘เจ้าของธนาคาร’ ด้วยการอ้างเอกสารปลอมๆ ที่คุณจ้างเขาทำมา... คุณคิดว่าบอร์ดบริหารที่กินเงินเดือนจากผม เขาจะเลือกเชื่อ ‘ขยะ’ อย่างคุณ หรือเชื่อ ‘นายจ้าง’ ของเขา?” สิ้นเสียงของอาคิน บานประตูห้องประชุมก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของทีมทนายความระดับประเทศ และชายในชุดสูทสีดำที่ดูทรงพลังยิ่งกว่าใคร “คุณอาคินครับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ... สัญญาหย่าขาดจากทุกโปรเจกต์และทุกความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับคุณคริสและบริษัทคู่แข่งถูกเซ็นอนุมัติแล้วครับ” คริสตัวสั่นเทา ใบหน้าขาวซีดเผือด “ไม่... ไม่จริง... แกเป็นแค่เด็กกำพร้า!” อาคินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ เสียงที่เย็นชาทำเอาคนทั้งห้องหนาวสั่น “เด็กกำพร้าที่รินรดารัก... รวยกว่าจินตนาการของคุณหลายเท่าครับ” เขากดกริ่งเรียกพนักงาน “รบกวนนำตัวคุณคริสออกไป และเริ่มดำเนินคดีข้อหาพยายามฉ้อโกงและหมิ่นประมาทด้วยข้อมูลเท็จ... อ้อ แล้วอย่าลืมส่งบิลค่าเสียหายทั้งหมดให้เธอด้วยนะครับ” ในจังหวะที่คริสกำลังจะถูกลากออกไป รินรดาเดินเข้ามาหยุดยืนข้างอาคิน เธอไม่ได้สะใจกับชัยชนะ แต่เธอกลับจับมือเขาไว้แน่นแล้วกระซิบ “ถึงตอนนี้รินจะรู้แล้วว่าคุณคือใคร... แต่รินก็ยังชอบอาคินคนเดิมมากกว่านะคะ” อาคินยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปทางประตูที่เปิดกว้าง... ทว่า ทันใดนั้น เลขาหน้าห้องก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “คุณอาคินคะ! มีจดหมายด่วนจาก... ‘บุคคลในตำนาน’ ของตระกูลใหญ่ส่งมาถึงค่ะ พวกเขากำลังเดินทางมาที่นี่ในอีก 10 นาที!” อาคินชะงัก สายตาที่เคยสุขุมกลับวูบไหวเป็นครั้งแรก รินรดามองเห็นความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น “ใครเหรอคะ... บุคคลในตำนาน?” อาคินไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดดูข้อความสุดท้ายที่เพิ่งส่งเข้ามา—มันเป็นรูปภาพของรินรดาในวัยเด็กที่ถือตุ๊กตาตัวเดียวกับที่เธอเคยเล่าว่ามันหายไปในวันที่เธอสูญเสียครอบครัว... ความลับที่อาคินกุมไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน... แต่มันคือเรื่องของรินรดา! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอาคินและรินรดานะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดาด้วยนะคะ!