ตบหน้าให้หงายเงิบ

"เอกสารตราครุฑสีแดงสดใสตราประทับนูนต่ำชุดนี้... คุณคริสคิดว่าปลอมแปลงขึ้นมาเองได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือคะ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันของทนายความประจำตระกูลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองวีไอพีในโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กลิ่นอายของความตึงเครียดลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วบดชั้นดี คริสสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคมกริบเบิกกว้างจ้องมองกระดาษแผ่นบางในมือด้วยอาการมือไม้สั่นเทา ร่างสูงโปร่งของศัตรูตัวฉกาจถอยกรูดไปชนกับพนักโซฟาหนังแท้ราวกับคนเสียสติ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับของคริส ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องนี้เย็นเฉียบจนแทบจับไข้ บนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าคือเอกสารราชการฉบับสมบูรณ์ที่ระบุสถานะทางกฎหมายอย่างชัดเจน—เอกสารยืนยันสิทธิ์การเป็นบุคคลล้มละลายและการสลัดหนี้สินล้นพ้นตัวของ "อาคิน" ชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นเพียงพนักงานเงินเดือนไส้แห้งและขอทานจรจัด คริสกลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบาก สมองของเขาประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า เมื่อครู่... เขายังเพิ่งหัวเราะเยาะเย้ยอาคินที่เดินเข้ามาในชุดสูทมือสองราคาถูกและรองเท้าหนังเก่าๆ ที่หัวรองเท้าเปิดอ้า เขายังเพิ่งเอ่ยปากดูถูกเหยียดหยามว่าอาคินเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่เกาะรินรดากินไปวันๆ แต่ทว่าเวลานี้ เอกสารลับจากสำนักงานบังคับคดีและกรมสรรพากรที่ถูกวางลง กลับตบหน้าเขาเข้าฉากใหญ่อย่างไร้ความปรานี "เป็นไปไม่ได้! เอกสารพวกนี้... มันต้องเป็นของปลอม!" คริสแผดเสียงลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกและอับอาย "แกไปจ้างใครทำปลอมขึ้นมา อาคิน! แกมันก็แค่ไอ้ขอทานข้างถนนที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะซื้อข้าวกิน แกจะไปเอาเอกสารราชการระดับนี้มาจากไหน!" รินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่เคียงข้างอาคินปรายตามองคริสด้วยหางตา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวยเฉี่ยว เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ไม่มีความหวาดกลัวหรือความวิตกกังวลหลงเหลืออยู่บนใบหน้านั้นอีกต่อไป มีเพียงความนิ่งสงบของผู้ที่กุมชัยชนะไว้ในอุ้งมือตั้งแต่ต้น "คุณคริสคะ... เสียงดังโวยวายไปก็ไม่ได้ช่วยให้ความจริงเปลี่ยนหรอกนะคะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คนที่ตาบอดและโง่เขลาจนดูไม่ออกว่าเพชรแท้กับก้อนกรวดต่างกันอย่างไร... ตั้งแต่ต้นจนจบก็มีแค่คุณคนเดียวนั่นแหละค่ะ" อาคินยังคงนั่งนิ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นข้อมือแข็งแกร่ง ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคมกริบคู่นั้นจับจ้องคริสราวกับเสือดาวกำลังมองเหยื่อในกรงขัง นิ้วเรียหายาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลัง สร้างแรงกดดันมหาศาลจนคริสแทบหายใจไม่ออก "ขอทานงั้นเหรอ?" อาคินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่ากลัว "ที่คุณเห็นว่าผมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ และทำตัวติดดิน... มันเป็นเพราะผมอยากรู้ว่า ในวันที่ผมไม่มีอะไรเลย ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างผมด้วยความจริงใจคือใคร และไอ้สวะตัวไหนที่พร้อมจะเหยียบย่ำผมได้ทุกเมื่อ" สายตาของอาคินคมปลาบจนคริสต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากตัวตนที่แท้จริงแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นพายุ ทนายความส่วนตัวรีบก้มโค้งให้อาคินอย่างนอบน้อมพร้อมยื่นแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ประทับตราโลหะทองคำแท้ "ท่านประธานครับ... ทางธนาคารกลางและคณะกรรมการบริหารกลุ่มทุน ส่งรายงานสรุปทรัพย์สินทั้งหมดมาเรียบร้อยแล้วครับ" ทนายความกล่าวด้วยเสียงกังวาน คริสแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินนับหมื่นล้านบาทที่ปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น ตัวเลขศูนย์นับสิบหลักที่ระบุว่าอาคินคือผู้ถือหุ้นใหญ่รายเดียวของธนาคารพาณิชย์ยักษ์ใหญ่ที่คริสเพิ่งไปกู้ยืมเงินมาเมื่อสัปดาห์ก่อน! ธนาคารที่คริสกำลังจะใช้เป็นเครื่องมือฮุบกิจการของครอบครัวรินรดา... บัดนี้ อยู่ภายใต้การครอบครองเบ็ดเสร็จของชายหนุ่มที่เขาเพิ่งด่าทอว่าเป็น "ขอทาน" ไปหมาดๆ! "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่..." คริสพึมพำเสียงสั่น ร่างกายทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นพรมอย่างหมดสภาพ ความมั่นใจและท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่วันนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจที่กัดกินวิญญาณ อาคินก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปใกล้คริสที่กำลังเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นปีศาจ รอยยิ้มมุมปากของอาคินช่างเย็นเยียบและทรงพลัง "ผมก็คือสามีของรินรดา... และเป็นเจ้าของธนาคารที่คุณกำลังจะมากราบกรานขอสินเชื่อยังไงล่ะครับ" อาคินกระซิบเสียงต่ำ "และตอนนี้... เงินกู้ทุกบาททุกสตางค์ที่คุณเคยยื่นเรื่องไว้ ถูกปฏิเสธอย่างเป็นทางการแล้ว" คริสเบิกตากว้าง กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังราวกับคนเสียสติ ทว่ารินรดาและอาคินกลับไม่แม้แต่จะชายตามองความสมเพชนั้นอีกต่อไป ทว่าในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะเข้าปกคลุม ประตูห้องรับรองวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่วก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง *คลิ๊ก... คลิก...* ใบหน้างดงามที่ซีดเผือดเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอกวาดสายตามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะหยุดอยู่ที่อาคิน ร่างนั้นสั่นเทาทันทีเมื่อจำได้ว่าชายหนุ่มที่เธอกล่าวดูถูกเหยียดหยามอย่างหนักในงานเลี้ยงรุ่นเมื่อคืนก่อน... แท้จริงแล้วคือใคร "ท่าน... ท่านประธานอาคินคะ..." เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยเรียกด้วยความหวาดผวา อาคินหันไปมองช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ขณะที่รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือประสานกันอย่างสง่างาม พร้อมรับมือกับเกมฉากใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!