ศัตรูที่เข้าตาจน

"ถอนตัวซะ... ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงของคุณต้องเจ็บตัว" น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งของคริส ดังลอดออกมาจากปลายสายโทรศัพท์ มือหนาของอาคินสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นโทสะระิดระรอยที่แผดเผาจนดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำ ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องโถงใหญ่ ที่เพิ่งผ่านพ้นการเผชิญหน้าระหว่างอาคินกับบิดาผู้เย็นชา ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะทันได้เอ่ยคำดูถูกใดๆ ออกมาอีก รินรดาภรรยาผู้เป็นที่รักก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูตกอยู่บนพื้นหินอ่อน และข้อความเสียงจากอดีตแฟนเก่าที่จมไม่ลงอย่างคริส อาคินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทำให้ผู้ที่ได้ยินถึงกับสันหลังวาบ พ่อของอาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจในท่าทีนั้น ขณะที่ลูกชายผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น "พนักงานเงินเดือนกระจอกๆ" ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น ทว่าแววตากลับเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับพญามัจราชที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตเป็นชิ้นๆ "แกคิดว่าแกกำลังเล่นอยู่กับใคร... คริส" อาคินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่มันกลับทรงพลังจนก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ทางด้านคริส ที่ตอนนี้กำลังซ่อนตัวอยู่ในโกดังสินค้าเก่าริมท่าเรือร้าง รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้ายับยู่ยี่ เขาใช้มือหยาบกระด้างบีบปลายคางของรินรดาที่ถูกมัดมือและปิดปากไว้แน่น หญิงสาวส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย รินรดาจ้องมองคริสราวกับมองตัวประหลาดที่น่าสมเพช "มองอะไรยัยตัวดี! ผัวพนักงานกระจอกๆ ของเธอมันคงกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่แน่ๆ ที่เมียสุดที่รักโดนจับมาแบบนี้" คริสหัวเราะร่าอย่างได้ใจ พลางปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของรินรดาออกอย่างถือวิสาสะ รินรดาพยายามสะบัดหน้าหนีสัมผัสสกปรกนั้น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเยาะเย้ยชัดเจน เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ *‘โง่... คริส แกนี่มันโง่เง่าสิ้นดี’* ในใจของหญิงสาวไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด ตั้งแต่เธอเลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างอาคินในวันที่เขามีเพียงตัวเปล่า เธอก็เรียนรู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยเป็นใครที่ใครหน้าไหนจะรังแกได้ง่ายๆ และการที่คริสกล้าแตะต้องเธอในวันนี้... มันคือตั๋วเที่ยวเดียวสู่ขุมนรกที่คริสเป็นคนก้าวขาลงไปเอง "แกหัวเราะอะไรวะ!" คริสโมโหจนง้างมือขึ้นทำท่าจะตบหน้าหญิงสาว "หยุดมือซะ... ถ้าไม่อยากให้มือข้างนั้นกลายเป็นจุล" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้นจากความมืดเบื้องล่างของโกดัง คริสชะงักกึก หันขวับไปมองตามต้นเสียงด้วยความตกใจ หัวใจของมันกระตุกวูบเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปรดของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเดินผ่านแสงจันทร์สลัวเข้ามาทีละก้าว อาคิน... ชายหนุ่มไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังของเขาคือฝูงชนในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน ทุกคนล้วนก้มศีรษะให้อาคินด้วยความเคารพสูงสุด และที่สำคัญที่สุด... ชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อของอาคิน ก็กำลังเดินตามหลังลูกชายมาติดๆ ด้วยสีหน้าซีดเผือดและหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แก... แกมาได้ยังไงวะ! แล้วแก... เข้ามาได้ยังไง!" คริสตะโกนเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือมีดสั่นระริกจนแทบจะถือไม่ไหว มันรีบดึงตัวรินรดาเข้าหาตัวแล้วจ่อมีดคมกริบชิดลำคอระหงทันที "ถอยไปนะเว้ย! ไม่งั้นอีผู้หญิงนี่ตายแน่!" อาคินหยุดเดิน ห่างจากคริสเพียงสิบก้าว ดวงตาคู่คมกวาดมองภรรยาอันเป็นที่รักที่ส่งสายตาบอกเขาว่าเธอยังปลอดภัยดี ก่อนที่ความอบอุ่นในแววตาจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง "คริส นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงปล่อยให้บริษัทของนายหายใจรดต้นคอมาได้นานขนาดนี้?" อาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับเสียงกลองศึก "วะ... ว่าอะไรนะ? แกพูดเรื่องบ้าอะไร บริษัทฉันกำลังจะฮุบโปรเจกต์ใหญ่..." "ฮุบเหรอ?" อาคินแค่นหัวเราะ "โปรเจกต์มูลค่าหมื่นล้านที่นายกำลังภาคภูมิใจ นายรู้ไหมว่าธนาคารที่ปล่อยกู้ให้นาย... เป็นของใคร?" คริสชะงักกึก สมองเริ่มประมวลผลอย่างเชื่องช้า "ทะ... ธนาคาร... ก็ธนาคารสากล..." "ธนาคารในเครือ 'คินโฮลดิ้ง' ไงล่ะไอ้โง่" เสียงของพ่ออาคินแทรกขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงการเงินสั่นเทด้วยความโกรธที่ลูกชายถูกลบหลู่ "แกมันไอ้สวะที่กล้าแม้กระทั่งเอาเงินของตระกูลเราไปกู้ยืมเพื่อมาเหยียบย่ำทายาทตัวจริง!" ดวงตาของคริสเบิกกว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า ร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ทายาท... ตัวจริงงั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง! อาคินที่เป็นแค่พนักงานเงินเดือนธรรมดา... อาคินที่มันเคยเหยียบย่ำ... แท้จริงแล้วคือ... "มะ... ไม่จริง! โกหก! แกมันก็แค่คนจนที่เกาะผู้หญิงกิน!" คริสแผדเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก สติสัมปชัญญะหลุดลอยเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใคร "คนจนเหรอ?" อาคินยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับน่ากลัวที่สุดในชีวิตของคริส นิ้วเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพง หยิบบัตรสีดำสนิทที่ขอบบัตรเรืองแสงสีทองอร่ามขึ้นมา—บัตรเครดิตโลหิตดำวงเงินไม่จำกัด ที่ทั่วโลกมีเพียงสามใบเท่านั้น "ฉันให้โอกาสนายเลือกอีกครั้ง..." อาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวคริสในระยะประชิด โดยไม่สนแม้แต่ปลายมีดที่จ่อคอรินรดา เพราะเขารู้ดีว่า... ไม่มีใครในที่นี้เร็วกว่าเขาอีกแล้ว "ว่าจะปล่อยเมียฉันดีๆ หรือจะให้ฉันซื้อบริษัทของนาย แล้วสั่งรื้อถอนมันทิ้งภายในสามวินาทีนี้เลย?" คริสตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ลมหายใจติดขัดจนแทบสำลี ร่างกายทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้าของอาคินอย่างไร้ศักดิ์ศรี เมื่อตระหนักได้ว่าในวินาทีนี้... ชีวิตของเขาทั้งชีวิตถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมาตลอด แต่อาคินยังไม่ทันได้เอ่ยคำสั่งใดต่อ— จู่ๆ เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็คำรามก้องดังสนั่นหวั่นไหวเหนือหลังคาโกดัง แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องทะลุกระจกหลังคาลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ พร้อมกับร่างของชายชุดสูทนับสิบที่โรยตัวลงมาจากเชือกอย่างรวดเร็วดุจหน่วยรบพิเศษ! และคนที่ก้าวลงมาจากบันไดเฮลิคอปเตอร์คนแรก... คือเลขาฯ ส่วนตัวของอาคิน ที่ถือแท็บเล็ตหน้าจอสีแดงฉานพุ่งตรงเข้ามาคุกเข่ารายงานด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! หุ้นทั้งหมดของตระกูลคริสถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงระบบในเวลาสามวินาที... และตอนนี้... มีคำสั่งซื้อ 'เกาะส่วนตัวทั้งหมด' ที่ครอบครัวของคริสเป็นเจ้าของถูกโอนกรรมสิทธิ์มาเป็นชื่อของคุณรินรดาเรียบร้อยแล้วครับ!" อาคินหันไปมองหน้าภรรยาที่ตอนนี้หลุดจากการพันธนาการด้วยฝีมือของบอดี้การ์ด รินรดายกยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคริสถึงกับเป็นลมล้มพับคาพื้น— "ขอบคุณสำหรับของขวัญวันครบรอบแต่งงานนะคะคุณสามี... งั้นคืนนี้เราไปนอนพักผ่อนบนเกาะส่วนตัวของเราดีไหมคะ?" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ เมล่อนโซดาซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ!