ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง

"คุณคริสคะ... ลมหายใจของคุณดูจะติดขัดนะ เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ?" ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยประกายแห่งความเย้ยหยัน ดวงตาของฉันกวาดมองคริสที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าทางเข้าห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร รอบข้างคือบรรดาแขกเหรื่อระดับวีไอพีที่เพิ่งได้รับรู้ความจริงเมื่อครู่ว่า ชายหนุ่มที่พวกเขาเคยปรามาสว่าเป็นเพียง 'พนักงานกระจอก' คือเจ้าของอาณาจักรการเงินที่แท้จริง คริสอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงราวกับเห็นผี ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีซีดเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกตีแสกหน้าท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ "อาคิน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! นายหลอกพวกเรามาตลอดงั้นเหรอ?" คริสเค้นเสียงถาม มือที่กำหมัดสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ อาคินไม่ได้หันไปมองคู่ปรับเก่าด้วยซ้ำ เขายังคงประคองแผ่นหลังฉันไว้อย่างมั่นคง อุณหภูมิจากฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีราคาแพงมายังผิวหนังของฉัน มันเป็นความอบอุ่นที่ย้ำเตือนว่าไม่ว่าโลกจะหมุนไปอย่างไร เขาก็คือฐานที่มั่นสุดท้ายของฉันเสมอ "หลอกเหรอครับ?" อาคินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจนั้นกลับดังก้องไปทั่วโถงงานเลี้ยง "ผมแค่ทดสอบดูว่าในวันที่ผมไม่มีอะไร... ใครกันแน่ที่มองเห็นคุณค่าในตัวผม และใครกันที่เห็นผมเป็นเพียงตัวตลกให้เหยียบย่ำ" อาคินก้าวเดินนำฉันเข้าไปในห้องโถงกว้างขวาง ทุกย่างก้าวของเขาคือการประกาศศักดา แสงไฟแชนเดอร์เลียร์นับพันดวงสะท้อนบนใบหน้าคมสันที่ดูเย็นชาและสง่างามดั่งพญาเสือ บรรยากาศในงานเงียบสนิทลงทันที ทุกสายตาจดจ้องมาที่คู่รักที่เคยผ่านความลำบากมาด้วยกันจนวินาทีนี้คือผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "รินรดา..." เขาเรียกชื่อฉันเบาๆ ก่อนจะกระซิบชิดใบหู "พร้อมจะรับของขวัญชิ้นใหญ่หรือยังคะ?" ฉันแย้มยิ้มพลางพยักหน้าตอบรับ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่ได้มาจากความกลัว แต่มาจากความสะใจที่ได้เห็นคนเหล่านั้นต้องก้มหัวให้คนที่พวกเขาเคยถ่มน้ำลายใส่ ทันใดนั้นเอง คริสที่พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงก็เดินปรี่เข้ามาขวางทาง เขาพยายามจะคว้าแขนอาคินด้วยความโกรธแค้น "แกอย่าคิดว่าแค่รวยแล้วจะทำตัวอยู่เหนือกฎเกณฑ์ได้! หุ้นของบริษัทแกกำลังถูกฉันปั่นป่วน หนี้สินที่แกเคยกู้ยืมมา... ฉันรู้หมดแล้วว่ามันมาจากไหน!" เสียงอื้ออึงเริ่มดังขึ้นในกลุ่มแขกเหรื่อ คริสหวังจะใช้ข้อมูลที่เขามีมาทำลายชื่อเสียงของอาคินในค่ำคืนนี้ ทว่าอาคินกลับหยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... แววตาของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ากับดักเอง "หนี้สินเหรอคะคุณคริส?" ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง พลางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "ขอบคุณนะคะที่เตือนเรื่องนี้ แต่พอดีสามีดิฉันเขาเพิ่งเซ็นคำสั่งกว้านซื้อหุ้นคืนทั้งหมดเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... ผ่านบัญชีส่วนตัวที่ไม่ได้ผูกติดกับบริษัทที่คุณพยายามจะปั่นหัวนั่นหรอกค่ะ" "มะ...ไม่จริง! แกจะเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้น!" อาคินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความเพียงประโยคเดียว ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์กลางงานเลี้ยงก็ปรากฏกราฟหุ้นที่พุ่งทะยานขึ้นจนเกือบแตะเพดาน พร้อมกับแถลงการณ์ด่วนจากตลาดหลักทรัพย์ที่ยืนยันว่า 'อาคิน' คือผู้ถือหุ้นใหญ่รายเดียวที่ไร้หนี้สิน และเขากำลังก้าวขึ้นเป็นประธานกรรมการบริหารสูงสุดในอีกไม่กี่อึดใจนี้ เสียงฮือฮาดังระงม แขกผู้มีเกียรติหลายคนเริ่มขยับตัวออกห่างจากคริสราวกับเขาเป็นเชื้อโรค คริสทรุดเข่าลงกับพื้นทันที ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงชายขี้แพ้ที่กำลังถูกโลกลืม "ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกลนะคะคุณคริส" ฉันก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ก่อนจะหันไปหาอาคินที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้ ทว่า... ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มเหนืออาคารก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก ลมแรงพัดผ่านกระจกบานยักษ์จนผ้าม่านปลิวไสว แขกในงานต่างพากันวิ่งไปที่ระเบียงด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทลำหนึ่งที่กำลังร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึกอย่างอุกอาจ และชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ดูเหมือนหน่วยอารักขาระดับสูงก็ก้าวลงมาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ อาคินหันมาสบตาฉัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที "รินรดา... คนที่ผมไม่อยากให้เห็นหน้ามากที่สุดในงานนี้ มาถึงแล้วครับ" ประตูห้องโถงถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ทุกคนในแวดวงการเงินต่างหวาดเกรง... พ่อของอาคิน... ผู้ที่พยายามจะฉีกสัญญาแต่งงานของเรามาโดยตลอด! เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอาคินและรินรดานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมค่ะ!