โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

“ถ้าคุณคิดว่าเกมนี้มันจบลงแค่การหย่าร้าง... คุณคงประเมินความไร้เดียงสาของตัวเองต่ำไปหน่อยนะคะ, คริส” เสียงหวานใสที่เอ่ยออกมาอย่างไม่รีบร้อนของรินรดา ราวกับเสียงกระซิบจากมัจจุราชที่สลักลงไปในโสตประสาทของทุกคนในห้องโถงใหญ่ ร่างระหงของเธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ยามที่คริส—อดีตคู่หมั้นผู้ทะเยอทะยานและหลงใหลในเปลือกนอก—ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนเส้นเลือดขมับปูดโปน ภาพของชายหนุ่มที่เคยประกาศกร้าวว่ารินรดาเลือกอนาคตผิดพลาดที่มาตกระกำลำบากกับ "พนักงานเงินเดือนไส้แห้ง" บัดนี้กำลังสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า ปลายนี้วชี้สลับไปมาระหว่างรินรดาและอาคินราวกับคนเสียสติ “เป็นไปไม่ได้... พวกเธอ... พวกเธอเป็นใครกันแน่!” คริสเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวผสมปนเปกันจนดูน่าสมเพช ร่างกายที่เคยเหยียดหยามคนอื่นกลับลีบเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่หนักหน่วงเกินกว่าสมองอันคับแคบของเขาจะประมวลผลได้ทัน เมล่อนโซดารู้ดีค่ะว่า รี้ดเดอร์ทุกท่านกำลังรอคอยวินาทีแห่งการสะใจนี้ และแน่นอนว่าดิฉันจะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอนค่ะ! อาคินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงโปรดในชุดสูทเรียบง่ายแต่ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าชั้นดีไม่ได้เปล่งประกายความเย่อหยิ่งออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า... รัศมีอันทรงอำนาจที่กดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นสุญญากาศนั้น กลับทำให้บรรดาแขกเหรื่อและผู้บริหารระดับสูงที่ยืนล้อมรอบต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของคริสด้วยความว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่บังอาจมาขวางทางเดินของราชสีห์ “ฉันเตือนคุณแล้วนะคริส ว่าอย่าล้ำเส้นภรรยาของฉัน” น้ำเสียงของอาคินราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลัง ชายหนุ่มไม่ได้ตะโกน แต่มันกลับก้องกังวานไปทั่วทุกมุมห้อง “คุณคิดว่าการที่คุณพยายามเล่นตลกกับหุ้นของธนาคาร และส่งคนมาคุกคามครอบครัวเรา มันเป็นแค่เรื่องสนุกระหว่างเกมธุรกิจงั้นเหรอ?” “แก... แกมันก็แค่ไอ้กระจอก!” คริสยังคงดิ้นรนด้วยความแค้นเคืองที่พุ่งขึ้นมาจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาแดงก่ำ “อย่ามาทำเป็นเก่ง! ที่แกยืนอยู่ตรงนี้ได้ก็เพราะเกาะผู้หญิงกินไม่ใช่—อั่ก!” ยังไม่ทันที่คริสจะพ่นคำพูดดูถูกเหยียดหยามออกมาจนจบประโยค ร่างของเขาก็ถูกกระชากขึ้นด้วยมือเหล็กของบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครทันสังเกต แรงกดดันจากกองกำลังลับที่อาคินเรียกใช้ทำให้บรรยากาศในงานแต่งตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายกมือขึ้นทัดผมลอนยาวของตัวเองอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยมองดูอดีตแฟนเก่าที่เคยทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยด้วยความสมเพชเวทนา เธอก้าวเข้าไปใกล้สามี เอื้อมมือเรียวไปแตะที่แขนเสื้อของอาคินเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาลงมือรุนแรงเกินไป—ไม่ใช่เพราะเธอสงสารคริส แต่มันสกปรกเกินกว่าที่มือของอาคินจะต้องมาเปื้อนเลือดปลวกๆ อย่างนี้ต่างหาก “ปล่อยเขาเถอะค่ะที่รัก” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนยับเยิน “คนแบบนี้... ต่อให้เราไม่ทำอะไร ปล่อยให้เขาจมอยู่กับความโลภและความล้มเหลวที่เขาสร้างขึ้นเอง นั่นก็เป็นการลงทัณฑ์ที่สาสมที่สุดแล้วนะคะ” อาคินก้มลงมองภรรยาคนสวย แววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นล้ำลึกในเสี้ยววินาที เขาโน้มใบลงไปกระซิบเบابข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของรินรดากระตุกวูบ “ตามใจเธอครับ... แต่บัญชีแค้นของมันกับบริษัท ยังต้องชำระให้ครบทุกบรรทัด” สิ้นคำพูดนั้น อาคินก็สะบัดมือเป็นสัญญาณให้กลุ่มบอดี้การ์ดจัดการขั้นเด็ดขาด โทรศัพท์มือถือในมือของอาคินสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับการแจ้งเตือนจากระบบปฏิบัติการลับของธนาคารระดับโลกที่เขาถือหุ้นใหญ่เกินกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ หน้าจอแสดงผลการระงับวงเงินสินเชื่อทั้งหมดของบริษัทตระกูลคริสภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! “ม... ม่ะ... ไม่จริง!” คริสเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากมือถือของเขาเองดังระรัวติดต่อกันราวกับเสียงกลองศึก ข้อความจากธนาคารหลักส่งเข้ามาพร้อมกันนับสิบคอลัมน์ แจ้งเตือนการฟ้องล้มละลายและการยึดทรัพย์สินทั้งหมดทันทีโดยไม่มีเงื่อนไข ความพินาศมาเยือนเร็วยิ่งกว่าพายุหมุน คริสทรรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้งคราวนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงร้องใดๆ มีเพียงหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังและใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับศพไร้ญาติ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดแห่งความสะใจของรี้ดเดอร์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกประตูใหญ่ของห้องโถง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำที่บินวนอยู่เหนืออาคารเริ่มลดระดับลงด้วยแรงลมมหาศาล จนกระจกใสบานใหญ่สั่นสะเทือน รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย หันไปสบตากับอาคินที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายกลับปรากฏรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา ประตูบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของชายชราในชุดสูทคลาสสิกผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับตราครุฑสีทองในมือ โดยมีกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษนับร้อยชีวิตเดินตามหลังมาสมทบอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย “ท่านประธานใหญ่...!” เสียงอุทานด้วยความตกใจของบรรดาผู้บริหารระดับสูงดังขึ้นระงม เมื่อจำได้ว่าชายชราผู้มาใหม่คือใคร อาคินก้าวออกไปยืนบังรินรดาไว้เบื้องหลังเล็กน้อยเพื่อความปลอดภัย ก่อนที่ชายชราผู้ทรงอำนาจคนนั้นจะเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าของอาคิน... แล้วทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดแม้แต่คนเดียวในห้องนั้น แปะ... แปะ... เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ชายชราจะคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นต่อหน้าอาคินและรินรดา สร้างความช็อกตาค้างให้กับทุกคนจนแทบหยุดหายใจ “ยินดีด้วยครับ นายท่าน... การกวาดล้างศัตรูในเครือข่ายเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วตามคำสั่งครับ” รินรดากะพริบตาปริบๆ หันไปมองหน้าสามีที่เธอคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงพนักงานเงินเดือนธรรมดา ก่อนจะพบว่ารอยยิ้มของอาคินในตอนนี้ ช่างเต็มไปด้วยความลับอันน่าตื่นตะลึงที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ เมล่อนโซดาตื่นเต้นจนแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้วค่ะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มาโดยตลอดนะคะ!