บทเรียนราคาแพง

"เซ็นชื่อสิคะ... หรือว่ามือมันสั่นจนถือปากกาไม่ไหวแล้วล่ะคะคุณคริส" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของรินรดา ดังแทรกผ่านความเงียบงันระดับปวุกปเปียกภายในห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจเอ็กซ์เซนทรัล ภายใต้บรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังร่างของคริส ชายหนุ่มผู้เคยประกาศกร้าวว่าอาคินเป็นได้แค่เศษสบู่ก้นอ่าง แต่ในเวลานี้ ศัตรูตัวฉกาจกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พนักเก้าอี้หรูราคาหลักแสนกลายเป็นที่พิงยันร่างอันสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากจนสูญเสียมาดนักบริหารมือทองที่เคยเชิดคอระหงในอดีต แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของอาคินยังคงส่องประกายสัญลักษณ์อินฟินิตี้สีทองเรืองรอง สะท้อนเงาลงบนนัยน์ตาสีดำสนิทที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกลี้ยง ไร้ความเยาะเย้ย แต่เต็มไปด้วยอำนาจมืดมหาศาลที่กดทับทุกคนในห้องให้จมดิ่งลงสู่พื้น "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" คริสหวีดร้องออกมาอย่างเสียจริต มือไม้สั่นเทาคว้าเอกสารสัญญาโอนย้ายหุ้นสามัญที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า กระดาษแผ่นบางที่สามารถพลิกชีวิตคนให้กลายเป็นขอทานได้ในพริบตา "บัญชีวงเงินหมุนเวียนหลักหมื่นล้านนั่น... นายเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนกระจอกๆ! นายแอบอخذข้อมูลปลอมมาจากไหนวะไอ้อาคิน!" อาคินไม่ตอบ เขายกเรียวนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ สองครั้ง เป็นจังหวะที่ทำเอาหัวใจของบอร์ดบริหารคนอื่นๆ แทบกระโดดออกมานอกอก ทว่า เมล่อนโซดาขอพาคุณผู้อ่านพุ่งทะยานไปสู่จุดพีคที่สะใจยิ่งกว่านั้นค่ะ! "ไม่ต้องสงสัยเรื่องบัญชีของผมหรอกครับ... เพราะต่อจากนี้ คุณจะมีเรื่องให้ต้องคิดถึง 'อนาคต' ของตัวเองมากกว่า" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก เขากดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยวาชาสิทธิ์ขาดออกไป "คุณเลขาครับ... พาชุดพนักงานทำความสะอาดชุดใหม่เข้ามาได้เลยครับ พอดีว่าเรามีบุคลากรระดับผู้บริหารเก่า ที่กำลังว่างงานและต้องการเรียนรู้งาน 'รากฐาน' ของบริษัทเราพอดี" สิ้นเสียงคำสั่ง ประตูกระจกบานยักษ์ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงที่พอดี ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดยูนิฟอร์มพนักงานฝ่ายอาคารก้าวเข้ามาพร้อมรถเข็นอุปกรณ์ทำความสะอาดครบครัน ถังน้ำ น้ำยาถูพื้น และไม้กวาดทางมะพร้าวถูกวางลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น *ปัง!* แต่สิ่งที่ทำให้คริสถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า คือใบหน้าของหัวหน้าชุดพนักงานทำความสะอาดที่ก้าวเข้ามานำขบวน... เขาคือ 'ท่านประธานใหญ่' ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ที่คริสเพิ่งก้มหัวกราบกรานขอร้องให้ช่วยเหลือเมื่อวานนี้เอง! "ท่านประธาน... ทำไมท่านถึง..." คริสละล่ำละลัก เสียงขาดห้วยด้วยความช็อก ชายสูงวัยในชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาด ยิ้มรับอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปโค้งคำนับให้อาคินในมุมเกือบเก้าสิบองศา "ท่านประธานอาคินมีบัญชาให้ผมมาทดลองงานในตำแหน่ง 'หัวหน้าฝ่ายความสะอาด' ของตึกนี้ เพื่อปรับปรุงระบบบริหารจัดการจากรากฐานขึ้นมาครับคุณคริส... และโชคดีเหลือเกิน ที่เรามีตำแหน่ง 'ภารโรงฝึกหัด' ว่างพอดีสำหรับคนที่มีประวัติการยักยอกและดูถูกเหยียดหยามระบบการเงินอย่างคุณพอดี" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง รินรดาอมยิ้มบางๆ อย่างงดงาม เธอขยับเข้าไปใกล้สามีคู่ชีวิต พลางใช้มือเรียวจัดปกเสื้อเชิ้ตให้อาคินอย่างเบามือ สายตาที่เธอมองเขามีแต่ความภาคภูมิใจ หญิงสาวจำได้ดีถึงวันที่พวกเขากัดก้อนเกลือกินด้วยกันในห้องเช่ารูหนู วันที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อ แต่วันนี้... ผู้ชายคนนี้คือเจ้าของธนาคารและอาณาจักรที่พวกมันต้องก้มกราบ "จำได้ไหมคะคริส..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความโกรธเกลียด แต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "ตอนที่เราไม่มีเงิน... คุณบอกว่าคนจนอย่างพวกเราเป็นได้แค่ขยะเปียก วันนี้ อาคินเขาก็แค่เมตตาจัดหา 'ไม้กวาด' และ 'ที่ตักขยะ' ให้คุณได้ทำหน้าที่ที่เหมาะสมที่สุดแล้วนะคะ... อย่าปฏิเสธความหวังดีนี้เลยค่ะ" คริสทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลพรั่งพรูออกมาผสมปนเปกับความหวาดกลัวขีดสุด เมื่อชุดยูนิฟอร์มภารโรงสีฟ้าอ่อนถูกโยนลงมาคลุมหัวเขา ร่างที่เคยผยองพองขนสั่นเทิ้มด้วยความอัปยศอดสู ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ของพนักงานบริษัทที่ยืนอออยู่หน้าประตูกระจก ต่างพากันยกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพ 'บทเรียนราคาแพง' ของอดีตผู้บริหารผู้เย่อหยิ่ง อาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีความเป็นผู้นำแผ่ซ่านจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบสายตา เขาโอบเอวรินรดาเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมที่ครั้งหนึ่งเคยใช้เหยียดหยามเขา "การทำธุรกิจ... ไม่ได้วัดกันที่ชาติตระกูลหรือยอดเงินในกระเป๋าเริ่มต้นของใครหรอกครับ แต่มันวัดกันที่ 'สันดาน' และความซื่อสัตย์... ซึ่งแน่นอนว่า คุณสอบตกทุกข้อ" อาคินปรายตาลงมองคริสที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายหนีความอับอายบนพื้นห้อง ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราวของคณะกรรมการบริหารหน้าใหม่ที่เขาเพิ่งแต่งตั้งเข้ามา ทว่า... ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าพ้นประตู เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศความสะใจ *ติ๊ง!* หน้าจอสมาร์ทโฟนของรินรดาปรากฏภาพวิดีโอคอลจากเบอร์แปลกปลอม พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชายลึกลับที่ดังลอดออกมาจากลำโพง ทำเอาฝ่าเท้าของอาคินต้องหยุดชะงักลงทันที "ยินดีด้วยนะ... คุณอาคิน คุณรินรดา ที่จัดการลูกน้องกระจอกๆ ของผมได้สำเร็จ... แต่เกรงว่า... 'ตัวจริง' ที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของธนาคารที่คุณกำลังจะครอบครอง กำลังจะเดินทางมาถึงล็อบบี้ในอีก... สาม... สอง..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสะใจไปกับความฟินระดับพรีเมียมในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!