คริสคุกเข่าขอชีวิต

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงนับร้อยเครื่องในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู ดังประสานเสียงกันระงมราวกับฝูงผึ้งแตกตื่น หน้าจอแก้วใสส่องแสงวาบสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติ ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยใดๆ ในวินาทีนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านและความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุม รินรดากะพริบตาปริบๆ ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือสลับกับร่างสูงของอาคิน สามีหนุ่มที่เธอกอดประคองไว้อย่างแนบแน่น ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานจากแอปพลิเคชันธนาคารกลางและสำนักข่าวเศรษฐกิจทั่วประเทศ ปรากฏหราอยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจน *‘ด่วนที่สุด: บัญชีทรัพย์สินและเครดิตทั้งหมดของกลุ่มบริษัทคริส กรุ๊ป ถูกระงับโดยคำสั่งศาลสูงสุด และโอนสิทธิ์การบริหารจัดการทั้งหมดเข้าสู่เครือข่ายของคาร์เตอร์ โกลบอล เรียบร้อยแล้ว’* "มะ... ไม่จริง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นทำลายความเงียบ คริสเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะอาหารจนแก้วไวน์ราคาแพงล้มคว่ำ น้ำสีแดงฉาดไหลนองพื้นพรมสีครีมราวกับหยดเลือด ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ดวงตาเบิกโพงจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตนเองที่ขึ้นข้อความสีแดงเตือนสถานะ *'บัญชีถูกระงับ (Account Frozen)'* ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือหนาที่สั่นเทารัวนิ้วกดโทรหาเลขานุการส่วนตัวและผู้จัดการธนาคารใหญ่ แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงสัญญาณตัดสายและเสียงอัตโนมัติที่เย็นชาว่า *'หมายเลขท่านไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้'* "คุณคริสคะ... เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมบัตรเครดิตของฉันถึงรูดไม่ผ่านล่ะคะ?" นางแบบสาวคู่ควงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงซีดเผือดลงทันที เมื่อกระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องเพชรที่เธอเพิ่งสั่งซื้อถูกปฏิเสธการชำระเงินจากระบบ "หุบปากซะ!" คริสหวีดร้องใส่ด้วยความสติแตก เขาปัดมือเธอออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันขวับมามองเป้าหมายเดียวในห้องนี้ ร่างสูงใหญ่พุ่งตรงเข้ามาหาอาคินด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก "แก! เป็นฝีมือของแกใช่ไหมไอ้อาคิน! แกทำอะไรกับระบบของบริษัทฉัน!" คริสพุ่งเข้าไปหมายจะกระชากคอเสื้อของอาคิน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนเนื้อตัว ร่างของเขาก็ต้องชะงักกึกด้วยแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นเพียงพนักงานเงินเดือนธรรมดาในสายตาของเขามาตลอด อาคินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาคู่คมที่มองตรงมานั้น... เย็นชา ล้ำลึก และทรงอำนาจจนคริสรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ ที่ถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า "ฉันทำอะไรอย่างงั้นเหรอ?" อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบกังวาน ทว่าทรงพลังจนกดข่มบรรยากาศรอบข้างให้เงียบกริบ "ฉันก็แค่นั่งอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้เกมมันดำเนินไปตามกฎของมันเท่านั้นเอง" "แก... แกมันก็แค่คนจนไร้ค่า! แกไม่มีทางมีปัญญาฮุบอาณาจักรของฉันได้หรอก!" คริสคำรามลั่น น้ำลายกระเด็นด้วยความคลุ้มคลั่ง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับขอความช่วยเหลือจากแขกคนอื่นๆ "พวกคุณก็เห็นนี่! มันเป็นแค่ไอ้เกาะเมียกิน! มันไม่มีทาง...!" "พอได้แล้วค่ะ คุณคริส" เสียงหวานใสแต่เด็ดขาดดังแทรกขึ้น รินรดาก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของสามี มือเรียวบางยกขึ้นจัดเสื้อสูทให้อาคินอย่างเบามือ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและสมเพชระคนกัน "คำก็คนจน สองคำก็เกาะเมียกิน... คุณเคยใช้คำพวกนี้เหยียบย่ำพวกเรามามากพอแล้วนะคะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง "แต่คุณคงลืมไปสินะคะ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่วันที่เราไม่มีอะไรเลย... คือฉัน และคนที่คุณเหยียบย่ำมาตลอด ก็คือทายาทตัวจริงเสียงจริงของคาร์เตอร์ โกลบอล ต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดของรินรดาราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องจัดเลี้ยง เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดังขึ้นเป็นระลอก บรรดาไฮโซและนักธุรกิจที่เคยพากันรุมล้อมเลียแข้งเลียขาคริส ต่างพากันถอยกรูดออกห่างจากเขาในทันที ราวกับกลัวว่าเชื้อโรคแห่งความล้มละลายจะกระเด็นมาติดตัว คริสเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรม ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ความมั่งคั่ง อำนาจ และชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิต พังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงหนาที! "มะ... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." คริสพึมพำกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินอาบสองแก้ม ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ร่างสูงพุ่งเข้าหาพื้น คุกเข่าลงแทบเท้าของอาคิน มือทั้งสองข้างเอื้อมไปคว้าชายกางเกงของชายหนุ่มเอาไว้แน่น เนื้อตัวสั่นเทาน่าสมเพชจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ "อาคิน... ท่านประธานอาคิน... ผมขอร้องล่ะครับ!" คริสละล่ำละลักละเมอเพ้อพจน์ด้วยความหวาดกลัว "ไว้ชีวิตบริษัทของผมด้วยเถอะครับ! ผมกราบล่ะ! อยากได้อะไร ผมยกให้หมดเลย! หุ้นทั้งหมด เงินทั้งหมดที่ผมมี... หรือจะให้ผมกราบเท้าคุณตอนนี้เลยก็ได้!" อาคินก้มมองดูอดีตคู่ปรับที่เคยเหยียบย่ำเขาอย่างไร้เยื่อใยด้วยหางตา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อในกำมือ "กราบเหรอ?" อาคินทวนคำเสียงแผ่ว ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูของคริสด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "ในวันที่เธอหัวเราะเยาะภรรยาของฉัน ตอนที่เธอพยายามจะบีบคั้นให้เราต้องตายทั้งกลม... เธอเคยคิดถึงคำว่า 'ขอร้อง' แบบนี้บ้างไหมล่ะ?" คริสตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพงค้างด้วยความสิ้นหวังสุดขีด ลมหายใจติดขัดราวกับคนกำลังจะจมน้ำตาย ในวินาทีนั้นเอง ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดสวมแว่นตาดำนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ชายชราผู้เป็นประธานอาวุโสแห่งคาร์เตอร์ โกลบอล กวาดสายตามองบรรยากาศภายในห้อง ก่อนจะเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของอาคินและรินรดาก่อนจะโค้งคำนับลงอย่างนอบน้อมที่สุด "ท่านประธานครับ... ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยรายงานด้วยความเคารพสูงสุด "ทรัพย์สินทั้งหมดของเครือคริส กรุ๊ป ถูกยึดอายัดและโอนกรรมสิทธิ์เสร็จสิ้น... และนี่คือ 'กุญแจห้องนิรภัยส่วนตัว' และบัตรสมาชิกวีไอพีระดับสูงสุดของธนาคารกลาง ที่เพิ่งออกให้แก่คุณรินรดากُرครับ" ชายชรายื่นกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่ประดับด้วยเพชรเม็ดงามให้แก่รินรดารับไว้ อาคินปรายตาลงมองคริสที่ยังคงคุกเข่าซบหน้ากับพื้น ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "เกมจบแล้วล่ะ... คริส" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของอาคินดังขึ้นตัดความเงียบ ข้อความสั้นๆ จากระบบธนาคารแสดงยอดเงินฝากหมุนเวียนในบัญชีส่วนตัวที่เพิ่มขึ้นอีกหลายหมื่นล้านบาท พร้อมกับตัวเลือกการอนุมัติสินเชื่อพิเศษที่ปรากฏสัญลักษณ์ 'อินฟินิตี้' ส่องประกายวาววับบนหน้าจอ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความตะลึงงันและหวาดหวั่น... (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ! - เมล่อนโซดา