โลกตะลึงทั้งเมือง

"กรี๊ด! ปล่อยนะ แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของรินรดาผ่านระบบถ่ายทอดสดฉุกเฉินในห้องทำงานส่วนตัวของคริส ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของตึกซีอีโอ ประชาชนนับแสนที่กำลังเกาะติดหน้าจอต่างต้องกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก ภาพบนจอยักษ์กลางเมืองหลวงเผยให้เห็นรinรดาที่ถูกชายฉกรรจ์สองคนล็อกตัวไว้ ขณะที่คริสกำลังยิ้มเยาะด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม มือหนากำลังจะกระชากสร้อยเพชรเส้นเล็กที่อาคินเคยซื้อให้เธอในวันครบรอบปีแรกเพื่อทำลายมันทิ้งต่อหน้าต่อตา ในห้องประชุมบอร์ดบริหารที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด อาคินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่นคมกริบที่เคยฉายแววอบอุ่นยามมองภรรยา บัดนี้กลับมืดมนราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งบนโลกใบนี้ บรรยากาศรอบตัวเขาลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องแทบจะติดลบ ไหล่กว้างที่เคยห่อตัวในชุดพนักงานเงินเดือนราคาถูก บัดนี้เหยียดตรงอย่างสง่างามโดยไม่ต้องพยายามสร้างภาพใดๆ ทั้งสิ้น "คุณคริสคะ... เล่นสนุกเกินไปแล้วนะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากของอาคินไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้ผู้จัดการฝ่ายอาวุโสที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว คริสที่มองผ่านจอภาพหันมามองกล้องด้วยความเย้ยหยัน คิดว่าอาคินคงกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งด้วยความจนตรอก "แกมันก็แค่ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกิน อาคิน! เมียสุดที่รักของแกกำลังจะถูกฉีกหน้าให้พังคาจอ ถ้าไม่อยากให้เธอเจ็บตัวมากกว่านี้ ก็คลานมาเลือกรองเท้าให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงหัวoเราะเยาะเย้ยของพนักงานและผู้ถือหุ้นบางคนที่เข้าข้างคริสดังขึ้นเบาๆ พวกเขามองอาคินด้วยสายตาสสมเพชเวทนา โดยไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองด้วยมือของพวกเขาเอง อาคินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชيرตัวเก่าๆ ออกสองเม็ดอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูรุ่นพิเศษที่ไม่มีวางขายทั่วไปขึ้นมา "เบื่อที่จะเล่นเกมหลอกเด็กแล้วเหมือนกันครับ... อ๊ะ ขอโทษค่ะ ติดนิสัยพูดครับจากพวกไร้มารยาทแถวนี้... ฉันหมายถึง ว่าเวลาเล่นสนุกมันควรจะพอแค่นี้ค่ะ" อาคินเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงอย่างฉับพลัน ความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกจากร่างสูงใหญ่จนทนายความประจำตึกถึงกับมือไม้สั่น เขากดปุ่มเปิดระบบเชื่อมต่อทั่วโลก ทันใดนั้น หน้าจอยักษ์ทั่วทั้งเมืองหลวง รวมถึงป้ายโฆษณา LED ทุกจุดใจกลางยุทธศาสตร์ธุรกิจ ไม่ว่าจะเป็นย่านการค้าไทม์สแควร์จำลองหรือตึกสูงระฟ้าทุกหลัง ก็ดับวูบลงพร้อมกันเป็นเวลาสามวินาที ก่อนจะปรากฏภาพตราสัญลักษณ์ประจำตึก "คาร์เตอร์ โกลบอล กรุ๊ป" (Carter Global Group) กลุ่มทุนข้ามชาติยักษ์ใหญ่ที่มีมูลค่ากิจการสูงกว่า GDP ของบางประเทศเสียอีก! เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในห้องประชุมและทั่วท้องถนน ภาพบนจอตัดสลับมาที่ห้องประชุมที่อาคินยืนอยู่ พร้อมกับข้อความประกาศอย่างเป็นทางการจากสำนักงานใหญ่ในนิวยอร์กและลอนดอนที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันทั่วโลก: *[ประกาศด่วน: ยืนยันตัวตนประธานกรรมการบริหารสูงสุดและผู้ถือหุ้นใหญ่ 100% — มร. อาคิน คาร์เตอร์]* ความเงียบงันระดับมรณะเข้าปกคลุมทันที ทุกสายตาเบิกกว้างจนแทบจะถסתออกมาจากเบ้า ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทที่เคยหัวเราะเยาะอาคินเมื่อครู่ ถึงกับหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือด มือไม้สั่นเทาจนทำแฟ้มเอกสารร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น "มะ... เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่ไอ้กระจอกธนาคารไม่ใช่เหรอ!" เสียงของคริสที่ตะโกนออกมาจากจอภาพสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นภาพโคลสอัปใบหน้าของอาคินปรากฏขึ้นคู่กับผังองค์กรระดับโลก อาคินก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปข้างหน้า แสงไฟจากภายนอกสาดส่องลงมาทาบทับร่างของเขา ราวกับพญาอินทรีที่กำลังกางปีกแผ่ขยายอำนาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองบอร์ดบริหารที่ตอนนี้ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวโดยไม่ต้องมีใครสั่ง "ธนาคารที่เธอกล้าดูถูกและพยายามจะฮุบกิจการ... เป็นแค่หนึ่งในร้อยบริษัทลูกที่ฉันซื้อไว้เล่นแก้เบื่อช่วงพักร้อนค่ะ คริส" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดาที่ถูกจับกุมตัวอยู่ในจอภาพอ้าปากค้างด้วยความตะลึงพรเพริด เธอมองสามีที่อยู่ร่วมกันมาหลายปีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ทึ่ง และประหลาดใจระคนกัน น้ำตารื้นขึ้นคล้าหน่วยตาคู่สวยเมื่อตระหนักว่า ผู้ชายคนนี้ยอมทิ้งความสุขสบายระดับมหาเศรษฐีเพื่อมาเดินเคียงข้างเธอในวันที่เธอไม่มีอะไรเลย "อาคิน... คุณคือ..." รินรดาพึมพำเสียงสั่น อาคินหันมามองกล้องด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงทันทีเมื่อเป็นเธอ ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองหน้าคริสที่กำลังล้มพับลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "เตรียมตัวรับหมายศาลเรียกค่าเสียหายสามหมื่นล้านบาทได้เลยค่ะ... และสำหรับข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวภรรยาของประธานกลุ่มคาร์เตอร์..." อาคินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างน่ากลัว "โทษของพวกนายคือการไม่มีแผ่นดินจะให้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป" ปัง! เสียงประตูห้องประชุมถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของหน่วยรักษาความปลอดภัยพิเศษระดับสากลในชุดสูทสีดำสนิทกว่ายี่สิบคน ที่เดินเรียงแถวเข้ามาโค้งคำนับให้อาคินอย่างพร้อมเพรียงและนอบน้อมที่สุด ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของทุกคนในเมืองก็ดังขึ้นพร้อมกัน... เป็นข้อความประกาศจากธนาคารกลางที่ระบุว่า "บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของกลุ่มบริษัทคริส ถูกระงับและโอนสิทธิ์การบริหารเข้าสู่เครือข่ายของคาร์เตอร์ โกลบอล เรียบร้อยแล้ว!" [เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!]