เผยตัวตนที่แท้จริง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบงัน สะท้อนภาพใบหน้าของอาคินที่เปลี่ยนจากความสุขุมนุ่มลึก กลายเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที รินรดาภรรยาอันเป็นที่รักกำลังตกอยู่ในรัศมีอันตรายจากบุคคลปริศนาที่โผล่มาประชิดตัวถึงหน้าบ้านพักส่วนตัว "นายท่าน... สัญญาณเตือนระดับสีแดงครับ พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เราประเมินไว้" เสียงปลายสายจากบอดี้การ์ดคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน แต่อาคินกลับยกมือขึ้นปราบพร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงประกายตาที่วาวโรจน์ด้วยความกรรเกรี้ยว "ปล่อยให้พวกมันเล่นละครฉากใหญ่ไปก่อน..." อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนปลายสายต้องเงียบเสียงลงทันที "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นจุดจบของฉันนัก วันนี้ฉันก็จะจัดให้สาสม" เขาววางสายลงอย่างเฉียบคม ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องรับรองวีไอพีที่อบอวลไปด้วยความดูแคลนจากกลุ่มคนเบื้องหน้า คริสและพวกพ้องกำลังหัวเราะเยาะเย้ยด้วยความได้ใจ คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นเพียงแค่พนักงานเงินเดือนตกอับที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะซื้อเสื้อผ้าดีๆ ใส่ "ไงล่ะ อาคิน? เงียบไปเลยนะ หรือว่าสำนึกได้แล้วว่าแกมันก็แค่เศษสวะที่เกาะผู้หญิงกิน!" คริสกระแทกเสียงหัวเราะลั่น เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับใช้ปลายนิ้วผลักอกของอาคินอย่างจงใจ "แกคิดว่าสภาพกุ๊ินๆ แบบนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนมาสู้กับอำนาจเงินของฉัน? ฝันไปเถอะน่า!" อาคินไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง เขายืนหยัดมั่นคงราวกำแพงหินผา ดวงตาคมกริบมองต่ำลงไปยังปลายนิ้วที่กำลังแตะอยู่บนเสื้อเชิ้ตเก่าๆ ของเขา ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับคริスนิ่งๆ เป็นสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งสุดตัวโดยไร้เหตุผล "แก... มองอะไรวะ?" คริสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะเก่งแต่ลึกๆ กลับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ฉันกำลังมองความโง่เขลาของแก..." อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวานก้องไปทั่วห้อง "ความโง่ที่คิดว่า อำนาจและเงินตราที่พ่อแม่หามาให้... จะทำให้แกกลายเป็นเจ้าชีวิตของคนอื่นได้" "ปากดีนักนะไอ้จนตรอก!" คริสถลึงตาใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว เงื้อมือขึ้นเตรียมจะตวัดตบหน้าอาคินให้หายแค้น ทว่าในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องกลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก อาคินยกมือขึ้นช้าๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเก่าที่สวมใส่อยู่ทีละเม็ดอย่างใจเย็น ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อรอการกระทำของเขา เขากอดอก ถอดแว่นสายตาไร้ค่ากรอบหนาออกอย่างไร้เยื่อใย โยนมันลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังเคร้ง! วินาทีที่กรอบแว่นหนาทึบถูกถอดออก ใบหน้าที่แท้จริงซึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้ภาพลักษณ์พนักงานออฟฟิศธรรมดา ก็ปรากฏสู่สายตาทุกคนอย่างชัดเจน โครงหน้าคมคายราวกับงานประติชั้นครูสันจมูกโด่งเป็นสันคม และที่สำคัญที่สุดคือแววตาคู่นั้น... แววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ บารมี และความเด็ดขาดระดับผู้กุมชะตากรรมคนนับล้าน! "เฮ้ย... แก..." คริสชะงักกึก มือที่เงื้อค้างไว้ร่วงหล่นลงข้างลำตัวโดยไม่รู้ตัว ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายเริ่มสั่นเทาเมื่อสมองประมวลผลภาพตรงหน้ากับเงาของบุคคลระดับตำนานที่เขาเคยเห็นแต่ในนิตยสารธุรกิจระดับโลก ไม่ใช่แค่คริสเท่านั้น แต่ทุกคนในห้องต่างพากันผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว บรรยากาศความเย่อหยิ่งเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว "แปลกใจเหรอคริส?" อาคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกพยางค์กลับหนักแน่นราวน้ำหนักค้อนที่ทุบลงกลางใจ "ที่เห็นหน้าคนที่แกเหยียบย่ำมาตลอด... คือประธานผู้ก่อตั้งและทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มธนาคารระดับประเทศแห่งนี้" พรึบ! เสียงประตูห้องเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบชีวิตที่ก้าวเข้ามาโค้งคำนับให้อาคินอย่างพร้อมเพรียง เสียงประสานเสียงดังฟังชัดทำเอาผู้คนที่เคยดูถูกเขาถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "ยินดีต้อนรับกลับครับ... ท่านประธานอาคิน!" อาคินเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก เขาก้าวเดินผ่านร่างของคริสที่กำลังสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำ โดยไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ของรินรดาที่บ้านพัก ทว่า ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะ—ภาพบนหน้าจอปรากฏร่างของบุคคลปริศนาที่ถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และในมือข้างหนึ่งกำลังถือมีดสั้นจ่อatลำคอของรินรดาเอาไว้แน่น! "อึก... อาคิน..." เสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาจากรินรดาผ่านกล้องวงจรปิดดังทะลุออกมา ทำให้อาคินหยุดชะงักกึก ดวงตาคู่นคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนน่ากลัว! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) เมล่อนโซดาค่ะ