ศัตรูคิดจะวางแผนซ้อน

“บอกราคาที่สูงที่สุดเท่าที่จะสูงได้มาเลยค่ะ ฉันต้องการให้งานเปิดตัวโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้านของตระกูลธนารักษ์พินาศย่อยยับไปต่อหน้าสื่อมวลชนสายเศรษฐกิจนับร้อยชีวิตในห้องจัดเลี้ยงนี้!” เสียงกระซิบที่เจือด้วยความเคียดแค้นและรอยยิ้มเยาะเย้ยดังลอดออกมาจากมุมอับหลังเสาหินอ่อนอิตาลีสีขาวมุก คริสในชุดสูทแบรนด์เนมตัดเย็บพิเศษเข้ารูปกำลังถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวที่ถูกเนรมิตขึ้นอย่างอลังการเพื่อเป็นเวทีเปิดตัวโปรเจกต์อสังหาฯ ไฮเอนด์ที่กำลังเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ เบื้องล่างพรมแดงทอดยาว รายล้อมไปด้วยเซเลบริตี้ นักลงทุนกระเป๋าหนัก และนักข่าวจากสำนักพิมพ์เศรษฐกิจชื่อดังนับสิบชีวิตที่ต่างพากันจับจ้องมายังเวทีกลาง แสงแฟลชวบวาบรากับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้คริสกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ คือภาพของรินรดา หญิงสาวในชุดราตรีผ้าไหมสีโรสโกลด์ที่ออกแบบมาอย่างเรียบหรูแต่สง่างาม เธอยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิทที่ดูภูมิฐาน—อาคิน ชายคนที่คริสเคยเหยียดหยาม ถ่มถุย และมองว่าเป็นเพียงแค่ “พนักงานเงินเดือนไส้แห้ง” ไร้ค่า ไร้อนาคต คนที่รินรดายอมทิ้งชีวิตสุขสบายมาขอดำเนินชีวิตกัดก้อนเกลือกินด้วยในอดีต *แกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้ค่า ทำไมถึงมายืนอยู่จุดนี้ได้!* คริสกัดฟันกรอด ความริษยาแผดเผาจนอกแทบระเบิด แผนการที่วางไว้กับกลุ่มป่วนงานมืออาชีพถูกเร่งรัดให้เร็วขึ้น เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นจากแถวหลัง เมื่อจู่ๆ หน้าจอ LED ขนาดยักษ์บนเวทีเกิดอาการภาพกระตุกและตัดสลับเป็นหน้าจอดำสนิท ตามมาด้วยเสียงสัญญาณรบกวนแหลมสูงที่บาดแก้วหูของผู้มาร่วมงานจนต้องยกมือขึ้นปิดหู รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองหน้าอาคินด้วยความตกใจ แววตาคู่สวยฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของสามีโดยสัญชาตญาณ ทว่าอาคินกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น ทรงอำนาจ และลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา “ไม่ต้องห่วงนะคะริน…” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูของภรรยาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับมือหนาที่อบอุ่นและคุ้นเคยเอื้อมมาบีบมือเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นคง “ปล่อยให้พวกมดปลวกมันดิ้นรนไปก่อนค่ะ เดี๋ยวเราค่อยมานั่งดูละครฉากใหญ่ที่พวกมันตั้งใจเล่นให้เราดูกัน” ท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มก่อตัวขึ้นในห้องจัดเลี้ยง เสียงฮือฮาดังระงมเมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสีดำนับสิบคนเดินผ่าฝูงชนตรงเข้ามายังเวทีกลางโดยไม่สนใจการรักษาความปลอดภัยของโรงแรม นำหน้ามาด้วยชายวัยกลางคนท่าทางกร่างที่ถือไมโครโฟนไร้สายไว้ในมือ เขาฉีกยิ้มกว้างด้วยความสะใจก่อนจะตบไมค์เสียงดังสนั่นห้อง “สวัสดีครับท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน! วันนี้ผมขออนุญาตเป็นตัวแทนของกลุ่มนักลงทุนผู้เสียหาย ที่ถูกบริษัทอสังหาฯ กำมะลอแห่งนี้หลอกลวงต้มตุ๋นเงินลงทุนไปหลายร้อยล้านบาท!” เสียงประกาศกร้าวผ่านลำโพงทรงพลังดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันขวับไปมองทันที แสงแฟลชจากนักข่าวเปลี่ยนทิศทางจากการถ่ายภาพบนเวทีมาสาดส่องไปยังกลุ่มผู้บุกรุกทันที คริสที่ยืนแอบมองเหตุการณ์อยู่มุมมืด แอบยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แผนการทำลายชื่อเสียงแบบฉับพลันนี้ถูกออกแบบมาเพื่อบดขยี้ความน่าเชื่อถือของอาคินและโครงการนี้ให้แหลکค่ายอนในพริบตาเดียว ข่าวหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้จะต้องพาดหัวว่า “โปรเจกต์พันล้านล่ม! ผู้บริหารหนุ่มต้มตุ๋นนักลงทุนหลบหนี” อย่างแน่นอน รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอเตรียมจะก้าวออกไปเผชิญหน้าและตอกกลับข้อกล่าวหานั้นด้วยข้อมูลและหลักฐานทั้งหมดที่เธอถืออยู่ในแท็บเล็ต แต่ทว่า… อาคินกลับเป็นฝ่ายยกมือขึ้นขวางเธอไว้เบาๆ “ให้สามีคนนี้จัดการเองนะคะคนดี” อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนร้ายที่กำลังยืนกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความเย้ยหยัน ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินขึ้นสู่หน้าเวทีอย่างมั่นคง ท่าทีที่สง่างามและเยือกเย็นตัดกับความวุ่นวายรอบตัวราวกับภาพสลัก “พวกคุณบอกว่าบริษัทของเราต้มตุ๋นนักลงทุนอย่างนั้นหรือคะ?” อาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ก้องกังวานผ่านไมโครโฟนหลักโดยไม่ต้องพยายามตะโกน แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้เสียงเซ็งแซ่ทั้งห้องเงียบกริบลงทันที แกนนำกลุ่มผู้บุกรุกหัวרויะร่วน “ใช่! อย่ามาทำไขสืบ ไสหัวลงมาจากเวทีแล้วคืนเงินมาซะ ไอ้อาคิดแกมันก็แค่พนักงานกระจอกๆ ที่บังเอิญจับผู้หญิงรวยได้ อย่ามาทำเป็นใหญ่โตที่นี่!” คำพูดดูถูกเหยียดหยามนั้นดังลั่นห้อง นักข่าวต่างพากันกดชัตเตอร์รัวยิ้มด้วยความกระหายในข่าวฉาว รินรดากำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความเดือดดาล เธอกำลังจะก้าวออกไปประกาศตัวตนที่แท้จริงของสามีเพื่อตบหน้าพวกมันให้หงายเงิบ แต่ทว่า อาคินกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามอีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มลึกซึ้งขึ้น รอยยิ้มที่ทำให้คนที่รู้จักเขาดีอย่างรินรดารู้ทันทีว่า… *พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่ม และไม่มีใครรอดจากเงื้อมมือของเขาได้แม้แต่คนเดียว* “อ้อ… พนักงานกระจอกๆ อย่างผมงั้นหรือคะ” อาคินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ที่ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากชิปอัจฉริยะ ออกมาคีบไว้ด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ “ในเมื่อพวกคุณบอกว่าผมไม่มีเงินและต้มตุ๋นคนอื่น งั้นผมคงต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยการ… ‘ซื้อ’ โรงแรมแห่งนี้ รวมถึงบริษัทคู่แข่งทุกแห่งที่จ้างพวกคุณมาป่วนในราคาเงินสด ณ วินาทีนี้เลยดีไหมคะ?” สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าก็เข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงขนาดมหึมา ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงงัน คริสที่แอบซ่อนอยู่หลังเสาถึงกับหน้าถอดสี ขาเรียวอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นบัตรใบนั้นชัดเจน บัตรเครดิตดำไร้วงเงินระดับ VVIP ที่มีอยู่เพียงสิบบัตรในโลก และหนึ่งในนั้นเป็นของประธานกรรมการบริหารกลุ่มธนาคารระดับโลกที่อาคินกุมอำนาจอยู่เบื้องหลัง! “มะ… เป็นไปไม่ได้! ไอ้อาคิด มันเป็นแค่…” แกนนำกลุ่มผู้บุกรุกหน้าซีดเผือด เสียงสั่นระรัวจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ อาคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ชายคนนั้นทีละก้าว สายตากดดันราวกับยมทูตที่กำลังพิพากษาชีวิต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของเหล่าผู้บริหารโรงแรมที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้องทั่วห้องจัดเลี้ยง… ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ เมล่อนโซดาตื่นเต้นจนมือสั่นเลยค่ะ!