รินรดารู้ความจริง?

"คุณกำลังจะบอกว่า... โรงแรมทั้งหมดในเครือเดอะ แกรนด์ ที่เราเพิ่งเดินออกมาเมื่อกี้ เป็นของบริษัท 'วี-แคปปิตอล' ที่คุณถือหุ้นใหญ่จริงๆ งั้นเหรอคะ อาคิน?" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้มีโทนเสียงสูงด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความเงียบงัน เยียบเย็น และลุ่มลึกจนคนที่ฟังอยู่ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รถยนต์ซีดานสีดำสนิทเคลื่อนตัวไปอย่างนุ่มนวลบนถนนสายหลักที่เริ่มมีแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสาร อาคินที่นั่งอยู่เบาะหลังข้างกายภรรยาคนสวย ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความขี้เล่นเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดีว่าความฉลาดของรินรดานั้นไม่เคยเป็นรองใคร ยิ่งเธออยู่เคียงข้างเขาผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมานานนับปี ประสาทสัมผัสของเธอยิ่งเฉียบคมราวกับเรดาร์ที่พร้อมจะตรวจจับความผิดปกติได้ทุกเมื่อ อาคินยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียกรอบหน้าของภรรยาอย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นและคุ้นเคยนี้ช่วยลดความตึงเครียดในอากาศลงได้บ้าง แต่ไม่ได้ทำให้คำถามเมื่อครู่จางหายไป "ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะคะคนดี หิวจนเบลอแล้วหรือเปล่า เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันก่อนดีไหมคะ" อาคินเลือกที่จะหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามเบี่ยงเบนความสนใจด้วยรอยอบอุ่นที่ใช้ได้ผลมาตลอดหลายปี แต่รินรดาไม่ยอมปล่อยผ่าน เธอนั่งกอดอก สายตาคมกราบจ้องมองใบหน้าด้านข้างของสามีราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปในความคิดของเขา "อาคินคะ... อย่าเปลี่ยนเรื่องค่ะ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่น and เด็ดเดี่ยว "ตอนที่ผู้จัดการโรงแรมคนนั้นก้มหัวให้คุณจนแทบจะติดพื้น แถมยังเรียกคุณว่า 'ท่านประธาน' เสียงนั้นไม่ได้เบาเลยนะคะ และที่สำคัญ... บัตรสีดำขลิบทองที่คุณใช้รูดเคลียร์บิลค่าเสียหายทั้งหมดให้คริสเมื่อกี้ มันไม่ใช่บัตรเครดิตธรรมดาของพนักงานเงินเดือนเงินเดือนหมื่นห้าแน่ๆ ค่ะ" อาคินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที หัวใจในอกกระตุกวูบไม่ใช่เพราะกลัวความลับแตก แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ต้องปกปิดตัวตนที่แท้จริงจากผู้หญิงที่รักและซื่อสัตย์กับเขายิ่งกว่าชีวิต ระบบจำลองการบริหารจัดการการเงินระดับโลก หรือที่เขามักจะเรียกในใจว่า "ระบบ" กำลังส่งเสียงเตือนเบาๆ ในโสตประสาทของเขา [คำเตือน: ความเสี่ยงในการเปิดเผยตัวตนต่อบุคคลที่สามอยู่ในระดับ 85% กรุณาระมัดระวังการใช้คำพูด] อาคินเกือบจะหลุดปากพูดออกไปแล้วว่า *'ระบบมันบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้เพื่อแลกกับเงินหมื่นล้าน'* แต่สมองส่วนที่เหลืออีกเสี้ยวหนึ่งดึงสติกลับมาได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด เขาแกล้งทำเป็นไอคอกแคกเบาๆ ยกมือขึ้นนวดขมับทำท่าทางเหนื่อยล้าเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นอีกครั้ง "โธ่... รินคะ สามีของคุณก็แค่... เอ่อ... ไปลงทุนทำธุรกิจลับๆ กับเพื่อนร่วมรุ่นที่บังเอิญรวยขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัวน่ะค่ะ" อาคินหัวเราะแห้งๆ พยายามปั้นสีหน้าให้ดูน่าเชื่อถือที่สุด "คุณก็รู้ว่าฉันชอบเสี่ยงโชคซื้อหวยใต้ดินกับหุ้นนิดๆ หน่อยๆ เผื่อฟลุก วันนี้โชคดีได้กำไรก้อนโตมา ก็เลยทำเป็นใจป๋าช่วยเคลียร์ให้ยัยคริสหน้าเลือดนั่น จะได้เลิกมารังควานเราสักทีไงคะ" รินรดากะพริบตาปริบๆ จ้องมองสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่จะหลอกได้ง่ายๆ ด้วยคำอธิบายลวกๆ แบบนี้ "ลงทุนหุ้นแล้วได้กำไรมาหลักสิบ миллион (สิบล้าน) ในเวลาแค่ข้ามคืนเนี่ยนะวะคะ?" รินรดาหรี่ตามอง "อาคิน... คุณมีความลับอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่าคะ ถ้าคุณมีหนี้สินเพิ่ม หรือไปทำอะไรผิดกฎหมาย... บอกฉันตรงๆ ได้นะคะ ต่อให้เราจะต้องกลับไปกินมาม่ากันทุกมื้อเหมือนตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันก็ไม่เคยกลัวเลยสักนิด" คำพูดที่ออกมาจากใจจริงของรินรดาทำให้อาคินรู้สึกจุกแน่นในอก ความรักและความผูกพันที่เธอมอบให้มันช่างยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์เสียจนเขาแทบอยากจะคุกเข่าสารภาพความจริงทั้งหมดตรงนี้ เดี๋ยวนี้ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่น "รินคะ... เชื่อใจฉันเถอะค่ะ" อาคินสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงทุ้มนุ่มเต็มไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก "ไม่มีหนี้สิน ไม่มีเรื่องผิดกฎหมายแน่นอนค่ะ ทุกสิ่งที่ฉันทำ... และทุกสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ มันก็เพื่อความสุขสบายของเราสองคน เพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเรากลับมาต่างหากล่ะคะ" รินรดานิ่งเงียบไป เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของสามี พยายามค้นหาพิรุธ แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความรัก ความห่วงใย และความมั่นใจบางอย่างที่น่าประหลาดใจ จนเธอต้องยอมถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนใจ "ก็ได้ค่ะ... ถ้าคุณบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็จะเชื่อคุณ" รินรดาพึมพำเบาๆ พร้อมกับเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกหน้าต่างรถที่กำลังแล่นผ่านย่านธุรกิจใจกลางเมือง "แต่จำไว้นะคะอาคิน ถ้าคุณโกหกฉัน... ฉันจะหอบเสื้อผ้าหนีกลับไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัดจริงๆ ด้วย" อาคินยิ้มกว้างออกมาได้เต็มที่โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เขาขยับเข้าไปโอบไหล่ภรรยาเข้าแนบชิดลำตัว "รับรองว่าไม่มีวันนั้นหرفหรอกค่ะที่รัก..." รถหรูเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่พวกเขาเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน ซึ่งความจริงแล้ว... คอนโดมิเนียมแห่งนี้ทั้งตึกก็เป็นหนึ่งในทรัพย์สินที่ถูกโอนเข้ามาอยู่ในชื่อของอาคินผ่านระบบเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง โดยที่รินรดายังคงเข้าใจว่าเป็นห้องเช่าราคาแพงที่สามี "กัดฟันผ่อน" ทั้งคู่ก้าวลงจากรถและเดินเคียงคู่กันเข้ามาในลิฟต์ส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องโดยสารขนาดเล็กกลับมาอบอุ่นและผ่อนคลายอีกครั้ง รินรดาเอนศีรษะซบลงกับไหล่กว้างของสามีอย่างอ่อนล้าจากการเผชิญหน้ากับความวุ่นวายตลอดทั้งวัน จังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอาคินก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* อาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่ได้คิดอะไร ปลายนิ้วปัดหน้าจอเพื่อเปิดอ่านข้อความจากระบบที่มักจะรายงานความเคลื่อนไหวทางการเงินและอสังหาริมทรัพย์ แต่ทว่า... ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้เกี่ยวกับธุรกิจโรงแรมหรือหุ้นบริษัทแต่อย่างใด [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงบัญชีสำรองระดับ S-Class โดยบุคคลภายนอก ชื่อผู้ติดต่อ: 'คุณหญิงมารศรี' (แม่ยายของคุณ) กำลังทำธุรกรรมโอนเงินจำนวน 500,000,000 บาท เข้าสู่บัญชีส่วนตัวที่ธนาคาร...] อาคินเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนเผลออุทานออกมาเสียงดังลั่นลิฟต์ "เฮ้ย! แม่ยายจะโอนเงินห้าร้อยล้านไปให้ใครวะเนี่ย?!" รินรดาที่ยืนพิงไหล่อยู่สะดุ้งสุดตัว เธอยืดตัวตรงขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยหรี่มองสามีด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ พร้อมกับยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือจากมือของอาคินมาถือไว้ได้อย่างรวดเร็ว "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะอาคิน... แม่ยาย? ห้าร้อยล้าน? ใครคือเจ้าของบัญชีนั้นคะ?!" [โปรดติดตามตอนต่อไป... วันพรุ่งนี้] --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เมล่อนโซดา" มาโดยตลอดนะคะ!