กลลวงของแม่ยายใจร้าย

"ชุดสูทตัดเย็บราคาถูกเนื้อผ้าหยาบกระด้างแบบนี้... เธอทนใส่เข้าไปได้ยังไงกันคะรินรดา หรือว่าเงินเดือนสามหมื่นบาทของอาคินมันขัดสนจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อผ้าไหมดีๆ ให้สามีใส่สักตัว?" เสียงหัวعุบอิบเจือความดูถูกเหยียดหยามดังขึ้นทันทีที่รินรดาก้าวขาพ้นจากประตูกระจกใสของร้านกาแฟไฮendกลางย่านธุรกิจ ร่างท้วมสง่างามของ 'คุณหญิงมณีรัตน์' มารดาบังเกิดเกล้าของคริส อดีตแฟนเก่าผู้เคยเหยียดยามอาคินไว้อย่างไม่มีชิ้นดี กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมกวาดมองเครื่องแต่งกายเรียบง่ายของหญิงสาวด้วยความสมเพชเวทนา รินรดายืนนิ่ง สงบ กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศมาคุระหว่างพวกเธอทั้งสอง หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวบางยกขึ้นจัดกระเป๋าหนังเทียมใบเก่าในมืออย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับอดีตแม่ยายที่พยายามจะเขี่ยเธอให้พ้นทางตั้งแต่อดีต "ถ้าคุณหญิงเชิญรินมาเพื่อจะพูดเรื่องชุดของพี่คิน รินเกรงว่าจะเสียเวลาเปล่าค่ะ เพราะต่อให้พี่คินจะใส่เสื้อผ้าตัวละร้อย รินก็ยังภูมิใจที่ได้ยืนเคียงข้างเขาค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตอบด้วยน้ำหนักที่มั่นคงและนุ่มนวล แต่เฉียบคมจนคนฟังถึงกับชะงัก มณีรัตน์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเรียบตึงด้วยความไม่พอใจ เธอวางแก้วกาแฟลงกระทบจานรองเสียงดัง *เคร้ง* จนบาริสต้าแถวนั้นยังต้องเหลียวมอง "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... เด็กกตัญญูกตเวทีที่ยอมทิ้งอนาคตการงานมั่นคง มานั่งกินแกลบกินเกลือกับผู้ชายกระจอกๆ ที่แม้แต่เงินดาวน์รถยังต้องผ่อนส่ง! เธอลืมไปแล้วหรือไงคะรินว่าตาคริส ลูกชายฉันเคยเสนอตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดให้เธอ แถมยังเตรียมคอนโดหรูใจกลางเมืองไว้ให้อีกตั้งหลายห้อง แต่เธอกลับเลือกไอ้อาคิน... ผู้ชายที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานหน้าคอมพิวเตอร์จนหลังค่อมเนี่ยนะ?" มณีรัตน์โน้มตัวไปข้างหน้า สายตากราดเกรี้ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา พยายามเฟ้นหาความลังเลใจหรือความเสียดายจากหญิงสาว "ฉันมาวันนี้... ไม่ได้จะมาชวนทะเลาะหรอกนะคะรินรดา แต่ฉันมาในฐานะผู้ใหญ่ที่มองการณ์ไกล อาคินมันไม่มีอนาคตหรอกค่ะ บริษัทสตาร์ทอัพเล็กๆ ของมันใกล้จะเจ๊งเต็มทีแล้ว หนี้สินรุงรังที่มันไปกู้มาลงทุนกำลังจะฟ้องล้มละลายในเร็วๆ นี้ ฉันสงสารเธอนะคะที่ต้องมาจมปลัก ถ้าเธอฉลาดพอ... เซ็นใบหย่าซะ แล้วกลับไปหาคริส ลูกชายฉันพร้อมจะอ้าแขนรับผู้หญิงที่โง่ที่สุดคนนี้เสมอ... แลกกับการที่เธอไม่ต้องไปนอนข้างถนนในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... รินรดากะพริบตาช้าๆ มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นน้อยๆ รอยยิ้มที่ทำให้มณีรัตน์รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด มันไม่ใช่รอยยิ้มของความหวาดกลัว หรือความจนตรอก แต่มันคือรอยยิ้มของความ... สมเพช "ขอบพระคุณในความกรุณานะคะคุณหญิง..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว "แต่รินเกรงว่า... คุณหญิงคงจะได้รับข่าวสารที่ตกยุคไปเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" "เธอหมายความว่ายังไง!" มณีรัตน์เสียงสูงขึ้นโดยอัตโนมัติ ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งสงบเกินไปของเด็กสาวตรงหน้า "บริษัทเล็กๆ ที่คุณหญิงว่า... ตอนนี้กำลังควบรวมกิจการครั้งใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ค่ะ และหนี้สินที่คุณหญิงพูดถึง... รู้สึกว่าจะเป็นเงินสดมูลค่าห้าพันล้านบาทที่สามีของรินเพิ่งใช้ปิดดีลซื้อตึกทั้งย่านนี้ไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อวานนี้ต่างหากล่ะคะ" "เหลวไหล! เพ้อเจ้ออะไรของเธอ อาคินมันก็แค่พนักงานเงินเดือนกิเอก็อตโง่ๆ คนหนึ่ง จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อตึก!" มณีรัตน์ตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนคนในร้านหันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าเริ่มซีดเผือดด้วยความตกใจปนระคนไม่เชื่อ รินรดายังคงยิ้ม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมา หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารระดับโลกที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เธอยื่นหน้าจอไปให้คุณหญิงมณีรัตน์ดูใกล้ๆ เพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของคุณหญิงมณีรัตน์เบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อตัวเลขในบัญชีที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่หลักแสนหรือหลักล้าน แต่มันคือตัวเลขเก้าหลักที่มีสกุลเงินเป็นดอลลาร์สหรัฐ! พร้อมกับชื่อผู้ถือบัญชีที่ประทับหราอยู่ด้านบนสุด... *นายอาคิน วรโชติเมธี (ประธานกรรมการบริหารและผู้ถือหุ้นใหญ่สูงสุด - The Global Banking Group)* ร่างท้วมของมณีรัตน์เซถอยหลังลงไปกระแทกกับโซฟา ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดไม่ออก ผู้ชายที่เธอเหยียดหยามมาตลอดหลายปี ในฐานะไอ้ขี้แพ้ไร้ค่า... แท้จริงแล้วคือฉลามยักษ์ผู้กุมอำนาจการเงินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ! ในจังหวะที่ความเงียบงันและบรรยากาศอันน่าอึดอัดกำลังบีบเค้นหัวใจของคุณหญิงมณีรัตน์จนแทบหยุดหายใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดี ที่เดินตรงเข้ามาโอบเอวบางของรินรดาเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูก พร้อมกับสุ้มเสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคยที่เอ่ยขึ้นข้างใบหูของภรรยาคนเก่ง "คุยอะไรกันอยู่หรือครับที่รัก... หน้าคุณหญิงดูซีดๆ เหมือนคนกำลังจะ เป็นลมเลยนะครับ" อาคินก้มลงมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน ก่อนจะปรายตามองหญิงสูงวัยที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... และในวินาทีนั้นเอง ประตูร้านกาแฟก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยของคริส อดีตแฟนเก่า ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่สั่นเทา ก่อนจะทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นแทบเท้าของอาคินทันทีเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น! "ท่านประธานครับ! ธนาคารแม่ของเรา... ถูกฟรีซบัญชีทั้งหมดแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ เมล่อนโซดาตื่นเต้นกับความฟินระดับพรีเมียมนี้จริงๆ ค่ะ!