การเดินทางของคนไร้บ้าน

เสียงแตกร้าวลั่นเปรี๊ยะราวกับกระดูกที่ถูกบดขยี้ดังสะท้อนก้องกังวานในศาลบรรพชนที่เงียบสงัด จ้าวหานไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับ ไหลย้อยตามโครงหน้าคมคายที่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ป้ายวิญญาณไม้จันทน์หอมสลักนาม ‘ไป๋ซาน’ อาจารย์ผู้ล่วงลับ บัดนี้รอยร้าวรานลึกดั่งใยแมงมุมกำลังแผ่ขยาย ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักออกมาจากฐานตั้งราวกับอสรพิษร้ายที่เพิ่งตื่นจากจำศีล กลิ่นอายความตายและอาฆาตมาดร้ายแผ่ซ่านกดทับจนลมหายใจติดขัด "อาจารย์..." จ้าวหานพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หัวใจดิ่งวูบลงสู่ห้วเหวไร้ก้นบึ้ง วิชากระบี่เก้าสวรรค์ที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ก่อนสิ้นลมหายใจกำลังร่ำร้องเตือนภัย แผ่นป้ายวิญญาณนี้ไม่ใช่เพียงแค่ตัวแทนความเคารพ แต่มันคือ ‘ผนึกโลหิต’ ที่อาจารย์ใช้สะกดวิญญาณอาฆาตและเตือนภัยยามเมื่อศัตรูคู่อาฆาตในอดีตกำลังเข้าใกล้ การที่ป้ายวิญญาณร้าวรานเช่นนี้หมายความว่า... ตัวตนเบื้องหลังการล่มสลายของสำนักกระบี่เมฆาคารวะกำลังเคลื่อนไหว และพวกมันรู้เบาะแสของเขาแล้ว "อย่าได้เสียเวลาอาลัยอาวรณ์กับท่อนไม้แกะสลักที่ไร้ลมหายใจนั่นเลย, จ้าวหาน" เสียงหวานใสเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหมื่นปีดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง หลี่มู่เหยา ก้าวเท้าแผ่วเบาราวกับภูตพราย นางยืนกอดอกพิงกรอบประตู ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ต้องแสงจันทร์สาดส่องจนดูคล้ายนางเซียนผู้สูงส่งเกินเอื้อม ทว่าแววตาคู่คมกริบกลับกวาดมองป้ายวิญญาณที่กำลังสลายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งสมเพช เยือกเย็น และระแวดระวังในคราเดียวกัน จ้าวหานหันขวับกลับไปมองนาง แววตาที่เคยสงบนิ่งดั่งบึงน้ำลึกบัดนี้วาวโรจน์ด้วยประกายเพลิงแห่งโทสะ "เจ้าเห็นสิ่งนี้แล้วยังพูดจาเย้ยหยันได้ลงคอ รอยร้าวนี้หมายความว่าพวกมัน... พวกมันที่ทำลายตระกูลของเจ้าและใส่ร้ายอาจารย์ของข้ากำลังมา!" "แล้วอย่างไร?" หลี่มู่เหยาส่งเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ "ตระกูลจ้าวของเจ้าสมควรตาย อาจารย์ของเจ้า... หึ บางทีเขาอาจจะได้รับผลกรรมที่ทำไว้แล้วก็ได้ ข้ามาที่นี่ไม่ได้เพื่อร่วมไว้ทุกข์กับเจ้า แต่เพื่อทòiสัญญาก่อนที่ฟ้าจะสาง" บรรยากาศภายในศาลบรรพชนพลพันตึงเครียดขึ้นจนแทบระเบิด ปราณกระบี่ในร่างกายของจ้าวหานหมุนวนพลุ่งพล่าน กระบี่ไร้คมที่สะพายอยู่ด้านหลังส่งเสียงฮัมคารคำรามเบาๆ ราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารที่พุ่งพล่านของนายเหนือหัว เขาก้าวเข้าไปประชิดนางเซียนสาวผู้เย่อหยิ่ง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง "สัญญาระหว่างเราคือการสะสางความแค้น แต่ก่อนจะถึงวันนั้น... ข้าต้องก้าวออกไปจากที่นี่ตามคำสั่งเสียสุดท้ายของอาจารย์" หลี่มู่เหยาไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว นางเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว กลิ่นอายความเย็นชาจากวิชาหิมะไร้ลักษณ์แผ่ซ่านกระทบผิวหน้าของจ้าวหานจนหนาบาน "คำสั่งเสีย? เจ้าน่ะรึจะแบกรับมันไหว? โลกภายนอกไม่ได้งดงามเหมือนตำราในสำนัก ยุทธภพปัจจุบันเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บของสุนัขป่าหิวกระหาย เจ้าที่มีแต่กระบี่ไร้คมเล่มเดียวกับภาระอันหนักอึ้ง จะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของสำนักยุทธ์ใหญ่ทั้งห้าได้อย่างไร" "นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องกังวล" จ้าวหานกล่าวเสียงต่ำ ทรงพลัง และเด็ดเดี่ยว "คนไร้บ้านเช่นข้า ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว หากฟ้าดินไม่ยอมให้ความยุติธรรม ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้แหละ... แหกฟ้าดินมันเสีย!" สิ้นคำพูดนั้น จ้าวจ้าวหานก็สะบัดแขนเสื้อ มือหนาคว้าจับด้ามกระบี่ไร้คมที่ห่อหุ้มด้วยผ้าเก่าๆ พลังปราณสีครามเข้มข้นระเบิดออกจากร่างจนฝุ่นละอองรอบศาลบรรพชนปลิวว่อน เขาหันหลังให้ป้ายวิญญาณที่บัดนี้แตกสลายกลายเป็นผุยผง ก้าวเดินออกไปสู่แสงจันทร์เบื้องนอกอย่างไร้ความลังเล หลี่มู่เหงามองตามแผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยวแต่ทระนงองอาจ หัวใจที่เคยด้านชาราวกับน้ำแข็งพันปีกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด นางขบฟันแน่นก่อนจะสะบัดชายเสื้อคลุมทะยานร่างตามออกไปดั่งผีเสื้อราตรี "อย่าสำคัญตัวผิดไป, จ้าวหาน! ข้าแค่อยنتตามไปดูว่าเจ้าจะตายอนาถริมทางอย่างไรต่างหาก!" เสียงฝีเท้าของทั้งสองคนหายลับไปในความมืดของผืนป่า ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของศาลบรรพชน และควันสีดำทมิฬที่รวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นรูปใบหน้ายักษ์มหึมา กำลังส่งเสียงหัวเราะก้องกังวานเสียดแท่นโสตประสาท ทว่า... ในเงาไม้มืดมิดห่างออกไปไม่ถึงร้อยก้าว มีเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งกำลังยืนไขว้หลังถือพัดเหล็กกล้า ปลายพัดเคาะเบาๆ กับฝ่ามืออย่างใจเย็น ดวงตาภายใต้เงาหมวกสานจดจ้องทิศทางที่จ้าวหานจากไปด้วยรอยยิ้มลึกลับ "นกน้อยบินออกจากรังแล้ว... แจ้งนายท่านเตรียมรับรองแขกผู้ไร้บ้านคนนี้ได้" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายเสียดสีกันดังขึ้น ก่อนที่ร่างนั้นจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ ณ ที่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย... --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ "พยัคฆ์ขาวคำราม"