กลิ่นอายความเย็นเยียบ

โลหิตสีแดงฉานหยดลงบนผืนหิมะขาวโพลนราวกับดอกเหมยที่เบ่งบานกลางฤดูหนาวอันโหดร้าย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานไปกับไอเย็นจัดจนกลายเป็นหมอกสีขาวจาง ๆ ลอยอวลอยู่รอบกาย จ้าวหานยืนนิ่งสงบ ด้ามกระบี่ไร้คมในมือยังคงอุ่นด้วยไออุ่นแห่งลมปราณที่หมุนวนอยู่ในจุดตันtian ปลายเท้าของเขายเหยียบบนกิ่งสนหักโค่น ร่างของมือสังหารจากพรรคอสูรโลหิตสามคนนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจอยู่เบื้องล่าง การต่อสู้เมื่อครู่เกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงลมหายใจเข้าออก ทว่าความตึงเครียดในบรรยากาศกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ออกมาเถอะครับ..." จ้าวหานกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานก้องฝ่าความเงียบงันของผืนป่าสนโบราณ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังเงาร่างพร่ามัวที่ยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดผาน้ำแข็งเบื้องหน้า ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เงาร่างนั้นพลันเด่นชัดขึ้นมาดั่งภาพวาดพู่กันจีนอันทรงคุณค่า นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายเมฆาด้วยด้ายเงิน เส้นผมยาวสลวยสีดำสนิทปลิวไสวไปตามกระแสลมหนาว ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาที่สุดคือใบหน้ารูปไข่ที่งดงามล่มเมือง แต่กลับไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ ราวกับรูปสลักหยกขาวที่ไม่มีวิญญาณ ดวงตาคู่นั้นเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ทว่ากลับล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง นางคือ 'หลี่มู่เหยา' ศิษย์เอกแห่งหุบเขาหิมะไร้ลักษณ์ ผู้เลื่องชื่อเรื่องวิชาหิมะผันกลับและกระบี่ไร้ใจ "ฝีมือการโคจรลมปราณของเจ้าพัฒนาขึ้นไม่น้อย..." สุ้มเสียงของนางเย็นเยียบราวกับสายลมจากยอดเขาหิมะ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด ๆ เจือปน "แต่น่าเสียดาย... วิถีกระบี่ไร้คมของเจ้า ยังคงเปื้อนเปื้อนด้วยความอาลัยอาวรณ์ทางโลก" จ้าวหานไม่โกรธเคือง เขากลับคลี่ยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก แววตาฉายแววท้าทายอันเปี่ยมด้วยเสน่ห์ของลูกผู้ชาย "ความอาลัยอาวรณ์ที่แม่นางหลี่กล่าวถึง คือความกตัญญูที่ข้าต้องชำระสะล้างมลทินให้แก่ปรมาจารย์ หรือท่านเห็นว่าการก้มหัวให้ความอยุติธรรม เป็นวิถีของเซียนผู้สูงส่งกันแน่ครับ" หลี่มู่เหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีดาบอันหนצוนจับขั้วหัวใจแผ่พุ่งออกมาจากร่างนางโดยไม่ต้องชักอาวุธ อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนหยดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา นางก้าวเท้าเดินย่างก้าวบนหิมะอย่างไร้ร่องรอย ร่างระหงเคลื่อนเข้ามาประชิดเบื้องหน้าจ้าวหานในระยะห่างเพียงไม่ถึงสามก้าว กลิ่นหอมจาง ๆ คล้ายดอกเหมยขาวลอยปะปนมากับไอหนาว "ความอยุติธรรมในยุทธภพมีมากกว่าเม็ดทรายบนชายหาด เจ้าคิดว่าตัวคนเดียวจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้หรือ?" นางเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะราบเรียบแต่มقرด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนไหล่ทั้งสองข้างของจ้าวหาน "จ้าวหาน... เจ้าควรหยุดมือก่อนที่จะสายเกินไป" "หากฟ้าดินไม่ให้ความยุติธรรม..." จ้าวหานเงยหน้าขึ้นสู้สายตากับนางอย่างไร้ความเกรงกลัว ประกายตาคมปราบของบุรุษหนุ่มสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยของนางเซียน "ข้าผู้นี้ก็จะใช้กระบี่ในมือ... แหวกฟ้าดินเบื้องบนด้วยสองมือนี้เองครับ!" สิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศรอบด้านก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด หลี่มู่เหยาจ้องมองใบหน้าอันเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่ม หัวใจที่เคยด้านชาและถูกปิดตายด้วยความแค้นในอดีตกลับกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นางไม่เคยพบเจอใครที่กล้าสบตานางด้วยความทระนงเช่นนี้มาก่อน ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ดวงตาทั้งคู่ของหลี่มู่เหยาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... สัมผัสแห่งจิตสังหารอันแหลมคมสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาจากความมืดเบื้องหลัง ห่างออกไปเพียงร้อยวา! ร่างบางของนางเซียนไร้ใจไวกว่าความคิด มือเรียวดั่งหยกขาวสะบัดออกเบื้องหน้าโดยไม่ลังเล แสงกระบี่สีครามประกายประกายวาววับพุ่งทะยานออกจากฝักข้างเอว ปะทะเข้ากับเงาดำที่พุ่งเข้าใส่จ้าวหานอย่างจังจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท เศษหิมะและกิ่งไม้กระเด็นว่อนไปทั่วสารทิศ! จ้าวหานพุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวนางตามสัญชาตญาณ มือหนาคว้าเอวบางของหลี่มู่เหยาไว้เพื่อดึงหลบกระแสลมปราณสะท้อนที่รุนแรง ไออุ่นจากร่างกายของบุรุษหนุ่มแผ่ซ่านผ่านอาภรณ์เนื้อดี ทำให้นางเซียนผู้เย็นชาถึงกับสะท้านเฮือก ดวงตาสบประสานกันในระยะประชิด หัวใจของทั้งสองต่างเต้นระรัวท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จ้าวหานจะได้เอ่ยปากถามสิ่งใด ปลายกระบี่ของหลี่มู่เหยากลับถูกยกขึ้นมาจ่อตรงลำคอของเขาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ทว่ามือของนางกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่นางเองก็ไม่เคยเป็นมาก่อน และในวินาทีนั้นเอง ที่เสียงหัวเราะอันแหบพร่าและคุ้นเคยดังขึ้นจากยอดไม้เบื้องบน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่จ้าวหานไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอในดินแดนรกร้างแห่งนี้... "ฮ่า ๆ ๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ศิษย์เอกแห่งหุบเขาหิมะไร้ลักษณ์ กับทายาทตระกูลจ้าวผู้ร่วงหล่น..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ "พยัคฆ์ขาวคำราม"