พิษร้ายกับทางรอด

โลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินศิลา ส่งเสียงดัง *ติ๋ง* สะท้อนก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของถ้ำมังกรอัคคี "เจ้า... เหตุใดจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้!" สุ้มเสียงของหลี่มู่เหยาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงน้ำแข็งยามเหมันต์ บัดนี้กลับสั่นระริก เจือไปด้วยความตื่นตระหนกและรa้าวราญอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ร่างระหงของนางเซียนผู้ไร้ใจสั่นเทาเล็กน้อยขณะประคองร่างของจ้าวหานเอาไว้ในอ้อมแขน เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือเงาร่างมหึมาของราชันย์อสรพิษเกล็ดเพลิง มันแผ่ไอพิษสีม่วงเข้มออกมาจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเขี้ยวพิษของสัตว์อสูรบรรพกาล ก็คือรอยแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลังของจ้าวหาน เมื่อครู่... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เขี้ยวพิษอันแหลมคมพุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพหัวใจของหลี่มู่เหยา ทว่าจ้าวหานกลับใช้ ‘วิชาตัวเบาทลายเมฆา’ พลิกตัวเข้ามารับการโจนั้นด้วยแผ่นหลังของตนเองแทน ปราณกระบี่ไร้คมที่เคยหมุนวนคุ้มกายแตกกระเจิง ดำดิ่งสู่ห้วงอันตรายถึงขีดสุด "คุณหนูหลี่... ปลอดภัยก็ดีแล้วครับ" จ้าวหานแย้มยิ้มออกมาบางเบา แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มดองหน้า ปลายริมฝีปากของเขาย้อมไปด้วยลิ่มเลือดสีดำสนิท พิษสลายวิญญาณเก้าชั้นฟ้ากำลังกัดกินชีพจรและเส้นลมปราณของเขาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดราifyแยกสลายกระดูกและไขกระดูกทำให้ลมหายใจของเขาสั่นสะท้าน แต่แววตาของบุรุษหนุ่มหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น หลี่มู่เหยาเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด นางรีบถ่ายทอดลมปราณประจำสำนักหิมะไร้ลักษณ์เข้าไปในร่างของเขาอย่างไม่คิดชีวิต พลังความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งเข้ากดทับพิษร้ายในกายของจ้าวหานไว้ชั่วคราว ทว่าพิษของราชันย์อสรพิษเกล็ดเพลิงนั้นร้ายกาจเกินกว่าจะรับมือได้โดยง่าย ยิ่งนางเร่งเร้าพลังปราณมากเท่าไหร่ พิษร้ายก็ยิ่งตีกลับเข้าสู่หัวใจของจ้าวหานเร็วขึ้นเท่านั้น "อย่าพูดมาก... อย่าเพิ่งตายนะ จ้าวหาน!" น้ำเสียงของนางสั่นเครือ หยดน้ำตาอุ่นร้อนหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบแก้มของจ้าวหาน ความเย็นชาทั้งหมดที่นางเพียรสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา นางผู้ได้ชื่อว่าเป็นเซียนผู้ไร้ใจ บัดนี้กลับมีหัวใจที่กำลังแตกสลายเพราะบุรุษผู้โง่เขลาเบื้องหน้า จ้าวหานยกมืออันสั่นเทาขึ้นหมายจะปาดน้ำตาให้สตรีในดวงใจ ทว่าปลายนิ้วของเขากลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มเลือนราง ความมืดมิดเข้าครอบงำ ทว่าก่อนที่เปลือกตาจะปิดสนิท เขากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในความมืด *ครืน... คลืน...* เสียงคำรามต่ำต้อยดั่งเสียงฟ้าผ่าจากใต้พื้นพิภพดังขึ้น ราวกับว่าการบาดเจ็บของจ้าวหานและการใช้พลังปราณของหลี่มู่เหยาได้ไปปลุกขุมพลังบางอย่างที่หลับใหลอยู่ก้นบึงถ้ำมังกรอัคคีแห่งนี้ ราชันย์อสรพิษเกล็ดเพลิงที่ควรจะพุ่งเข้ามาโจมตีซ้ำ กลับถอยร่างหนีด้วยความหวาดกลัว มันขดตัวเข้าหากัน ดวงตาสดสีชาดจดจ้องไปยังผนังถ้ำด้านหลังของทั้งสองคนด้วยความหวาดผวา ผนังหินศิลาโบราณสั่นสะเทือน อักขระโบราณนับพันตัวเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นทีละตัว ราวกับดวงดาวบนฟากฟ้ายามค่ำคืน รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออก เผยให้เห็นกระบี่เล่มหนึ่งที่ปักอยู่ใจกลางแท่นหินศิลาโบราณ ตัวกระบี่ปกคลุมด้วยสนิมเขรอะ ทว่ากลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้ฟ้าดินต้องสั่นสะเทือนออกมาอย่างไม่ขาดสาย "นั่นมัน..." หลี่มู่เหยาเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง นางจดจำตำนานของหุบเขาแห่งนี้ได้ทันที "กระบี่สะท้านฟ้า... สมบัติวิเศษบรรพกาลที่สูญหายไปเมื่อพันปีก่อน!" ในวินาทีนั้นเอง อักขระสีทองบนผนังหินก็พุ่งเข้าหาร่างของจ้าวหานที่กำลังจะหมดลมหายใจ ราวกับพวกมันกำลังเลือกเจ้าของใหม่ พลังงานสายหนึ่งที่เก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใดในยุทธภพไหลทะลักเข้าสู่จุดตันเทียนของจ้าวหานอย่างบ้าคลั่ง! ดวงตาของจ้าวหานที่ปิดสนิทไปแล้วพลันลืมโพลงขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีทองและสีดำฉายชัดอยู่ในหน่วยตาของเขา ร่างกายที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงกลับถูกยกขึ้นด้วยพลังปราณอันไร้ขอบเขต จ้าวหานก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างมั่นคง กระบี่ไร้คมในมือข้างกายสั่นระริกตอบสนองต่อพลังงานใหม่ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่มู่เหยาต้องหัวใจหยุดเต้น ก็คือไอพิษสีดำที่ถูกขับไล่ออกจากร่างของเขา กลับควบแน่นกลายเป็นละอองหมอกทมิฬ และที่ด้านหลังของจ้าวหาน... เงาร่างของบุคคลปริศนาผู้หนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวoเราะเยือกเย็นที่กล่าวออกมาว่า "ฮ่าๆๆ... ในที่สุดทายาทคนสุดท้ายของตระกูลจ้าวก็ยอมเปิดประตูผนึกด้วยโลหิตของตนเองเสียที!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและส่งกำลังใจให้วิถีกระบี่นี้มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ! - พยัคฆ์ขาวคำราม -