ความหึงที่ไร้เหตุผล

แก้วไวน์ทรงสูงในมือเรียวถูกวางกระแทกกับโต๊ะกระจกเสียงดังจนของเหลวสีทับทิมกระฉิดกระเด็นเลอะผ้าปูโต๊ะราคาแพง พิมพิศาไม่ได้สนใจคราบเปื้อนเหล่านั้นเลยสักนิด ในเมื่อความสนใจทั้งหมดของเธอกำลังถูกดึงดูดด้วยภาพบาดตาบาดใจที่อยู่เบื้องหน้า รินรดา เด็กสาวปากเก่งที่กล้าต่อปากต่อคำกับเธอมาตลอด กำลังยืนหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับธันวาและผู้ชายหน้าตาดีอีกคนที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน รอยยิ้มกว้างชนิดที่แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้วนั่นมันคืออะไรกัน! "สนุกมากสินะคะ... ท่าทางมีความสุขเสียเหลือเกิน" น้ำเสียงเยียบเย็นที่ดังขึ้นข้างหลังทำเอารินรดาถึงกับสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวหันขวับกลับมามอง ก่อนจะพบกับใบหน้าสวยคมที่บึ้งตึงสนิท ดวงตาคู่สวยของท่านประธานสาววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณพิม..." รินรดาครางชื่ออีกฝ่ายเบาๆ นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเจ้านายจอมเผด็จการในงานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจกต์ของบริษัทพันธมิตรแห่งนี้ได้ "คุณมาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย" "ถ้าฉันไม่มา ฉันคงพลาดฉากเด็ดที่คุณกำลังแสดงร่วมกับ... ใครล่ะคะ? แฟนใหม่ หรือว่ากิ๊กเก่า?" พิมพิศาพ่นคำพูดจาเชือดเฉือนออกมาโดยไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ดวงตาสีเข้มกวาดมองผู้ชายข้างกายรินรดาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่คิดจะปิดบัง "นี่คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย!" รินรดาของขึ้นทันที ความเกรงใจที่มีต่อหน้าธารกำนัลหายวับไปกับตาเมื่อเจอคำพูดดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้นะคะ คุณพิมพิศา!" "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" พิมพิศาย่างสามขุมเข้าไปใกล้ ร่างเพระระหงในชุดราตรีเข้ารูปแผ่รังสีความน่ากลัวจนคนรอบข้างต้องรีบถอยร่างหนีห่าง "ในฐานะเจ้านาย... ฉันมีสิทธิ์ที่จะตักเตือนพนักงานที่เที่ยวไปทำตัวรุ่มร่ามกับผู้ชายในงานสังคมของบริษัท!" "รุ่มร่ามตรงไหนไม่ทราบคะ! พวกเราแค่คุยงานแล้วก็ทานข้าวกันเฉยๆ หรือว่าสมองของคุณพิมจะมีแต่เรื่องพวกนั้นถึงมองใครก็คิดไปในทางต่ำหมด" "รินรดา!" พิมพิศาขึ้นเสียงสูง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนย้อนเกล็ด ยัยเด็กนี่มันปากดีไม่เคยเปลี่ยน กล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับเธอต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ ธันวาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่รีบเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งคู่ ก่อนจะส่งยิ้มกวนๆ ให้ประธานสาวตามนิสัย "ใจเย็นก่อนสครับ... เอ๊ย ใจเย็นก่อนสيคะคุณพิม" ธันวาเกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาแล้วรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน "พวกเราแค่มาฉลองที่รินปิดโปรเจกต์ใหญ่ได้ต่างหากล่ะคะ ไม่เห็นจะต้องโมโหจนหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้นเลย หรือว่า... หึงคะ?" ประโยคหลังของธันวาทรงพลังเสียยิ่งกว่าระเบียบ พิมพิศาชะงักกึก สีหน้าที่บึ้งตึงอยู่แล้วพลันเจือด้วยสีระเรื่อจางๆ ที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหูอย่างรวดเร็ว "หึง? ฉันเนี่ยนะจะหึงเด็กกะโปโลปากจัดคนนี้ ฝันไปเถอะค่ะ!" พิมพิศาปฏิเสธเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก "ฉันแค่กลัวว่าภาพลักษณ์ของบริษัทจะเสียหายที่มีพนักงานทำตัวไร้กาลเทศะต่างหากล่ะคะ" "ถ้ากลัวนักก็เชิญกลับไปซิคะ ไม่มีใครเชิญคุณมาสักหน่อย!" รินรดาลอยหน้าลอยตาเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ยิ่งเห็นอาการร้อนตัวของอีกฝ่าย เธอกยิ่งอยากแกล้งให้สติหลุด "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันสักที เราไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะคุณประธาน!" ประโยค "ไม่ได้เป็นอะไรกัน" กระแทกใจพิมพิศาเข้าอย่างจัง ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลที่สะสมมาตั้งแต่เห็นรินรดาหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นระเบิดตูมออกมาในสมอง หญิงสาวหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำด้วยแล้ว มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของรินรดาก่อนจะออกแรงดึงให้เดินตามมาทันทีโดยไม่สนว่าเจ้าตัวจะร้องท้วงอย่างไร "นี่! ปล่อยฉันนะคุณพิม จะพาฉันไปไหนเนี่ย!" รินรดาโวยวาย พยายามยื้อแขนตัวเองกลับแต่สู้แรงอีกฝ่ายไม่ไหว ธันวาทำท่าจะเข้ามาช่วยแต่ถูกสายตาดุๆ ของพิมพิศาตวัดกลับไปจนต้องชะงักฝีเท้า พิมพิศาลากตัวรินรดาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาในโซนระเบียงด้านนอกที่ค่อนข้างปลอดผู้คน ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางจนแผ่นหลังชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้แขนทั้งสองข้างกักขังอีกฝ่ายไว้ตรงกลาง จนรินรดาไม่มีทางหนีไปไหนได้ "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไงคะ อยู่ๆ ก็ลากฉันออกมาเนี่ยนะ!" รินรดาเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตฉายแววทั้งโกรธทั้งหวั่นไหวเมื่อใบหน้าที่อยู่ห่างกันแค่คืบนั้นบึ้งตึงเสียจนน่ากลัว "ใช่... ฉันมันบ้า!" พิมพิศากัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเธอไม่หยุด "ฉันบ้าตั้งแต่ที่คุณคอยแต่จะกวนประสาทฉัน บ้าที่คอยมองหาแต่คุณเวลาที่คุณไม่อยู่ที่โต๊ะทำงาน และบ้าที่สุดที่ทนเห็นคุณไปยิ้มระรื่นให้ผู้ชายคนอื่นไม่ได้!" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาด้วยความหึงหวงทำเอารินรดาชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธเคืองเมื่อครรย่อยยับหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ..." รินรดาเสียงแผ่วลง ความพยศในแววตาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น พิมพิศาเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเสียหน้าที่เผลอหลุดปากพูดความจริงในใจออกไปหมดซะแล้ว หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาหวานเชื่อมคู่นั้น แต่ทว่า... ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะกระจกเบาๆ จากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาในระเบียง ทำให้คนทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ... พอดีเมย์เห็นคุณพิมเดินออกมาสีหน้าไม่ค่อยดี เลยตามมาดู" เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเมย์ร่า อดีตแฟนเก่าที่พิมพิศาไม่เคยอยากเจอหน้ามาก่อนในเวลานี้ รินรดาหันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะสังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเมย์ร่า พิมพิศาหน้าถอดสีทันทีเมื่อหันไปเห็นว่าใครคือผู้มาเยือน ดวงตาสีเข้มฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ขณะที่เมย์ร่าก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศระหว่างเธอกับรินรดาพังทลายลงในพริบตา "ว่าแต่... สองคนกำลังเคลียร์เรื่องที่เราเคยคุยกันค้างไว้... หรือว่ากำลังเคลียร์เรื่องที่เรายังตัดกันไม่ขาดกันแน่คะ พิม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานด้วยกันนะคะ!