ความจริงที่ถูกเปิดเผย

แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือของรินรดาสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริหาร แต่เป็นเพราะประโยคคำถามเมื่อครู่ที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—ประโยคที่เธอเป็นคนเอ่ยออกไปเองด้วยความหงุดหงิดปนระคนน้อยใจ พิมพิศายังคงยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับไหววูบคล้ายผิวน้ำยามถูกลมกัสส์พัดผ่าน ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างเธอกับรินรดาลดลงทีละนิด ทีละนิด จนหัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กจบใหม่ไฟแรงอย่างรินรดาเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะ "ตัด... ไม่ขาดอย่างนั้นเหรอคะ?" พิมพิศาทวนคำ น้ำเสียงนั่นไม่ได้ราบเรียบไร้อารมณ์อย่างเคย หากแต่เจือไปด้วยความขมขื่นลึกซึ้งที่เธอพยายามเก็บซ่อนมาตลอด "รินคิดจริงๆ หรือคะว่าสิ่งที่ฉันทำกับรินตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... มันเป็นแค่เกมธุรกิจ?" รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัวที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้ว่าหัวใจจะสั่นไหวกับแววตาคู่สวยที่กำลังมองมา "แล้วจะให้รินคิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อคุณพิมไม่เคยพูดความจริงเลยสักครั้ง!" รินรดากระแทกเสียงใส่เบาๆ แต่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ "วันแรกคุณบอกว่าจ้างรินเข้ามาเพื่อเป็นผู้ช่วยส่วนตัว... ผ่านไปสัปดาห์คุณบอกว่ารินคือเครื่องมือในการคานอำนาจกับเมย์ร่า... แล้วล่าสุดล่ะคะ? เอกสารลับบนโต๊ะนั่นมันคืออะไร? สัญญาโอนหุ้นบริษัทของครอบครัวรินที่ถูกกว้านซื้อไว้... มันไปอยู่ในมือคุณได้ยังไงคะคุณพิม!" สิ้นเสียงตวาดอย่างเหลืออด บรรยากาศในห้องทำงานก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ พิมพิศาชะงักฝีเท้าลง ห่างจากรินรดาเพียงแค่เอื้อมมือถึง ประธานสาวเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาคล้ายกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองสบประสานกับนัยน์ตากลมโตที่กำลังคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ของความคับข้องใจ "เพราะว่าฉันอยากปกป้องริน... ยังไงล่ะคะ" คำตอบนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของรินรดาจนแตกละเอียด "ปกป้อง?" รินรดาทวนคำ หัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยันทั้งน้ำตา "ด้วยการกว้านซื้อหนี้สินและหุ้นทั้งหมดของบ้านริน เอาชีวิตครอบครัวรินมาไว้ในกำมือเนี่ยนะวะคะ? วิธีการปกป้องของคุณพิมมันแปลกประหลาดเกินไปจนรินรับไม่ไหวหรอกค่ะ!" "รินฟังสิคะ!" พิมพิศาหมดมาดประธานผู้เยือกเย็นชั่วขณะ มือเรียวบางเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวของรินรดาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันสั่นเทาเล็กน้อยฟ้องถึงความร้อนรนที่อยู่ข้างใน "บริษัทของพ่อแม่รินกำลังจะถูกฮุบโดยกลุ่มทุนของเมย์ร่า เมย์ร่าตั้งใจจะใช้เรื่องนี้มาบีบให้รินต้องยอมจำนนและเขี่ยรินออกไปจากชีวิตฉัน... คุณคิดว่าฉันคนนี้จะยอมนั่งดูคนที่ฉันรัก... เอ๊ย คนที่ฉันจ้างมาใช้งาน ต้องเดือดร้อนหรือคะ!" รินรดานิ่งงัด ชะงักกึกไปทันที สมองที่หมุนเร็วจี๋ประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ คำว่า *'คนที่ฉันรัก'* หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งอย่างพิมพิศาอย่างไม่ตั้งใจ แม้เจ้าตัวจะรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่มันเด่นชัดเสียยิ่งกว่าแสงนีออน "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" รินรดาถามเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุต้าอกออกมา พิมพิศากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าสวยเฉี่ยวยามนี้ขึ้นสีแดงเรื่อระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทระนงตนอันเป็นเอกลักษณ์มลายหายสิ้น เหลือเพียงประธานสาวซึนเดระที่มุมปากสั่นระริกด้วยความเขินอายและจำยอมจำนนต่อความรู้สึกของตนเอง "ฉัน... ฉันบอกว่า..." พิมพิศาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ยอมแพ้ให้กับดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างต้องการคำตอบ "ฉันไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาทำลายริน... และฉันก็ไม่อยากเสียรินไปไหนทั้งนั้น เพราะฉะนั้น ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันไม่ได้ทำเพื่อธุรกิจ... แต่ฉันทำเพราะฉัน... หวงรินเข้าใจไหมคะ!" ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่อบอวลไปด้วยบรรยากาศหวานปนซึ้งที่ทำเอาคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า รินรดาอ้าปากค้าง สมองตื้อตันไปหมด คำด่าทอเตรียมจะพ่นใส่เป็นชุดถูกกลืนหายลงคอไปจนหมดสิ้นเมื่อเจอไม้นี้เข้า ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยประโยคใดเพื่อตอบรับความรู้สึกที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังสนั่นขึ้นขัดจังหวะ ราวกับจงใจทำลายโมเมนต์สำคัญ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณพิมคะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของเลขานุการหน้าห้องดังทะลุบานประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต "คุณธันวาพาตำรวจและทนายความบุกเข้ามาที่ชั้นนี้แล้วค่ะ! พวกเขามีหมายศาลตรวจสอบเส้นทางการเงินเกี่ยวกับคดีฮุบหุ้นบริษัทครอบครัวคุณรินค่ะ!" พิมพิศาหน้าถอดสีทันที ดวงตาคู่คมตวัดกลับมามองหน้าเด็กสาวในปกครองด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดาก็เบิกตากว้างด้วยความช็อกไม่แพ้กัน—เมื่อประตูห้องทำงานเปิดผางออกพร้อมร่างของธันวาที่เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง... ความลับที่พิมพิศาพยายามปกปิดมาตลอดจึงพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์สายซึนคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!