อย่าหวังว่าฉันจะยอม

"ถ้าคุณพิมพิศาคิดว่าเงินเดือนของฉันซื้อได้แม้กระทั่งศักดิ์ศรี ก็กรุณาเพิ่มเลขศูนย์ในเช็คให้มากกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ เพราะเท่าที่เห็น มันยังไม่พอค่าเสียเวลาที่ต้องมายืนทนฟังคำดูถูกจากคนที่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกแบบคุณ" เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือแม้แต่น้อย แม้ในใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ ท่ามกลางห้องทำงานระดับเพนต์เฮาส์ที่เงียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พิมพิศาในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งนิ่งสนิทค่อยๆ เงยขึ้นสบตาคนตรงหน้า ดวงตาของพิมพิศาคมกริบดุจใบมีด แววตาที่เคยมองผ่านพนักงานคนอื่นราวกับอากาศธาตุ บัดนี้กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง "เธอกล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ รินรดา" เสียงเรียบเย็นของพิมพิศาดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากอำนาจที่สั่งสมมานานแผ่ซ่านไปทั่วห้อง "เด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานไม่ถึงเดือน อย่างเธอน่ะมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน" รินรดาไม่หลบสายตา เธอขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูท้าทายจนธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องแอบกลั้นหายใจ เพื่อนสนิทของเธอคนนี้กำลังเล่นกับไฟ และดูเหมือนรินรดาจะไม่สนด้วยซ้ำว่าไฟกองนี้จะเผาทำลายทุกอย่างพินาศไปแค่ไหน "สิทธิ์ในฐานะพนักงานที่มีหัวคิดและมีค่าแรงแลกมาด้วยหยาดเหงื่อค่ะ" รินรดาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานหรูหรานั้นอีกก้าวหนึ่ง จนระยะห่างระหว่างเธอกับประธานบริหารสาวเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาข่มใครก็ได้ตามอารมณ์ และถ้าคุณคิดว่าการจิกหัวเรียกฉันมาเพื่อปั่นหัวเล่นเพียงเพราะเห็นว่าฉันเป็นลูกน้อง คุณคงประเมินฉันต่ำไปค่ะคุณพิมพิศา" พิมพิศาขยับตัวเข้าหาอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมความหอมลึกของดอกไม้สีขาวประทะเข้ากับจมูกของรินรดา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอถอยหลัง "รินรดา!" เสียงพิมพิศาต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยอันตราย "ระวังคำพูดของเธอให้ดี เพราะฉันเป็นคนถอดบทเรียนพวกนี้เก่งกว่าที่เธอคิด" "ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มเลยสิคะ อย่ามัวแต่ขู่ให้เสียเวลาเลย" รินรดาสวนกลับทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "หรือจริงๆ แล้วที่คุณต้องใช้คำพูดร้ายๆ ใส่ฉัน ก็เพราะว่าคุณกำลังหวั่นไหวกับความจริงที่ว่า... คนที่คุณพยายามมองข้ามหัว กลับเป็นคนเดียวที่กล้าหันมามองคุณจริงๆ โดยไม่สนว่าคุณเป็นท่านประธานหรือใคร" ความเงียบงันปกคลุมห้องอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านระหว่างคนสองคน พิมพิศาดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก ร่างสูงเพรียวชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของเธอที่ปกติจะปิดตายด้วยความเย็นชา กลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ธันวาลอบอมยิ้มกริ่มก่อนจะกระแอมออกมาเบาๆ "เอาล่ะครับท่านประธาน งานที่ค้างอยู่ยังไม่เสร็จ รินรดาเขาก็แค่พูดความจริงที่คนอื่นไม่กล้าพูดเท่านั้นเอง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวไปทำงานต่อนะครับ" ธันวาคว้าแขนรินรดาเตรียมจะลากออกไปจากห้อง แต่มือแกร่งของพิมพิศากลับคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและหวงแหนอย่างประหลาด "ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้ไป" พิมพิศาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมองธันวา สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของรินรดา "รินรดา... เธอคิดว่าตัวเองรู้จักฉันดีพอแล้วงั้นสิ?" "พอที่จะรู้ว่าภายใต้ท่าทีหยิ่งผยองนั่น คุณแค่ต้องการใครสักคนที่กล้าจะสยบคุณจริงๆ ไม่ใช่คนที่คอยประจบสอพลอเหมือนคนอื่นๆ ที่คุณเคยเจอ" รินรดาขยับตัวเล็กน้อยพยายามดึงข้อมือออก แต่กลับพบว่าพิมพิศาจ้องเธอเขม็งด้วยสายตาที่ยากจะตีความ—สายตาที่ไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันมีความ... ความปรารถนาบางอย่างแฝงอยู่ ขณะที่บรรยากาศกำลังจะพุ่งทะลุจุดเดือดจนแทบจะละลาย ประตูห้องทำงานหรูหรากลับถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับเชิญ "พิศาคะ! ทำไมถึงไม่รับสายเมย์เลยล่ะคะ?" เมย์ร่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสดีไซน์โฉบเฉี่ยว ใบหน้าสวยคมฉาบไปด้วยความมั่นใจที่ดูโอ้อวด แต่เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพที่พิมพิศากำลังกุมข้อมือของรินรดาไว้แน่น รอยยิ้มของเมย์ร่าก็แข็งค้างทันที ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมอีกครั้ง พิมพิศาปล่อยมือรินรดาช้าๆ พร้อมกับหันไปมองแขกผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งก้นบึ้งมหาสมุทรโดยพลัน "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่... เมย์ร่า?" น้ำเสียงของพิมพิศาเย็นเฉียบจนบรรยากาศในห้องดูเหมือนจะติดลบ รินรดาหันมองหน้าธันวาที่ทำหน้าเหมือนเห็นเรื่องสนุกที่สุดในชีวิต นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงานแล้ว นี่คือสมรภูมิรบที่แท้จริง และเธอก็รู้ดีว่าหลังจากวันนี้ พายุใหญ่ที่เธอก่อไว้กำลังจะพัดกระหน่ำใส่ชีวิตของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้ากับความวุ่นวายที่จะยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีกนะคะ!