ของขวัญชิ้นพิเศษ

"คุณพ่อ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!" เสียงหวานที่หลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ทำให้บรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานหรูหราของประธานบริหารพลันอุณห็ภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น รินรดาแทบจะก้าวถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสาร เมื่อร่างสูงโปรดของท่านประธานใหญ่อย่าง 'พิมพิศา' หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับสายตาคมกริบที่ราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง แต่เดี๋ยวก่อน... ท่านพ่ออะไรกันเล่า! รินรดากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ เมื่อสมองประมวลผลทันว่าเธอลั่นวาจาประชดประชันออกไปเพราะความโมโหล้วนๆ ก็ใครใช้ให้ประธานสาวจอมเผด็จการคนนี้เล่นเกมตุกติกเรื่องเอกสารสัญญาโครงการใหม่ เพื่อหาเรื่องกักตัวเธอไว้ทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นล่ะคะ! "เรียกฉันว่าอะไรนะ เมื่อกี้หูฝาดไปหรือเปล่า เด็กน้อย" พิมพิศาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิด스틱สีแดงระเรื่อแย้มยิ้มเยือกเย็น ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวช้าๆ เข้ามาหาคนอวดดีที่ยืนหน้ามุ้ยอยู่ไม่ไกล กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงระยับลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของรินรดากระตุกวูบอย่างไม่เป็นจังหวะ "ฉันเปล่าเรียกสักหน่อย คุณหูฝาดไปเองต่างหากค่ะ คุณประธานพิมพิศา" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าขาเรียวเล็กจะแอบสั่นน้อยๆ ด้วยความประหม่าที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ "ปากเก่งเสียจริงนะ... ทั้งที่เอกสารบนโต๊ะนั่นยังมีข้อผิดพลาดอีกสามจุดที่เธอต้องแก้ให้เสร็จก่อนเที่ยงคืนนี้" พิมพิศาหยุดยืนตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้นนั้น "หรือว่า... กลัวว่าเราจะต้องอยู่กันสองต่อสองจนถึงเช้ามากกว่า ถึงได้หาเรื่องมาต่อปากต่อคำกับฉัน?" "ใครกลัวกันคะ! งานแค่นี้ฉันทำเสร็จในสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่ที่เป็นปัญหาก็เพราะคุณจงใจตีโจทย์ข้อเสนอแนะของฉันผิดเพี้ยนไปเองต่างหากล่ะคะ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะกลิ่นกายหอมๆ ของคนตรงหน้ากันแน่ที่ทำเอาสติกระเจิงไปหมด พิมพิศาแค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน มือเรียวภายใต้เสื้อสูทหรูยกขึ้นกอดอก สายตาทอดมองเด็กจบใหม่ไฟแรงที่ปากเก่งไม่เคยเปลี่ยนคนนี้ด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับเหมือนกันว่า... มันช่างน่ามันเขี้ยวเสียเหลือเกิน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลกับจังหวะการเต้นของหัวใจเธอได้ขนาดนี้ จากที่เคยคิดจะแกล้งให้เข็ดหลาบ กลายเป็นว่าตัวเธอเองต่างหากที่เผลอใจมองรอยยิ้มและแววตาดื้อรั้นนั่นทุกครั้งที่มีโอกาส "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่ได้กลับบ้านนะรินรดา" พิมพิศาเอ่ยเสียงพร่า "ถ้าฉันไม่ได้กลับ แล้วใครจะรับผิดชอบงานโปรเจกต์ใหญ่ร้อยล้านของคุณล่ะคะ หรือว่าคุณประธานกลัวเหงา ถึงต้องหาเรื่องรั้งฉันไว้ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้" รินรดาแกล้งย้อนถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มยั่วเย้ากลับไปบ้าง แม้ในใจจะเต้นรัวโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที พิมพิศาชะงักไปนิดเมื่อโดนย้อนเข้าให้ ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วพริบตา ก่อนที่ริมฝีปากอิบอิ่มจะยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า มือเรียวที่เคยอดอกไว้เลื่อนลงมาจับขอบโต๊ะทำงาน พร้อมกับเอี้ยวตัวไปหยิบถุงกระดาษแบรนด์เนมสีเข้มใบย่อมที่วางซ่อนอยู่หลังกองแฟ้มเอกสารหนาเตอะขึ้นมา "ใครเขาจะไปพิศวาสอยากอยู่กับเธอสองต่อสองกัน..." พิมพิศาเอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ ชั่วแวบหนึ่งที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวมีริ้วสีแดงจางๆ พาดผ่าน ก่อนจะยัดถุงกระดาษใบนั้นใส่มือของรินรดากล่าวห้วนๆ "เอ้า! รับไปสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม" รินรดารับถุงกระดาษมาด้วยความงงงวย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองสิ่งของในมือสลับกับใบหน้าของประธานสาวจอมซึนที่ตอนนี้แสร้งทำเป็นสนใจแฟ้มเอกสารตรงหน้าเสียอย่างนั้น "นี่อะไรคะ? อย่าบอกนะว่า... จ้างให้ฉันเป็นทาสรับใช้ด้วยขนมแพงๆ หรือว่านี่คือเอกสารลับไล่ออกล่วงหน้า?" รินรดาหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "เลิกจินตนาการบรรเจิดแล้วเปิดดูซะทีสิยะ!" พิมพิศาหันมาค้อนควับ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างเสียฟอร์มเมื่อถูกจับไต๋ได้ "เห็นว่าใส่รองเท้าส้นสูงเดินตรวจไซต์งานจนเท้าพองเป็นแผล แล้วทำหน้าพะอืดพะอมตอนเดินผ่านฉันเมื่อวานนี้หรอกนะ ฉันถึงได้ซื้อ... เอ่อ ร้านขายยาเขาแถมมาให้ต่างหากเล่า!" รินรดานิ่งงัดอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนจะค่อยๆ เปิดปากถุงออกแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมา พร้อมกับรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันที่เธอเคยบ่นให้ธันวาฟังเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าอยากได้นักหนาแต่ราคาแพงหูฉี่ และที่สำคัญที่สุด... ข้างในยังมีแผ่นแปะกันรองเท้ากัดและยาสมานแผลราคาแพงวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนจังหวะเป็นความอบอุ่นซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วอก รินรดามองหน้าประธานสาวปากร้ายที่ตอนนี้เสมองไปทางหน้าต่างกระจกใสเพื่อหลบสายตาเธอ ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดจนเห็นได้ชัด "ปากบอกว่าไม่ได้พิศวาส... แต่ซื้อของที่ฉันบ่นอยากได้มาให้เนี่ยนะายคะ?" รินรดาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้าเรียวสวยอย่างปิดไม่มิด "ก็บอกว่าร้านมันแถมมา! เธอหูหนวกหรือไงรินรดา!" พิมพิศาหันกลับมาแหวใส่เสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอาย สองมือพยายามจะแย่งถุงคืนแต่คนตัวเล็กกว่าไวกว่า ถอยหลังกรูdพร้อมกับกอดถุงของขวัญแนบอกแน่น "แหม... ร้านแถมรองเท้าลิมิเต็ดอิดิชันกับยาแก้รองเท้ากัดเนี่ยนะคะ ร้านไหนคะเนี่ย ฉันจะไปเหมามาแจกพนักงานทั้งบริษัทเลยดีไหม" รินรดาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันมลายหาย Sไปในพริบตา เหลือเพียงความฟินที่จุกแน่นอยู่ในอก พิมพิศากัดริมฝีปากอย่างขัดใจ อยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้วใสๆ นั่นสักทีฐานรู้ทัน แต่ติดที่ฟอร์มท่านประธานค้ำคออยู่ เลยทำได้แค่ถอนหายใจยาวเหยียด "ถ้าเข้าใจแล้วก็ไสหัวไปทำงานของเธอให้เสร็จซะ จะได้รีบๆ กลับบ้าน... อ้อ แล้วก็ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด ไม่งั้นฉันไล่เธอออกจริงๆ ด้วย!" "ค่า~ ท่านประธานคนสวยปากแข็ง" รินรดารับคำด้วยน้ำเสียงกวนประสาทแต่แฝงความหวานหยดย้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองด้วยฝีก้าวที่เบาสบายราวกับติดสปริง ในใจพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นรูปหัวใจ พิมพิศายืนมองแผ่นหลังบางที่เดินกลับไปนั่งประจำที่ แอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากการโดนล้อเลียนไปได้เปลาะหนึ่ง แต่ทว่า... รอยยิ้มหวานที่ระบายอยู่บนใบหน้าของเด็กดื้อคนนั้น กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าตอนอยู่หน้ากองประชุมร้อยล้านเสียอีก ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานดังขึ้นทำลายความเงียบ พิมพิศาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิดที่ใครบางคนกล้าส่งข้อความมารบกวนในยามวิกาลแบบนี้ แต่ทว่า... ข้อความสั้นๆ พร้อมรูปถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอ กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของประธานสาวหายวับไปกับตา เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที [ภาพถ่าย: เมย์ร่ายืนยิ้มหวานอยู่หน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมส่วนตัวของพิมพิศา พร้อมข้อความ:] "เซอร์ไพรส์ค่ะที่รัก... เมย์กลับมาทวงของๆ เมย์คืนแล้วนะคะ พิม..." ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น พิมพิศาตวัดสายตากลับไปมองรินรดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างมีความสุขโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นนี้ให้พังทลายลงในไม่ช้า แล้วประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดตายในยามวิกาล... ก็พลันมีเสียงเคาะดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างกันเสมอนะคะ --- กลิ่นลิลลี่สีขาว ---