อย่าให้ฉันต้องร้ายนะคุณประธาน

"ถ้าคุณประธานคิดว่าการใช้ตำแหน่งมาบีบบังคับให้ฉันต้องก้มหัวรับคำสั่งอย่างไร้เหตุผลแล้วล่ะก็... ฉันเกรงว่าคุณคงจะประเมินรินรดาคนนี้ต่ำไปหน่อยค่ะ" น้ำเสียงใสทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหราโทนสีโมเดิร์น บรรยากาศรอบกายราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดายืนหลังตรงเชิดหน้าขึ้นสบตากับคนตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายชัดเจนโดยไม่มีทีท่าว่าจะหลบสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย พิมพิศาชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาบางกะพริบลงช้าๆ เพื่อซ่อนประกายความระแวงระวังที่วาบผ่านในดวงตาคู่สวย เมื่อครู่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอยังคงปรากฏชื่อของบุคคลที่สร้างความปั่นป่วนให้หัวใจ แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา รินรดาก็กลับเดินเข้ามาประจันหน้าถึงห้องทำงาน พร้อมกับแฟ้มเอกสารรายงานโครงการที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปึก!* "เธอชักจะกำแหงใหญ่แล้วนะ รินรดา" ประธานสาวเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากอำนาจมืดในออฟฟิศที่พิมพิศาตั้งใจจะหยิบมาใช้สยบเด็กดื้อ กลับถูกสายตาอีกฝ่ายปัดตกอย่างไม่ไยดี "ฉันแค่ทำหน้าที่ในฐานะพนักงานที่หวังดีต่อบริษัทค่ะ ไม่เหมือนใครบางคนที่ใช้อารมณ์ส่วนตัวมาตัดสินงานส่วนรวม" รินรดาย้อนกลับทันควัน มุมปากหยักสวยยกยิ้มเยาะเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า "ถ้าคุณประธานจะไล่ฉันออกเพราะเหตุผลไร้สาระแบบนี้ เชิญเลยนะคะ ฉันจะได้เอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพี่ธันวา หรือไม่ก็... แشرข่าวให้สื่อสายบันเทิงและธุรกิจได้รู้ว่าผู้บริหารคนเก่งใช้อำนาจมิชอบยังไงบ้าง" "เธอ...!" พิมพิศากลั้นหายใจด้วยความโกรธ ปลายเล็บเรียวสวยจิกเข้าหากันแน่นจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ ผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าหาญและดื้อรั้นเสียจนเธอนึกอยากจะหยิกแก้มใสๆ นั่นสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดตรงที่ฟอร์มของประธานสาวผู้เยือกเย็นค้ำคออยู่ ทำให้เธอต้องทำได้แค่ส่งสายตาดุๆ กลับไปแทน ความจริงแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รายงานโครงการชิ้นนี้เลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะความหึงหวงและหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เหตุการณ์ที่เมย์ร่า คู่แข่งตัวฉกาจและแฟนเก่าของเธอบุกเข้ามาหาถึงออฟฟิศเมื่อวานต่างหาก พิมพิศาแค่ต้องการหาเรื่องกักขังรให้อยู่ใกล้ตัวเพื่อความสบายใจของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าแม่ตัวดีจะรู้ทันและงัดไม้แข็งขึ้นมาสู้เสียแล้ว "คิดว่าฉันกลัวคำขู่ของเธอหรือไง" พิมพิศาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูประจำตัวลอยมาแตะจมูกจนคนตัวเล็กกว่าเผลอผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "การที่เธอท้าทายฉันแบบนี้... รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ" "ไฟจะเผาใครกันแน่ค่ะ คุณประธานระวังตัวไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวจะไหม้เกรียมจนไม่เหลือมาดผู้บริหารเอา" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ระยะห่างระหว่างเธอกับพิมพิศานั้นใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แววตาของคนพี่ไม่ได้มีความน่ากลัวอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด กลับมีร่องรอยของความอ่อนล้าและความหวงแหนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนรินรดาต้องรีบเบนสายตาหนี ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวดอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เข้ามา!" พิมพิศาตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความหวานปนขมเมื่อครู่ ร่างสูงถอยห่างจากรินรดาด้วยความไม่เต็มใจนัก พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเป็นน้ำแข็งตามเดิม ประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว ปรากฏร่างของเมย์ร่าที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ พร้อมกับเอกสารในมือ และประโยคแรกที่หลุดออกจากปากของเธอก็ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำในพริบตา "พิมคะ พอดีเมย์มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่มาเสนอ... เอ๊ะ รินรดาก็อยู่ด้วยเหรอคะ ดีเลย จะได้ฟังพร้อมกันทีเดียว" รินรดากวาดตามองผู้หญิงมาใหม่ด้วยความรู้สึกไม่ชอบหน้าอย่างปิดไม่มิด ขณะที่พิมพิศาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจขั้นสุด ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพิมพิศาก็แผדเสียงดังขึ้นอีกครั้ง หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ทำให้พิมพิศาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ไม่ใช่เบอร์ของธันวา... และไม่ใช่เบอร์ของใครที่คาดคิด รินรดาเหลือบมองปฏิกิริยาของประธานสาวที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความเงียบงันปกคลุมเข้ามาแทนที่บทสนทนาอันดุเดือดเมื่อครู่ เมื่อพิมพิศากดรับสายและกรอกเสียงลงไปเพียงประโยคเดียว—ประโยคที่ทำให้ทิศทางของลมหายใจในห้องนี้หยุดชะงักลงทันที "คุณพ่อ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้กลิ่นลิลลี่สีขาวเสมอนะคะ