เมื่อยัยตัวแสบเริ่มรุกกลับ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานสามครั้งดังแทรกความเงียบขึ้นอย่างประจวบเหมาะ ก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงของเมย์ร่า คู่แข่งทางธุรกิจและอดีตคนรักเก่าของพิมพิศาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบในเสี้ยววินาที รินรดายังคงกุมมือประธานสาวไว้มั่น ไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อย แต่เธอกลับกระชับปลายนิ้วเข้าหาแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของอีกฝ่ายที่เริ่มมีความชื้นเล็กน้อยจากความประหม่าที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “อุ๊ย... ดิฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่ใช่ไหมคะ พอดีเห็นว่าประตูไม่ได้ล็อกสนิท” เมย์ร่ากวาดสายตาคมปลาบมองมือที่กุมกันไว้อย่างจงใจ รอยยิ้มเคลือบยาพิษถูกส่งมาให้พร้อมน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่ชวนให้รู้สึกระคายหู พิมพิศาขยับตัวเล็กน้อยเตรียมจะดึงมือออกตามสัญชาตญาณการรักษาภาพลักษณ์ของผู้บริหารระดับสูง แต่รินรดากลับไวว่า เร็วกว่าที่คิด เด็กสาวแสยะยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนมองถึงกับชะงัก แทนที่จะปล่อยมือ รินรดากลับสอดปลายนิ้วประสานเข้ากับมือเรียวของพิมพิศาแน่นขึ้นไปอีก จนฝ่ามือแนบสนิทแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของกลายๆ ต่อหน้าผู้หญิงที่เคยมีสถานะเหนือกว่าในอดีต “ไม่รบกวนหلفหรอกค่ะคุณเมย์ร่า...” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ไพเราะแต่นิ่มนวลจนน่าหมั่นไส้ “พวกเรากำลังคุย ‘ธุระสำคัญ’ กันอยู่พอดี... ธุระที่เกี่ยวกับอนาคตของบริษัท และ... อนาคตส่วนตัวด้วยค่ะ” พิมพิศาหันขวับมามองหน้าเด็กแสบข้างกายทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ใบหน้างามที่เคยเรียบนิ่งราบนํ้าแข็งเริ่มมีร่องรอยของเลือดฝาดจางๆ แต่งแต้มขึ้นมาที่พวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ประธานสาวอ้าปากจะเอ่ยปรามแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไปเมื่อเจอสายตาพราวระยับที่ส่งสัญญาณท้าทายกลับมา “ดูเหมือนว่าท่านประธานจะต้อนรับแขกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะคะเนี่ย ปล่อยให้คนนอกเดินเข้ามาตามอำเภอใจแบบนี้...” เมย์ร่าแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น สายตาดุดันมองรินรดาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “เด็กฝึกงานอย่างเธอ ไม่คิดเหรอว่ากำลังปีนเกลียวเกินไปหน่อย หน้าที่การงานในบริษัทนี้ไม่ได้ใหญ่โตพอที่จะมาทำกิริยาไร้มารยาทใส่แขกผู้มีเกียรติหรอกนะ” “แขกผู้มีเกียรติเหรอคะ?” รินรดาลากเสียงสูงอย่างยียวน เธอไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว กลับเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดโดยมีมือของพิมพิศาคอยเหนี่ยวรั้งไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม แต่รินรดากลับใช้อีกมือที่ว่างอยู่เอื้อมไปแตะไหล่บางของพิมพิศาอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวไล้เบาๆ บนปกเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงของผู้บริหารสาว ท่าทางสนิทสนมเกินงามนี้ทำให้พิมพิศาถึงกับหายใจสะดุด หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก “ริน...” พิมพิศากระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยดุแต่กลับมีความสั่นไหวเจืออยู่จางๆ ยามที่ใบหน้าหวานของเด็กแสบขยับเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวรินรดาลอยละลิ่วเข้ามาแตะจมูก ทำเอาสติที่เคยควบคุมไว้ได้อย่างดีเยี่ยมเริ่มพังทลายลงทีละน้อย “คุณพิมขา... ใจเย็นๆ สิคะ” รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม แกล้งเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่จงใจดัดให้หวานหยดจนคนฟังขนลุกซู่ “ปล่อยให้รินจัดการกับ ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ คนนี้เองค่ะ คนโบราณเขาบอกว่าหมาเห่าอย่าเห่าตอบ แต่กับคนบางประเภท... เราต้องตอกกลับให้จำฝังใจต่างหากล่ะคะ” “นี่เธอ! กล้าดี ริมฝีปากสามหาวแบบนี้ พิม...ปล่อยให้เด็กนี่มันหยามหน้าคุณอยู่ได้ยังไง หรือว่าคุณเองก็ลดตัวลงมาเล่นเกมตื้นๆ แบบนี้ด้วยแล้ว?” เมย์ร่าหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นิ้วเรียวชี้มาที่รินรดาร่างสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง “คนที่ไม่มีมารยาทและไม่รู้กาลเทศะว่าควรเคาะประตูให้ดังกว่านี้... คือคุณต่างหากค่ะคุณเมย์ร่า” พิมพิศาปรับสีหน้าให้กลับมาเยือกเย็นดังเดิม แม้ว่าหัวใจข้างในจะกำลังเต้นรัวระทึกด้วยฤทธิ์ของความใกล้ชิดเมื่อครู่ มือเรียวที่ยังถูกรินรดากุมไว้ถูกดึงกลับอย่างนุ่มนวล ทว่าสายตาที่ประธานสาวใช้มองคู่แข่งเก่ากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “และเรื่องระหว่างฉันกับรินรดา มันไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างคุณจะต้องออกความเห็น เชิญกลับออกไปก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาเชิญตัวออกไปจริงๆ” เมย์ร่ากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความอับอาย เธอกวาดตามองคนทั้งสองด้วยแววตาอาฆาตก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกของบานประตูที่ปิดลงตามหลังส่งเสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงาน ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม... มันเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและแรงดึงดูดประหลาดที่ระอุขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ใบหน้าหวานห่างจากพิมพิศาเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความสะใจที่ได้แกล้งคนตัวโตจนเสียอาการได้สำเร็จ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ “สนุกมากไหม... หือ?” พิมพิศาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมจดจ้องใบหน้าเนียนใสของเด็กแสบไม่วางตา สันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำเอาสติสัมปชัญญะของประธานสาวกระเจิงไปไกล “ก็สนุกดีนะคะ ได้เห็นท่านประธานคนเก่งหน้าแดงเพราะเด็กฝึกงาน... หาดูยากออกจะตายไปค่ะ” รินรดายังคงลอยหน้าลอยตาพูดจายียวน ไม่ยอมถอยห่างแถมยังแกล้งขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนอกแทบจะแนบชิด พิมพิศาแค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นเขี้ยว มือเรียวที่เพิ่งเป็นอิสระเอื้อมออกไปคว้าเอวบางของรินรดารั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว แรงดึงกะทันหันทำให้รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะเซถลาเข้าไปแนบชิดแผ่นอกอุ่นของประธานสาวอย่างไร้ที่หลบหนี “ปากเก่งนักนะ... ไหนบอกซิ ว่าจะจัดการฉันยังไงต่อดีล่ะ หืม ยัยตัวแสบ” พิมพิศาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความอันตรายที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้รินรดาสะấuเฮือก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วขึ้นมาเสียดื้อๆ รินรดาชะงักค้าง ความมั่น 100% เมื่อครู่วันนี้เริ่มสั่นคลอน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท “มะ... ม่ะ... หมายความว่ายังไงคะ ปล่อยเลยนะคุณพิม เล่นอะไรเนี่ย” รินรดาเริ่มเสียงสั่น หน้าหวานที่เคยเชิดรั้นตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ความซึนเดระที่เคยพ่นใส่เขาเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่ปล่อย... จนกว่าเธอจะสารภาพว่าเมื่อกี้... ตั้งใจจะยั่วฉันใช่ไหม” พิมพิศากระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด กักขังร่างบางไว้ในอ้อมกอดอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าสวยคมโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ทำเอารินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้หาคำพูดมาเถียงกลับเพื่อกู้ศักดิ์ศรี เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพิมพิศาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูตรงหน้าอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา พิมพิศาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคืองใจ เธอปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่งก่อนจะชะงักไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... ชื่อของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้ และเป็นคนที่จะพลิกสถานการณ์ทุกอย่างให้กลับตาลปัตรในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กลิ่นลิลลี่สีขาว" เสมอมานะคะ